ลูกา16
อุปมาเรื่องผู้จัดการเจ้าเล่ห์
1พระเยซูบอกพวกสาวกว่า “เศรษฐีคนหนึ่งมีผู้จัดการที่ถูกกล่าวหาว่าผลาญทรัพย์สินของเศรษฐี2เขาจึงเรียกผู้จัดการมาถามว่า ‘เรื่องของเจ้าที่เราได้ยินมานี้ จะว่าอย่างไร ไปเอาบัญชีที่เจ้าดูแลมาเพราะเจ้าถูกปลดแล้ว’3ผู้จัดการนั้นคิดในใจว่า ‘จะทำอย่างไรดี นายปลดเราออกจากงานแล้ว จะไปขุดดินก็ไม่มีแรง จะไปขอทานก็อายเขา4เราคิดออกแล้วว่าเมื่อตกงานจะทำอย่างไร เพื่อให้มีคนรับเราทำงานในบ้าน’5เขาจึงเรียกลูกหนี้ของนายมาทีละคน และถามคนแรกว่า ‘ท่านติดหนี้นายของข้าพเจ้าอยู่เท่าไร’6เขาตอบว่า ‘น้ำมันมะกอก 3,000 ลิตร’ผู้จัดการบอกเขาว่า ‘เอาเอกสารมา รีบนั่งลงแก้ให้เป็น 1,500 ลิตร’7จากนั้นก็ถามคนที่สองว่า ‘แล้วท่านติดหนี้อยู่เท่าไร’
คนนั้นตอบว่า ‘ข้าวสาลี 30 ตัน’
ผู้จัดการบอกเขาว่า ‘แก้เอกสารให้เป็น 24 ตัน’8เศรษฐีชมผู้จัดการที่ไม่ซื่อสัตย์คนนี้เพราะเขาเจ้าเล่ห์ คนของโลกนี้จัดการเรื่องของตนได้เก่งกว่าคนของความสว่าง9เราบอกว่าจงใช้ทรัพย์ทางโลกเพื่อสร้างมิตร เพื่อว่าเมื่อทรัพย์นั้นหมดแล้ว ท่านจะได้รับการต้อนรับเข้าสู่ที่พำนักนิรันดร์10คนที่ไว้ใจได้ในเรื่องเล็กๆ ก็ไว้ใจได้ในเรื่องใหญ่ๆ ด้วย และคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในเรื่องเล็กๆ ก็จะไม่ซื่อสัตย์ในเรื่องใหญ่ๆ ด้วย11ดังนั้นถ้าไว้ใจให้ดูแลทรัพย์ทางโลกไม่ได้ ใครจะไว้ใจให้ท่านดูแลทรัพย์สมบัติที่แท้จริง12และถ้าไว้ใจให้ดูแลทรัพย์สินของคนอื่นไม่ได้ ใครจะมอบทรัพย์สินให้ท่านเล่า13ไม่มีทาสคนไหนรับใช้นายสองคนได้ เขาจะเกลียดนายคนหนึ่งและรักนายอีกคนหนึ่ง หรือภักดีคนหนึ่งและดูหมิ่นอีกคนหนึ่ง ท่านจะรับใช้ทั้งพระเจ้าและเงินทองไม่ได้”14ฝ่ายพวกฟาริสีที่รักเงินได้ยินเรื่องนี้ก็เยาะเย้ยพระเยซู15พระองค์พูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทำตัวเป็นคนชอบธรรมในสายตาคนอื่น แต่พระเจ้ารู้จิตใจของเจ้า สิ่งที่มนุษย์ให้คุณค่ามากก็น่ารังเกียจในสายตาของพระเจ้า
คำสอนเพิ่มเติม
16หนังสือกฎบัญญัติและหนังสือผู้เผยพระวจนะได้รับการประกาศเรื่อยมาจนถึงสมัยของยอห์น ตั้งแต่นั้นมา ข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าก็แพร่ออกไป และทุกคนก็พยายามแย่งกันเข้าไปในอาณาจักรนั้น17ฟ้าและดินสลายไปก็ยังง่ายกว่าที่สักจุดหนึ่งในกฎบัญญัติจะตกหล่น18ใครหย่ากับภรรยาแล้วไปแต่งงานกับหญิงอื่นก็คบชู้ และชายที่แต่งงานกับหญิงที่หย่าแล้วก็คบชู้เศรษฐีกับลาซารัส
19มีเศรษฐีคนหนึ่งสวมชุดสีม่วงและผ้าลินินเนื้อดี ใช้ชีวิตอย่างหรูหราทุกวัน20ที่ประตูบ้านของเศรษฐีมีขอทานคนหนึ่งชื่อลาซารัสนอนอยู่ เขามีแผลเต็มตัว21เขาอยากจะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐี แม้แต่สุนัขก็มาเลียแผลของเขา22ต่อมาเมื่อขอทานนั้นตาย เหล่าทูตสวรรค์นำเขาไปอยู่ข้างอับราฮัม เศรษฐีก็ตายเช่นกันและถูกฝังไว้23ในแดนคนตาย เศรษฐีทุกข์ทรมานมาก เขาเงยหน้าขึ้นเห็นอับราฮัมแต่ไกล มีลาซารัสอยู่เคียงข้าง24จึงร้องเรียกว่า ‘คุณพ่ออับราฮัม สงสารข้าพเจ้าเถิด โปรดส่งลาซารัสมา ให้เขาเอาปลายนิ้วจุ่มน้ำแตะลิ้นข้าพเจ้าให้เย็นลง เพราะข้าพเจ้าอยู่ในบึงไฟนี้ทรมานเหลือเกิน’25แต่อับราฮัมตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย จำได้ไหมว่าชั่วชีวิตของเจ้า เจ้าได้รับแต่สิ่งดีๆ ขณะที่ลาซารัสได้แต่สิ่งเลวร้าย แต่ตอนนี้เขาได้รับการปลอบโยนที่นี่ ส่วนเจ้าทุกข์ทรมาน26นอกจากนี้แล้ว ระหว่างเรากับเจ้ามีเหวใหญ่ขวางอยู่ ใครจะข้ามจากที่นี่ไปก็ไม่ได้ หรือใครจะข้ามจากที่โน่นมาก็ไม่ได้’27เขาตอบว่า ‘คุณพ่ออับราฮัม ถ้าเช่นนั้น ขอให้ท่านส่งลาซารัสไปหาครอบครัวของข้าพเจ้าด้วย28เพราะข้าพเจ้ามีพี่น้องห้าคน ให้ลาซารัสเตือนพวกเขา เพื่อเขาจะได้ไม่ต้องมาทรมานที่นี่’29อับราฮัมตอบว่า ‘พวกเขามีโมเสสกับเหล่าผู้เผยพระวจนะอยู่แล้ว ก็ให้พวกเขาฟังคนเหล่านั้นเถิด’30เศรษฐีนั้นจึงพูดว่า ‘ไม่ได้ คุณพ่ออับราฮัม แต่ถ้ามีคนตายสักคนหนึ่งไปหาพวกเขา พวกเขาก็จะกลับใจ’31อับราฮัมตอบเขาว่า ‘ถ้าพวกเขาไม่ฟังโมเสสกับเหล่าผู้เผยพระวจนะ ต่อให้มีคนฟื้นขึ้นจากความตายไปหา เขาก็จะไม่ยอมเชื่อ’ ”Biblica, Inc.