โยบ3
1หลังจากนั้น โยบก็เริ่มพูดและสาปแช่งวันที่ตนเกิด2โยบกล่าวว่า3“ขอให้วันที่ผมเกิดสูญสิ้นไปรวมทั้งคืนที่พูดว่า ‘มีเด็กชายก่อกำเนิดในครรภ์แล้ว’4ขอให้วันนั้นมืดมิดขอพระเจ้าเบื้องบนอย่าใส่ใจวันนั้นและอย่าให้แสงส่องถึง5ขอให้ความมืดและเงาแห่งความตายยึดวันนั้นเป็นของตนขอให้เมฆปกคลุมวันนั้นขอให้ทุกสิ่งที่ทำให้กลางวันดำมืดทำให้วันนั้นหวาดกลัว6ส่วนคืนนั้น ขอให้ความมืดทึบคว้าตัวมันไว้อย่าให้มันชื่นชมยินดีร่วมกับวันอื่นๆ ในปีอย่าให้นับคืนนั้นรวมเข้าในเดือนใด7ขอให้คืนนั้นเป็นหมันอย่าให้มีเสียงยินดีในคืนนั้น8ขอให้ผู้สาปแช่งวันสาปแช่งมันผู้พร้อมจะปลุกเลวีอาธานให้ตื่น9ขอให้ดาวยามพลบค่ำของคืนนั้นมืดดับขอให้มันรอแสงสว่างโดยไม่มีแสงมาอย่าให้มันเห็นเปลือกตาของรุ่งอรุณ10เพราะคืนนั้นไม่ได้ปิดประตูครรภ์แม่ผมไม่ได้ซ่อนความทุกข์ให้พ้นจากตาผม11“ทำไมผมไม่ตายตั้งแต่อยู่ในครรภ์?ทำไมไม่สิ้นลมหายใจเมื่อแม่คลอดผม?12ทำไมจึงมีตักรองรับตัวผมไว้?ทำไมมีเต้านมให้ผมดูดกิน?13ถ้าเป็นอย่างนั้น ตอนนี้ผมคงนอนสงบนิ่งคงหลับและได้พักผ่อน14อยู่กับกษัตริย์และที่ปรึกษาแห่งแผ่นดินผู้สร้างสถานที่รกร้างขึ้นใหม่เพื่อตนเอง15หรืออยู่กับเจ้าผู้ครองนครที่มีทองคำผู้สะสมเงินไว้เต็มบ้าน16หรือผมคงไม่เคยมีตัวตน เหมือนทารกแท้งที่ซ่อนไว้เหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นแสง17ที่นั่น คนชั่วเลิกก่อความเดือดร้อนที่นั่น คนเหนื่อยล้าได้พัก18ที่นั่น นักโทษอยู่ร่วมกันอย่างสงบไม่ได้ยินเสียงผู้บังคับใช้แรงงาน19ทั้งผู้ต่ำต้อยและผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่นั่นคนรับใช้เป็นอิสระจากนาย20“ทำไมจึงให้แสงแก่คนทุกข์ยากให้ชีวิตแก่คนที่ขมขื่นในใจ21ผู้ปรารถนาความตาย แต่ความตายไม่มาผู้ขุดค้นหามันยิ่งกว่าขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่22ผู้ยินดีเป็นล้นพ้นและดีใจเมื่อพบหลุมศพ?23ทำไมจึงให้แสงแก่คนที่มองไม่เห็นทางของตนคนที่พระเจ้าล้อมรั้วกักไว้?24ผมถอนหายใจก่อนกินอาหารเสียงคร่ำครวญหลั่งไหลเหมือนน้ำ25สิ่งที่ผมกลัวเกิดขึ้นกับผมแล้วสิ่งที่ผมหวาดหวั่นมาถึงแล้ว26ผมไม่ได้อยู่สบาย ไม่สงบ ไม่ได้พักมีแต่ความทุกข์เข้ามา”