โยบ19
1โยบจึงตอบว่า2“พวกคุณจะทรมานผมอีกนานแค่ไหนจะใช้คำพูดบดขยี้ผมอีกนานเท่าไร?3พวกคุณตำหนิผมสิบครั้งแล้วไม่อายเลยที่โจมตีผม4ถ้าผมทำผิดจริงความผิดนั้นก็อยู่กับผมเอง5ถ้าพวกคุณจะยกตัวข่มผมจริงๆและเอาความอับอายของผมมาฟ้องร้อง6ก็จงรู้ว่าพระเจ้าทำให้ผมเสียหลักและเอาตาข่ายของพระองค์ล้อมผมไว้7“ผมร้องว่า ‘อยุติธรรม!’ แต่ไม่มีใครฟังผมร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีความยุติธรรม8พระองค์ก่อกำแพงขวางทางจนผมผ่านไม่ได้วางความมืดไว้ตามทางของผม9พระองค์ถอดเกียรติยศผมออกเอามงกุฎไปจากศีรษะ10พระองค์รื้อผมลงทุกด้านจนหมดสิ้นถอนความหวังผมเหมือนถอนต้นไม้11พระองค์จุดความโกรธใส่ผมนับผมอยู่ในหมู่ศัตรู12กองทัพของพระองค์เข้ามาพร้อมกันก่อทางลาดล้อมโจมตีผมตั้งค่ายรอบเต็นท์ผม13“พระองค์ทำให้พี่น้องชายห่างไกลผมคนรู้จักกลายเป็นคนแปลกหน้าไปหมด14ญาติจากผมไปเพื่อนสนิทลืมผมแล้ว15คนในบ้านและสาวใช้มองผมเป็นคนแปลกหน้าผมเป็นคนต่างถิ่นในสายตาพวกเขา16ผมเรียกคนรับใช้ เขาก็ไม่ตอบผมต้องอ้อนวอนเขาด้วยปาก17ลมหายใจผมเป็นที่รังเกียจของภรรยาพี่น้องร่วมแม่ก็ขยะแขยงผม18แม้เด็กเล็กยังดูหมิ่นผมถ้าผมลุกขึ้น พวกเขาก็พูดต่อต้าน19เพื่อนสนิททุกคนรังเกียจผมคนที่ผมรักหันมาต่อสู้ผม20กระดูกผมติดหนังติดเนื้อผมรอดมาได้อย่างหวุดหวิด21“สงสารผมเถอะ สงสารผมเถอะ เพื่อนๆเพราะมือพระเจ้าแตะต้องผมแล้ว22ทำไมพวกคุณไล่ทำร้ายผมเหมือนพระเจ้ายังไม่อิ่มกับเนื้อผมหรือ?23“ถ้าถ้อยคำผมถูกเขียนไว้ตอนนี้ก็คงดี!ถ้าได้จารึกลงในหนังสือก็คงดี!24ขอให้ใช้เหล็กจารและตะกั่วสลักไว้บนหินตลอดกาล!25แต่ผมรู้ว่าผู้ไถ่ของผมมีชีวิตอยู่ในที่สุด เขาจะยืนอยู่บนแผ่นดิน26หลังจากผิวหนังผมถูกทำลายผมจะเห็นพระเจ้าในเนื้อหนังของผม27ผมเองจะเห็นพระองค์อยู่ฝ่ายผมตาผมจะเห็น ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้า“หัวใจผมหมดแรงอยู่ภายใน28ถ้าพวกคุณพูดว่า ‘เราจะไล่ทำร้ายเขาอย่างไรดี!’เพราะพบต้นตอของเรื่องในตัวผม29ก็จงกลัวดาบเพราะความโกรธนำโทษจากดาบมาเพื่อพวกคุณจะรู้ว่ามีการตัดสิน”