โยบ9
1โยบจึงตอบว่า2“ผมรู้ดีว่าเป็นอย่างนั้นแต่มนุษย์จะเป็นฝ่ายถูกต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร?3ถ้าเขาคิดจะต่อสู้คดีกับพระองค์ในคำถามพันข้อ เขาตอบไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว4พระเจ้ามีใจที่เปี่ยมปัญญา และมีกำลังมหาศาลใครเคยแข็งขืนต่อพระองค์แล้วยังรุ่งเรือง?5พระองค์ย้ายภูเขาโดยที่ภูเขาเหล่านั้นไม่รู้ตัวพลิกมันคว่ำด้วยความโกรธ6พระองค์เขย่าแผ่นดินให้เคลื่อนจากที่เสาของมันสั่นสะท้าน7พระองค์สั่งดวงอาทิตย์แล้วมันไม่ขึ้นปิดผนึกดวงดาวไว้8พระองค์ผู้เดียวคลี่ฟ้าสวรรค์ออกและย่ำบนคลื่นทะเล9พระองค์สร้างกลุ่มดาวหมี กลุ่มดาวนายพราน กลุ่มดาวลูกไก่และห้องต่างๆ ทางทิศใต้10พระองค์ทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่ค้นไม่ถึงทำสิ่งอัศจรรย์เหลือคณานับ11พระองค์ผ่านข้างผม แต่ผมมองไม่เห็นพระองค์ผ่านไป แต่ผมไม่รับรู้12เมื่อพระองค์ฉวยเอาไปใครจะห้ามได้?ใครจะถามพระองค์ว่า ‘กำลังทำอะไร?’13“พระเจ้าจะไม่ระงับความโกรธผู้ช่วยของราฮับยังต้องหมอบลงใต้พระองค์14แล้วผมจะยิ่งตอบพระองค์ได้อย่างไรจะเลือกคำมาต่อสู้คดีกับพระองค์ได้อย่างไร?15แม้ผมเที่ยงธรรม ผมก็คงไม่ตอบโต้ได้แต่วิงวอนผู้ตัดสินผม16ถ้าผมเรียกแล้วพระองค์ตอบผมก็ยังไม่เชื่อว่าพระองค์ฟังเสียงผม17เพราะพระองค์บดขยี้ผมด้วยพายุเพิ่มบาดแผลให้ผมโดยไม่มีเหตุ18ไม่ยอมให้ผมได้พักหายใจกลับเติมความขมขื่นให้เต็ม19ถ้าพูดถึงกำลัง พระองค์แข็งแกร่งนัก!ถ้าพูดถึงความยุติธรรม พระองค์ถามว่า ‘ใครจะเรียกเราเข้าสู้คดี?’20แม้ผมเที่ยงธรรม ปากผมเองก็จะตัดสินว่าผมผิดแม้ผมไร้ข้อตำหนิ มันก็จะพิสูจน์ว่าผมคดโกง21ผมไร้ข้อตำหนิผมไม่นับถือตัวเองผมดูหมิ่นชีวิตของผม22“ไม่ต่างกันเลยผมจึงบอกว่าพระองค์ทำลายทั้งคนไร้ข้อตำหนิและคนชั่ว23ถ้าแส้ฆ่าคนในทันทีพระองค์ก็จะหัวเราะเยาะความทุกข์ของคนบริสุทธิ์24แผ่นดินถูกมอบไว้ในมือคนชั่วพระองค์ปิดหน้าผู้ตัดสินของแผ่นดินถ้าไม่ใช่พระองค์ แล้วเป็นใคร?25“วันเวลาของผมเร็วกว่านักวิ่งมันหนีไปโดยไม่พบสิ่งดี26มันผ่านไปเหมือนเรือที่แล่นเร็วเหมือนนกอินทรีที่โฉบลงจับเหยื่อ27ถ้าข้าพเจ้าพูดว่า ‘จะลืมคำร้องทุกข์จะเลิกทำหน้าเศร้าและร่าเริงขึ้น’28ข้าพเจ้าก็ยังกลัวความเจ็บปวดทั้งหมดรู้ว่าพระองค์จะไม่ถือว่าข้าพเจ้าไม่มีความผิด29ข้าพเจ้าจะถูกตัดสินว่าผิดแล้วจะเหนื่อยเปล่าไปทำไม?30แม้ข้าพเจ้าชำระตัวด้วยหิมะล้างมือด้วยน้ำยาด่าง31พระองค์ก็จะจุ่มข้าพเจ้าลงในคูแม้แต่เสื้อผ้าของข้าพเจ้าก็จะรังเกียจข้าพเจ้า32พระองค์ไม่ใช่มนุษย์เหมือนผม ที่ผมจะตอบโต้ได้หรือเข้าสู่การตัดสินด้วยกัน33ไม่มีคนกลางระหว่างเราผู้จะวางมือบนเราทั้งสองฝ่ายได้34ขอให้พระองค์เอาไม้เรียวออกไปจากผมอย่าให้ความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์ทำให้ผมหวาดกลัว35แล้วผมจะพูดโดยไม่กลัวพระองค์เพราะตัวผมเองไม่ได้เป็นอย่างนั้น