ผู้วินิจฉัย15
1ต่อมาในฤดูเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันนำลูกแพะไปหาภรรยา เขากล่าวว่า “ผมจะเข้าไปหาภรรยาในห้องของนาง”
แต่บิดาของนางไม่ยอมให้เข้าไป2บิดาของนางพูดว่า “ฉันคิดแน่ว่าเจ้าเกลียดนางอย่างยิ่ง จึงยกนางให้เพื่อนของเจ้า น้องสาวของนางสวยกว่านางไม่ใช่หรือ? โปรดรับน้องสาวแทนเถอะ”3แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ครั้งนี้ถ้าเราทำร้ายชาวฟีลิสเตีย เราจะไม่มีความผิด”4แซมสันไปจับสุนัขจิ้งจอกสามร้อยตัว นำคบเพลิงมาผูกหางเป็นคู่ๆ แล้วผูกคบเพลิงไว้ตรงกลางระหว่างหางแต่ละคู่5เขาจุดคบเพลิงและปล่อยพวกมันเข้าไปในทุ่งข้าวสาลีที่กำลังออกรวงของชาวฟีลิสเตีย เผาทั้งกองฟ่อนข้าวสาลี ข้าวสาลีในทุ่ง และสวนมะกอก6ชาวฟีลิสเตียถามว่า “ใครทำเรื่องนี้?”
มีคนตอบว่า “แซมสันลูกเขยของชาวทิมนาห์ เพราะพ่อตาเอาภรรยาของเขาไปยกให้เพื่อน” ชาวฟีลิสเตียจึงขึ้นมาเผานางกับบิดาด้วยไฟ7แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ในเมื่อพวกเจ้าทำเช่นนี้ เราจะแก้แค้นพวกเจ้าให้ได้ แล้วจึงจะหยุด”8เขาฟาดฟันพวกเขาจนราบคาบ เป็นการสังหารครั้งใหญ่ แล้วลงไปอาศัยในถ้ำที่โขดหินเอตาม9ชาวฟีลิสเตียยกขึ้นมาตั้งค่ายในยูดาห์ และกระจายกำลังที่เลฮี10ชายชาวยูดาห์ถามว่า “ทำไมพวกท่านจึงยกมาโจมตีเรา?”
พวกเขาตอบว่า “เรามาจับมัดแซมสัน เพื่อทำกับเขาเหมือนที่เขาทำกับเรา”11ชายชาวยูดาห์สามพันคนจึงลงไปยังถ้ำที่โขดหินเอตาม และพูดกับแซมสันว่า “ท่านไม่รู้หรือว่าชาวฟีลิสเตียปกครองเราอยู่? แล้วเหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้กับพวกเรา?”
เขาตอบว่า “พวกเขาทำกับเราอย่างไร เราก็ทำกับพวกเขาอย่างนั้น”12พวกเขากล่าวว่า “เราลงมาเพื่อมัดท่านและมอบท่านให้ชาวฟีลิสเตีย”
แซมสันตอบว่า “จงสาบานกับเราว่าพวกท่านจะไม่ลงมือทำร้ายเราด้วยตัวเอง”13พวกเขาตอบว่า “ไม่ทำ เราจะมัดท่านให้แน่นและมอบท่านให้พวกเขา แต่จะไม่ฆ่าท่านอย่างแน่นอน” พวกเขาใช้เชือกใหม่สองเส้นมัดเขาและพาขึ้นมาจากโขดหิน14เมื่อเขามาถึงเลฮี ชาวฟีลิสเตียก็โห่ร้องเข้ามาหาเขา พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงเข้ามาทำงานในตัวเขาอย่างทรงพลัง เชือกที่แขนจึงเป็นเหมือนป่านถูกไฟเผา เครื่องพันธนาการหลุดออกจากมือ15เขาพบกระดูกขากรรไกรลาที่ยังสดอยู่ชิ้นหนึ่ง จึงเอื้อมมือหยิบมาใช้สังหารชายหนึ่งพันคน16แซมสันกล่าวว่า “ด้วยขากรรไกรลา กองแล้วกองเล่า ด้วยขากรรไกรลา เราสังหารคนหนึ่งพันคน”17เมื่อพูดจบ เขาโยนกระดูกขากรรไกรออกจากมือ สถานที่นั้นจึงเรียกว่ารามัทเลฮี 18เขากระหายน้ำอย่างยิ่ง จึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ประทานการช่วยกู้ครั้งยิ่งใหญ่นี้โดยผู้รับใช้ของพระองค์ บัดนี้ข้าพเจ้าจะต้องตายเพราะกระหายน้ำ และตกอยู่ใต้อำนาจของคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตหรือ?”19พระเจ้าทรงแยกแอ่งที่เลฮีให้น้ำไหลออกมา เมื่อเขาดื่มแล้ว เขาก็กลับมีเรี่ยวแรงและฟื้นขึ้น สถานที่นั้นจึงเรียกว่าเอนฮักโคเร ซึ่งอยู่ที่เลฮีจนถึงทุกวันนี้20แซมสันปกครองและวินิจฉัยอิสราเอลยี่สิบปีในสมัยของชาวฟีลิสเตีย
แต่บิดาของนางไม่ยอมให้เข้าไป2บิดาของนางพูดว่า “ฉันคิดแน่ว่าเจ้าเกลียดนางอย่างยิ่ง จึงยกนางให้เพื่อนของเจ้า น้องสาวของนางสวยกว่านางไม่ใช่หรือ? โปรดรับน้องสาวแทนเถอะ”3แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ครั้งนี้ถ้าเราทำร้ายชาวฟีลิสเตีย เราจะไม่มีความผิด”4แซมสันไปจับสุนัขจิ้งจอกสามร้อยตัว นำคบเพลิงมาผูกหางเป็นคู่ๆ แล้วผูกคบเพลิงไว้ตรงกลางระหว่างหางแต่ละคู่5เขาจุดคบเพลิงและปล่อยพวกมันเข้าไปในทุ่งข้าวสาลีที่กำลังออกรวงของชาวฟีลิสเตีย เผาทั้งกองฟ่อนข้าวสาลี ข้าวสาลีในทุ่ง และสวนมะกอก6ชาวฟีลิสเตียถามว่า “ใครทำเรื่องนี้?”
