ปัญญาจารย์12
1จงระลึกถึงพระผู้สร้างในวันเวลาแห่งวัยเยาว์ก่อนวันทุกข์ยากจะมาถึง และก่อนปีเหล่านั้นจะใกล้เข้ามาเมื่อเจ้าจะกล่าวว่า “ฉันไม่มีความสุขในปีเหล่านั้น”2ก่อนดวงอาทิตย์ แสงสว่าง ดวงจันทร์ และดวงดาวจะมืดลงและเมฆจะกลับมาหลังฝนตก3ในวันที่ผู้เฝ้าบ้านจะสั่นเทาและชายฉกรรจ์จะค้อมตัวลงคนโม่แป้งจะหยุดทำงาน เพราะเหลืออยู่น้อยและผู้ที่มองออกไปทางหน้าต่างจะมองเห็นพร่ามัว4ประตูสู่ถนนจะปิดลงเมื่อเสียงโม่แป้งแผ่วเบาคนเราจะตื่นขึ้นเพราะเสียงนกและธิดาแห่งบทเพลงทั้งปวงจะเปล่งเสียงแผ่วลง5พวกเขาจะกลัวที่สูงและหวาดผวาต่ออันตรายตามหนทางต้นอัลมอนด์จะผลิดอกตั๊กแตนก็เป็นภาระและความปรารถนาจะหมดสิ้นเพราะมนุษย์กำลังไปยังบ้านนิรันดร์ของตนและผู้ไว้ทุกข์เดินไปมาตามถนน6ก่อนสายเงินจะขาดหรือชามทองคำจะแตกหรือเหยือกน้ำจะแตกที่น้ำพุหรือวงล้อจะพังที่บ่อเก็บน้ำ7แล้วฝุ่นดินจะกลับคืนสู่แผ่นดินดังเดิมและวิญญาณจะกลับไปหาพระเจ้าผู้ให้วิญญาณนั้น8“ว่างเปล่าอย่างที่สุด” ผู้กล่าวสอนกล่าว“ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า!”9นอกจากนี้ เพราะผู้กล่าวสอนเป็นคนมีปัญญา เขาจึงสอนความรู้แก่ประชาชนด้วย เขาใคร่ครวญ ค้นคว้า และเรียบเรียงสุภาษิตไว้มากมาย10ผู้กล่าวสอนพยายามค้นหาถ้อยคำที่น่าฟัง และเขียนถ้อยคำแห่งความจริงไว้อย่างเที่ยงตรง11ถ้อยคำของคนมีปัญญาเปรียบเหมือนปฏัก และถ้อยคำจากเหล่าปราชญ์ผู้รวบรวมคำสอนก็เหมือนตะปูที่ตอกแน่น ทั้งหมดนี้มาจากผู้เลี้ยงแกะเพียงคนเดียว12นอกจากนี้ ลูกเอ๋ย จงรับคำเตือน การเขียนหนังสือมากมายไม่มีวันสิ้นสุด และการคร่ำเคร่งกับตำรามากทำให้ร่างกายเหนื่อยล้า13นี่คือบทสรุปของเรื่อง เมื่อได้ฟังทุกสิ่งแล้ว จงยำเกรงพระเจ้าและรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะนี่คือหน้าที่ทั้งสิ้นของมนุษย์14เพราะพระเจ้าจะนำการกระทำทุกอย่าง รวมทั้งทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่ มาสู่การพิพากษา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งดีหรือสิ่งชั่ว