เยเรมีย์8
1“ในเวลานั้น” พระยาห์เวห์กล่าว “พวกเขาจะนำกระดูกกษัตริย์ยูดาห์ กระดูกขุนนางของเขา กระดูกปุโรหิต กระดูกผู้เผยพระวจนะ และกระดูกผู้ที่อาศัยในเยรูซาเล็มออกจากหลุมศพ2จะกางกระดูกเหล่านั้นต่อหน้าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และกองทัพทั้งสิ้นในท้องฟ้า ซึ่งพวกเขาเคยรัก รับใช้ ติดตาม แสวงหาและกราบไหว้ จะไม่มีใครรวบรวมหรือฝังกระดูกเหล่านั้น จะเป็นเหมือนมูลสัตว์บนผิวดิน3คนที่ยังเหลืออยู่ในตระกูลชั่วนี้ ตามทุกแห่งที่เราขับไล่ไป จะเลือกความตายแทนชีวิต” พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าว4“เจ้าจงบอกพวกเขาอีกว่า ‘พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้“‘คนล้มแล้วไม่ลุกขึ้นอีกหรือ?คนหันไปแล้วไม่หันกลับหรือ?5แล้วทำไมชาวเยรูซาเล็มจึงหันหลังให้เราไม่หยุด?พวกเขายึดมั่นในการหลอกลวงไม่ยอมกลับมา6เราเงี่ยหูฟัง แต่พวกเขาไม่พูดสิ่งที่ถูกต้องไม่มีใครกลับใจจากความชั่วของตน ถามว่า “ฉันทำอะไรลงไป?”ทุกคนหันไปตามทางของตนเหมือนม้าที่พุ่งเข้าศึก7แม้แต่นกกระสาในท้องฟ้าก็รู้กำหนดเวลาของมันนกเขา นกนางแอ่นและนกกระเรียนรักษาเวลาที่จะกลับมาแต่ชนชาติของเราไม่รู้ข้อบัญญัติของพระยาห์เวห์8“‘พวกเจ้าพูดได้อย่างไรว่า “พวกเราฉลาด และมีข้อบัญญัติของพระยาห์เวห์อยู่กับพวกเรา”?แต่ดูเถิด ปากกาหลอกลวงของบรรดาผู้จดบันทึกทำให้ข้อบัญญัตินั้นกลายเป็นคำโกหก9คนฉลาดผิดหวังพวกเขาหวาดหวั่นและติดกับดูเถิด พวกเขาปฏิเสธคำของพระยาห์เวห์แล้วจะมีปัญญาอะไรในตัวพวกเขา?10เพราะฉะนั้น เราจะให้ภรรยาของพวกเขาแก่คนอื่นและให้ไร่นาแก่คนที่จะเข้าครอบครองเพราะตั้งแต่คนเล็กน้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต ทุกคนหลอกลวง11พวกเขารักษาบาดแผลของธิดาแห่งชนชาติของเราอย่างลวก ๆ พูดว่า“ความสงบสุข ความสงบสุข” ทั้งที่ไม่มีความสงบสุข12เมื่อทำสิ่งน่ารังเกียจ พวกเขาละอายบ้างไหม?ไม่เลย ไม่ละอายสักนิดหน้าแดงไม่เป็นด้วยซ้ำเพราะฉะนั้น พวกเขาจะล้มลงในหมู่คนที่ล้มเมื่อถึงเวลาลงโทษ พวกเขาจะถูกโค่นลง พระยาห์เวห์กล่าว13“‘เราจะทำลายพวกเขาจนหมด พระยาห์เวห์กล่าวจะไม่มีองุ่นตามเถาไม่มีมะเดื่อบนต้นใบจะเหี่ยวสิ่งที่เราให้พวกเขาจะจากพวกเขาไป’”14“ทำไมพวกเรายังนั่งอยู่เฉย ๆ?มารวมกันเถิด!ให้พวกเราเข้าไปในเมืองที่มีป้อมปราการแล้วเงียบอยู่ที่นั่นเพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเราทำให้พวกเราเงียบให้พวกเราดื่มน้ำพิษเพราะพวกเราทำบาปต่อพระยาห์เวห์15พวกเราหวังความสงบสุข แต่ไม่มีสิ่งดีมาถึงหวังเวลาที่จะหายเจ็บ แต่กลับมีแต่ความหวาดหวั่น!16ได้ยินเสียงม้าของเขาพ่นลมจากดานทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยเสียงร้องฮี้ของม้าที่แข็งแรงของเขาเพราะพวกเขามาถึงแล้ว กลืนกินแผ่นดินและทุกสิ่งในนั้นกลืนกินเมืองและผู้ที่อาศัยอยู่”17“จงฟัง เราจะส่งงูส่งงูพิษมาอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าเป็นงูที่ใช้มนต์สะกดไม่ได้มันจะกัดพวกเจ้า” พระยาห์เวห์กล่าว18โอ้ หากข้าพเจ้าปลอบตนให้พ้นความเศร้าได้!ใจข้าพเจ้าอ่อนระโหย19ฟังเถิด เสียงร้องของธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าจากแผ่นดินไกลแสนไกล“พระยาห์เวห์ไม่ได้อยู่ในศิโยนหรือ?กษัตริย์ของเธอไม่ได้อยู่ในเธอหรือ?”“ทำไมพวกเขายั่วให้เราโกรธด้วยรูปแกะสลักและรูปเคารพต่างถิ่น?”20“ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านไปแล้วฤดูร้อนสิ้นสุดแล้วแต่พวกเรายังไม่รอด”21ธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าบาดเจ็บ ข้าพเจ้าก็บาดเจ็บข้าพเจ้าคร่ำครวญความหวาดหวั่นจับข้าพเจ้าไว้22ไม่มียาสมานแผลในกิเลอาดหรือ?ไม่มีแพทย์ที่นั่นหรือ?แล้วทำไมธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าจึงยังไม่หายเจ็บ?