มีคนตอบว่า “แซมสันลูกเขยของชาวทิมนาห์ เพราะพ่อตาเอาภรรยาของเขาไปยกให้เพื่อน” ชาวฟีลิสเตียจึงขึ้นมาเผานางกับบิดาด้วยไฟ7แซมสันพูดกับพวกเขาว่า “ในเมื่อพวกเจ้าทำเช่นนี้ เราจะแก้แค้นพวกเจ้าให้ได้ แล้วจึงจะหยุด”8เขาฟาดฟันพวกเขาจนราบคาบ เป็นการสังหารครั้งใหญ่ แล้วลงไปอาศัยในถ้ำที่โขดหินเอตาม9ชาวฟีลิสเตียยกขึ้นมาตั้งค่ายในยูดาห์ และกระจายกำลังที่เลฮี10ชายชาวยูดาห์ถามว่า “ทำไมพวกท่านจึงยกมาโจมตีเรา?”
พวกเขาตอบว่า “เรามาจับมัดแซมสัน เพื่อทำกับเขาเหมือนที่เขาทำกับเรา”11ชายชาวยูดาห์สามพันคนจึงลงไปยังถ้ำที่โขดหินเอตาม และพูดกับแซมสันว่า “ท่านไม่รู้หรือว่าชาวฟีลิสเตียปกครองเราอยู่? แล้วเหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้กับพวกเรา?”
เขาตอบว่า “พวกเขาทำกับเราอย่างไร เราก็ทำกับพวกเขาอย่างนั้น”12พวกเขากล่าวว่า “เราลงมาเพื่อมัดท่านและมอบท่านให้ชาวฟีลิสเตีย”
แซมสันตอบว่า “จงสาบานกับเราว่าพวกท่านจะไม่ลงมือทำร้ายเราด้วยตัวเอง”13พวกเขาตอบว่า “ไม่ทำ เราจะมัดท่านให้แน่นและมอบท่านให้พวกเขา แต่จะไม่ฆ่าท่านอย่างแน่นอน” พวกเขาใช้เชือกใหม่สองเส้นมัดเขาและพาขึ้นมาจากโขดหิน14เมื่อเขามาถึงเลฮี ชาวฟีลิสเตียก็โห่ร้องเข้ามาหาเขา พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงเข้ามาทำงานในตัวเขาอย่างทรงพลัง เชือกที่แขนจึงเป็นเหมือนป่านถูกไฟเผา เครื่องพันธนาการหลุดออกจากมือ15เขาพบกระดูกขากรรไกรลาที่ยังสดอยู่ชิ้นหนึ่ง จึงเอื้อมมือหยิบมาใช้สังหารชายหนึ่งพันคน16แซมสันกล่าวว่า “ด้วยขากรรไกรลา กองแล้วกองเล่า ด้วยขากรรไกรลา เราสังหารคนหนึ่งพันคน”17เมื่อพูดจบ เขาโยนกระดูกขากรรไกรออกจากมือ สถานที่นั้นจึงเรียกว่ารามัทเลฮี 18เขากระหายน้ำอย่างยิ่ง จึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ประทานการช่วยกู้ครั้งยิ่งใหญ่นี้โดยผู้รับใช้ของพระองค์ บัดนี้ข้าพเจ้าจะต้องตายเพราะกระหายน้ำ และตกอยู่ใต้อำนาจของคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตหรือ?”19พระเจ้าทรงแยกแอ่งที่เลฮีให้น้ำไหลออกมา เมื่อเขาดื่มแล้ว เขาก็กลับมีเรี่ยวแรงและฟื้นขึ้น สถานที่นั้นจึงเรียกว่าเอนฮักโคเร ซึ่งอยู่ที่เลฮีจนถึงทุกวันนี้20แซมสันปกครองและวินิจฉัยอิสราเอลยี่สิบปีในสมัยของชาวฟีลิสเตีย