บทคร่ำครวญ1
1อนิจจา เมืองที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนกลับอยู่เดียวดายเสียแล้ว!นางกลายเป็นหญิงม่ายทั้งที่เคยยิ่งใหญ่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย!นางผู้เคยเป็นเจ้าหญิงท่ามกลางแคว้นต่าง ๆกลับตกเป็นทาส!2นางร้องไห้อย่างขมขื่นในยามค่ำคืนน้ำตานองแก้มในบรรดาคนรักทั้งปวงไม่มีใครปลอบนางเพื่อนทุกคนทรยศนางกลับกลายเป็นศัตรู3ยูดาห์ไปเป็นเชลยเพราะถูกข่มเหงและถูกใช้งานอย่างหนักนางอาศัยท่ามกลางชนชาติทั้งหลายไม่พบที่พักผู้ข่มเหงทุกคนตามนางทันในยามคับขัน4ถนนสู่ศิโยนโศกเศร้าเพราะไม่มีใครมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ประตูเมืองทุกแห่งร้างไร้ผู้คนปุโรหิตของนางถอนใจสาวพรหมจารีของนางทุกข์ยากนางเองขมขื่นใจ5คู่อริของนางขึ้นเป็นใหญ่ศัตรูของนางรุ่งเรืองเพราะพระยาห์เวห์ ทำให้นางทุกข์ยาก เพราะนางฝ่าฝืนครั้งแล้วครั้งเล่าลูกเล็ก ๆ ของนางถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู6ความสง่างามทั้งสิ้นสูญไปจากศิโยนแล้วขุนนางของนางเหมือนกวางที่หาทุ่งหญ้าไม่พบพวกเขาหนีไปอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าผู้ไล่ตาม7ในวันทุกข์ยากและลำเค็ญ เยรูซาเล็มหวนคิดถึงอดีตถึงของล้ำค่าทั้งปวงที่นางเคยมีเมื่อประชาชนของนางตกอยู่ในมือศัตรูไม่มีใครช่วยนางศัตรูมองดูนางและเยาะเย้ยความรกร้างของเมือง8เยรูซาเล็มทำบาปอย่างหนักนางจึงเป็นมลทินทุกคนที่เคยให้เกียรตินาง กลับดูหมิ่นนางเพราะเห็นนางเปลือยเปล่านางถอนใจและถอยกลับ9คราบมลทินแปดเปื้อนชายผ้านุ่งของนางนางไม่ได้คำนึงถึงบั้นปลายของตนจึงตกต่ำจนน่าตกใจไม่มีใครปลอบนาง“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูความทุกข์ยากของฉันเพราะศัตรูยกตนขึ้นใหญ่โต”10ศัตรูยื่นมือยึดของล้ำค่าทั้งปวงของนางนางเห็นชนชาติทั้งหลายบุกเข้ามาในสถานบริสุทธิ์ของนางชนชาติเหล่านั้นที่พระองค์สั่งห้ามเข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์11ประชาชนของนางต่างถอนใจแสวงหาขนมปังนำของล้ำค่าไปแลกอาหารเพื่อประทังชีวิต“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูเถิดฉันกลายเป็นที่ดูหมิ่นแล้ว”12“พวกท่านทุกคนที่ผ่านไป ไม่สนใจเลยหรือ?จงมองดู มีความเศร้าใดเทียบได้กับความเศร้าของฉันความเศร้าที่ถาโถมเข้ามาเมื่อพระยาห์เวห์ทำให้ฉันทุกข์ยากในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระองค์13พระองค์ส่งไฟจากเบื้องบนลงถึงกระดูกของฉันไฟโหมเผาผลาญกระดูกเหล่านั้นพระองค์กางตาข่ายดักเท้าฉันทำให้ฉันต้องถอยกลับทำให้ฉันอ้างว้างและอ่อนแรงตลอดวัน14มือของพระองค์ผูกความผิดของฉันไว้เป็นแอกมัดความผิดเหล่านั้นเข้าด้วยกันวางลงบนคอฉันจนกำลังของฉันหมดสิ้นพระผู้เป็นเจ้า มอบฉันไว้ในมือศัตรูที่ฉันต้านทานไม่ไหว15พระผู้เป็นเจ้าถือว่านักรบผู้เก่งกล้าทั้งปวงในเมืองของฉันไร้ค่าพระองค์เรียกชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเพื่อเล่นงานฉันและบดขยี้ชายหนุ่มของฉันพระผู้เป็นเจ้าย่ำยูดาห์ผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี เหมือนคนย่ำองุ่นในบ่อ16ฉันร้องไห้เพราะสิ่งเหล่านี้ตาของฉัน ตาของฉัน หลั่งน้ำตาเป็นสายไม่มีผู้ปลอบโยนอยู่ใกล้ให้ใจฉันชื่นขึ้นลูก ๆ ของฉันอ้างว้างเพราะศัตรูมีชัยแล้ว”17ศิโยนกางมือออกไม่มีใครปลอบนางพระยาห์เวห์สั่งเกี่ยวกับยาโคบให้ผู้คนรอบเขาเป็นศัตรูของเขาเยรูซาเล็มอยู่ท่ามกลางพวกเขาเหมือนของที่เป็นมลทิน18“พระยาห์เวห์เที่ยงธรรมเพราะฉันกบฏต่อคำสั่งของพระองค์ชนชาติทั้งหลาย โปรดฟังมองดูความเศร้าของฉันสาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยแล้ว19ฉันเรียกหาคนรักแต่พวกเขาหลอกฉันปุโรหิตและผู้อาวุโสของฉันสิ้นใจในเมืองขณะหาอาหารเพื่อประทังชีวิตตนเอง20พระยาห์เวห์ โปรดมองดู ฉันเดือดร้อนเหลือเกินใจฉันปั่นป่วนหัวใจฉันเหมือนพลิกคว่ำเพราะฉันกบฏอย่างหนักนอกบ้าน ดาบพรากคนที่รักไปในบ้านก็เหมือนตกอยู่ในความตาย21พวกเขาได้ยินฉันถอนใจไม่มีใครปลอบฉันศัตรูทั้งปวงได้ยินความทุกข์ของฉันต่างยินดีที่พระองค์ทำเช่นนี้พระองค์จะให้วันที่ประกาศไว้มาถึงแล้วพวกเขาจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน22ขอให้ความชั่วร้ายทั้งปวงของพวกเขาปรากฏต่อหน้าพระองค์โปรดทำกับพวกเขาอย่างที่ทำกับฉัน เพราะการฝ่าฝืนทั้งปวงของฉันฉันถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่าและใจฉันอ่อนแรง”