โยบ16
1โยบจึงตอบว่า2“ผมได้ยินเรื่องอย่างนี้มามากแล้วพวกคุณทุกคนปลอบใจได้แย่เหลือเกิน!3คำพูดไร้สาระจะจบเมื่อไร?หรืออะไรยั่วคุณให้ตอบอย่างนี้?4ผมก็พูดอย่างพวกคุณได้ถ้าพวกคุณมาอยู่ในที่ของผมผมก็เรียบเรียงคำกล่าวโทษพวกคุณได้และส่ายหน้าใส่ได้5แต่ผมจะเสริมกำลังพวกคุณด้วยคำพูดจากปากผมถ้อยคำปลอบใจจากริมฝีปากผมจะบรรเทาทุกข์ให้6“แม้ผมพูด ความทุกข์ก็ไม่ลดแม้อดกลั้นไว้ ผมจะเบาลงตรงไหน?7แต่ตอนนี้ พระเจ้า พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าหมดแรงจริงๆ แล้วทำให้หมู่คนของข้าพเจ้าร้างไปทั้งหมด8พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าซูบเหี่ยว นี่เป็นพยานปรักปรำความผอมแห้งลุกขึ้นกล่าวโทษข้าพเจ้าเป็นพยานต่อหน้า9พระองค์ฉีกผมด้วยความโกรธและไล่ทำร้ายขบฟันใส่ผมศัตรูของผมจ้องด้วยสายตาคมกริบ10พวกเขาอ้าปากใส่ผมตบแก้มอย่างดูหมิ่นรวมตัวกันต่อสู้ผม11พระเจ้ามอบผมให้คนไม่ยำเกรงพระเจ้าโยนผมไว้ในมือคนชั่ว12ผมเคยอยู่สบาย แต่พระองค์ทำให้แตกสลายจับคอผมแล้วกระแทกจนแหลกตั้งผมเป็นเป้าของพระองค์13นักธนูของพระองค์ล้อมผมไว้พระองค์ผ่าไตผมโดยไม่ปรานีเทน้ำดีผมลงบนพื้น14พระองค์ทะลวงผมครั้งแล้วครั้งเล่าวิ่งเข้าหาผมเหมือนคนร่างยักษ์15ผมเย็บผ้ากระสอบติดกับผิวหนังกดเขาของผมลงในฝุ่น16หน้าผมแดงจากการร้องไห้ความมืดทึบปกคลุมเปลือกตาผม17ทั้งที่มือผมไม่ได้ทำความรุนแรงและคำอธิษฐานของผมบริสุทธิ์18“แผ่นดินเอ๋ย อย่าปิดบังเลือดผมอย่าให้เสียงร้องผมมีที่หยุดพัก19แม้ตอนนี้ พยานของผมอยู่ในสวรรค์ผู้รับรองผมอยู่เบื้องบน20เพื่อนๆ เยาะเย้ยผมตาผมหลั่งน้ำตาต่อพระเจ้า21ขอให้เขาแก้ต่างให้มนุษย์ต่อพระเจ้าให้ลูกของมนุษย์ต่อเพื่อนบ้านของเขา!22เพราะอีกไม่กี่ปีผมจะไปตามทางที่ไม่มีวันกลับ