โยบ24
1“ทำไมพระผู้ทรงฤทธิ์จึงไม่กันเวลาไว้?ทำไมคนที่รู้จักพระองค์ไม่เห็นวันของพระองค์?2มีคนย้ายหลักเขตแย่งฝูงสัตว์ไปเลี้ยงเอง3พวกเขาต้อนลาของเด็กกำพร้าพ่อไปเอาวัวของหญิงม่ายเป็นหลักประกัน4พวกเขาผลักคนขัดสนออกจากทางคนยากจนในแผ่นดินต่างซ่อนตัว5เหมือนลาป่าในทะเลทรายพวกเขาออกไปทำงาน ขวนขวายหาอาหารถิ่นทุรกันดารให้อาหารแก่ลูกๆ6พวกเขาตัดอาหารในทุ่งเก็บผลองุ่นที่เหลือในสวนของคนชั่ว7พวกเขานอนเปลือยตลอดคืน ไม่มีเสื้อผ้าไม่มีอะไรคลุมในความหนาว8พวกเขาเปียกฝนบนภูเขากอดก้อนหินเพราะไม่มีที่กำบัง9มีคนกระชากเด็กกำพร้าพ่อออกจากอกเรียกหลักประกันจากคนยากจน10จนพวกเขาต้องเดินเปลือย ไม่มีเสื้อผ้าหิวอยู่ แต่ต้องแบกฟ่อนข้าว11พวกเขาผลิตน้ำมันภายในกำแพงของคนเหล่านี้ย่ำองุ่นในบ่อย่ำ แต่ทนหิวน้ำ12ผู้คนคร่ำครวญจากเมืองที่มีคนหนาแน่นใจของคนบาดเจ็บร้องเรียกแต่พระเจ้าไม่ใส่ใจการกระทำที่โง่เขลานั้น13“คนเหล่านี้อยู่ในหมู่ผู้ขัดขืนแสงไม่รู้จักทางของแสงไม่อยู่บนเส้นทางของมัน14ฆาตกรลุกขึ้นเมื่อมีแสงฆ่าคนยากจนและคนขัดสนในยามค่ำคืน เขาเป็นเหมือนโจร15ตาของคนล่วงประเวณีคอยพลบค่ำคิดว่า ‘ไม่มีตาใดเห็นฉัน’เขาปิดบังใบหน้า16ในความมืด พวกเขาขุดทะลุบ้านเก็บตัวในเวลากลางวันไม่รู้จักแสง17เพราะยามเช้าเป็นเหมือนความมืดทึบสำหรับพวกเขาทุกคนพวกเขาคุ้นเคยกับความน่าสะพรึงกลัวของความมืดทึบ18“พวกเขาเป็นฟองบนผิวน้ำส่วนของพวกเขาบนแผ่นดินถูกสาปแช่งพวกเขาไม่หันเข้าสู่ทางไปสวนองุ่น19ความแล้งและความร้อนกลืนน้ำจากหิมะเชโอล ก็กลืนคนทำบาปเช่นกัน20ครรภ์จะลืมเขาหนอนจะกินเขาอย่างเอร็ดอร่อยจะไม่มีใครจำเขาได้อีกความไม่เที่ยงธรรมจะหักเหมือนต้นไม้21เขากลืนกินผู้หญิงที่เป็นหมันและไม่มีลูกไม่แสดงน้ำใจต่อหญิงม่าย22แต่พระเจ้าใช้กำลังรักษาผู้มีอำนาจไว้คนที่ไม่มั่นใจในชีวิตก็ลุกขึ้น23พระเจ้าให้ความมั่นคงแก่พวกเขา พวกเขาพักพิงในนั้นตาพระองค์เฝ้าดูทางของพวกเขา24พวกเขาถูกยกขึ้นสูง อีกไม่นานก็ไม่มีแล้วพวกเขาถูกลดลง ถูกเอาไปเหมือนคนอื่นทุกคนถูกตัดเหมือนยอดรวงข้าว25ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ ใครจะพิสูจน์ว่าผมโกหกทำให้คำพูดผมไร้ค่า?”