บทคร่ำครวญ2
1อนิจจา พระผู้เป็นเจ้าปกคลุมศิโยนด้วยเมฆแห่งความโกรธเสียแล้ว!พระองค์เหวี่ยงความงามของอิสราเอลจากสวรรค์ลงสู่แผ่นดินและไม่ระลึกถึงแท่นรองพระบาทของพระองค์ในวันแห่งความโกรธ2พระผู้เป็นเจ้ากลืนกินที่อยู่ทั้งปวงของยาโคบโดยไม่สงสารพระองค์โค่นป้อมปราการของยูดาห์ด้วยความโกรธทำให้ล้มลงถึงพื้นทำให้อาณาจักรและขุนนางเสื่อมเกียรติ3พระองค์หักอำนาจทั้งสิ้นของอิสราเอลด้วยความโกรธเกรี้ยวถอนมือขวากลับจากเบื้องหน้าศัตรูเผายาโคบด้วยไฟที่ลุกโชนเผาผลาญทุกสิ่งรอบด้าน4พระองค์น้าวธนูเหมือนศัตรูยืนอย่างคู่อริ พร้อมใช้มือขวาจู่โจมฆ่าทุกสิ่งที่น่ามองเทความโกรธดุจไฟลงในกระโจมของศิโยน5พระผู้เป็นเจ้ากลับเป็นเหมือนศัตรูกลืนกินอิสราเอลกลืนกินวังทั้งปวงของนางทำลายป้อมปราการของนางทำให้ยูดาห์โศกเศร้าและคร่ำครวญหนักขึ้น6พระองค์รื้อพลับพลาของพระองค์อย่างรุนแรงราวกับรื้อเพิงในสวนทำลายที่ชุมนุมของพระองค์พระยาห์เวห์ทำให้ศิโยนลืมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์และวันพักอันศักดิ์สิทธิ์พระองค์ดูหมิ่นกษัตริย์และปุโรหิตด้วยความโกรธเกรี้ยว7พระผู้เป็นเจ้าทอดทิ้งแท่นบูชาของพระองค์ชิงชังสถานบริสุทธิ์ของพระองค์มอบกำแพงวังของนางไว้ในมือศัตรูพวกเขาส่งเสียงในพระนิเวศของพระยาห์เวห์เหมือนในวันพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์8พระยาห์เวห์ตั้งใจทำลายกำแพงเมืองศิโยนพระองค์ขึงสายวัดไม่ถอนมือจากการทำลายทำให้เชิงเทินและกำแพงคร่ำครวญทั้งสองทรุดโทรมด้วยกัน9ประตูเมืองของนางจมลงในดินพระองค์ทำลายและหักดาลประตูกษัตริย์และขุนนางของนางอยู่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลายที่ไม่มีข้อบัญญัติผู้พยากรณ์ของนางไม่พบนิมิตจากพระยาห์เวห์10ผู้อาวุโสของศิโยนนั่งบนพื้นนิ่งเงียบพวกเขาเอาฝุ่นโรยศีรษะสวมผ้ากระสอบสาวพรหมจารีแห่งเยรูซาเล็มก้มศีรษะลงถึงพื้น11ตาของข้าพเจ้าอ่อนล้าเพราะร้องไห้ใจของข้าพเจ้าปั่นป่วนเจ็บปวดเหมือนไส้ในทะลักลงสู่ดินเพราะชนชาติของข้าพเจ้าพินาศเด็กเล็กและทารกหมดสติตามถนนในเมือง12พวกเขาถามแม่ของตนว่า“เมล็ดข้าวกับเหล้าองุ่นอยู่ที่ไหน?”ขณะหมดสติเหมือนคนบาดเจ็บตามถนนในเมืองขณะชีวิตค่อย ๆ รินหมดไปในอ้อมอกแม่13ข้าพเจ้าจะยกอะไรมาเป็นตัวอย่างให้เจ้า?จะเปรียบเจ้ากับอะไร เยรูซาเล็มเอ๋ย?จะเอาอะไรมาเทียบกับเจ้าเพื่อปลอบใจเจ้า ศิโยนผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี?บาดแผลของเจ้ากว้างใหญ่ดุจทะเลใครจะรักษาเจ้าได้?14ผู้พยากรณ์ของเจ้าเล่านิมิตเท็จอันโง่เขลาให้เจ้าฟังไม่เปิดโปงความผิดของเจ้าเพื่อช่วยให้เจ้าพ้นจากการเป็นเชลยกลับเล่านิมิตเท็จที่เป็นเหตุให้เจ้าถูกเนรเทศ15ทุกคนที่ผ่านไปปรบมือเยาะเย้ยเจ้าส่งเสียงเย้ยหยันและส่ายหน้าใส่เยรูซาเล็มว่า“นี่หรือเมืองที่คนเรียกว่า ‘งามพร้อมสรรพเป็นความยินดีของทั้งแผ่นดิน’?”16ศัตรูทั้งปวงของเจ้าอ้าปากตะโกนใส่เจ้าส่งเสียงเย้ยหยันและขบฟันพูดว่า “พวกเรากลืนกินนางแล้วนี่คือวันที่พวกเรารอคอยแน่พวกเราพบแล้วพวกเราเห็นแล้ว”17พระยาห์เวห์ทำสิ่งที่พระองค์วางแผนไว้ทำตามคำที่พระองค์สั่งไว้แต่ก่อนให้สำเร็จพระองค์โค่นลงโดยไม่สงสารทำให้ศัตรูยินดีเหนือเจ้าเสริมอำนาจให้คู่อริของเจ้า18ใจของพวกเขาร้องต่อพระผู้เป็นเจ้ากำแพงเมืองศิโยนเอ๋ยจงให้น้ำตาไหลเหมือนแม่น้ำทั้งกลางวันและกลางคืนอย่าหยุดพักอย่าให้ตาของเจ้าได้พัก19ลุกขึ้น ร้องคร่ำครวญในยามค่ำคืนเมื่อเริ่มยามแต่ละครั้ง!เทใจเหมือนน้ำต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้ายกมือขึ้นหาพระองค์ วิงวอนเพื่อชีวิตของลูกเล็ก ๆ ของเจ้าที่อ่อนแรงเพราะหิวตรงหัวถนนทุกสาย20“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูว่าพระองค์ทำเช่นนี้กับใคร!ผู้หญิงควรกินลูกของตนหรือลูกที่เคยอุ้มและโยกกล่อมบนตัก?ปุโรหิตและผู้พยากรณ์ควรถูกฆ่าในสถานบริสุทธิ์ของพระผู้เป็นเจ้าหรือ?21คนเยาว์วัยและคนแก่นอนบนพื้นตามถนนสาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันล้มลงด้วยดาบพระองค์ฆ่าพวกเขาในวันแห่งความโกรธสังหารโดยไม่สงสาร22พระองค์เรียกสิ่งน่าสะพรึงกลัวมารุมฉันจากทุกด้าน ราวกับเรียกมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ไม่มีใครหนีรอดหรือเหลืออยู่ในวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์ศัตรูของฉันกลืนกินผู้ที่ฉันดูแลและเลี้ยงมา”