โยบ17
1“วิญญาณผมหมดสิ้นวันเวลาของผมดับลงหลุมศพพร้อมรอผม2มีแต่คนเยาะเย้ยอยู่กับผมตาผมเฝ้ามองการยั่วยุของพวกเขา3“ขอพระองค์วางหลักประกัน เป็นผู้ค้ำประกันข้าพเจ้าต่อพระองค์เองใครจะจับมือตกลงกับข้าพเจ้า?4พระองค์ปิดใจพวกเขาไม่ให้เข้าใจจึงจะไม่ยกพวกเขาขึ้น5คนที่กล่าวโทษเพื่อนเพื่อเอาทรัพย์แม้แต่ตาของลูกเขาก็จะมืดดับ6“แต่พระองค์ทำให้ผมกลายเป็นขี้ปากของผู้คนพวกเขาถ่มน้ำลายใส่หน้า7ตาผมมัวเพราะความเศร้าร่างกายทุกส่วนเป็นเหมือนเงา8คนซื่อตรงจะตกตะลึงกับเรื่องนี้คนบริสุทธิ์จะลุกขึ้นต่อต้านคนไม่ยำเกรงพระเจ้า9แต่คนเที่ยงธรรมจะยึดมั่นในทางของตนคนมือสะอาดจะแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ10ส่วนพวกคุณทุกคน กลับมาเถอะผมจะไม่พบคนมีปัญญาในหมู่พวกคุณเลย11วันเวลาของผมผ่านไปแล้วแผนของผมพังลงความคิดในใจก็เช่นกัน12พวกเขาเปลี่ยนกลางคืนเป็นกลางวันพูดว่า ‘แสงใกล้มาแล้ว’ ทั้งที่ยังมืด13ถ้าผมหวังให้เชโอล เป็นบ้านถ้าปูที่นอนในความมืด14ถ้าผมบอกความเน่าเปื่อยว่า ‘ท่านเป็นพ่อของผม’บอกหนอนว่า ‘แม่ของผม’ และ ‘พี่น้องหญิงของผม’15แล้วความหวังของผมอยู่ที่ไหน?ใครจะเห็นความหวังของผม?16มันจะลงไปกับผมสู่ประตูเชโอล หรือเราจะลงสู่ฝุ่นด้วยกัน?”