เพลงคร่ำครวญ2
1อนิจจา องค์พระผู้เป็นเจ้าปกคลุมธิดาแห่งศิโยน!ด้วยเมฆหมอกแห่งความโกรธของพระองค์! พระองค์เหวี่ยงความรุ่งโรจน์ของอิสราเอลจากฟ้าลงสู่ดินพระองค์ไม่ได้ระลึกถึงแท่นรองเท้าของพระองค์ในวันแห่งความโกรธของพระองค์2พระยาห์เวห์ทำลายที่อาศัยทั้งหมดของยาโคบอย่างไร้ความปรานีพระองค์ทลายที่มั่นทั้งหลายของธิดาแห่งยูดาห์ด้วยความโกรธเกรี้ยวพระองค์นำอาณาจักรและเจ้านายของยูดาห์ให้ต่ำลงมาถึงดินอย่างน่าอดสู3พระองค์ตัดเขาสัตว์ ทั้งสิ้น ของอิสราเอลด้วยความโกรธอันรุนแรงพระองค์เพิกถอนการปกป้องเมื่อศัตรูเข้ามาโจมตีพระองค์เผายาโคบเหมือนไฟลุกโชนซึ่งแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่รอบข้าง4พระองค์น้าวคันธนูเหมือนเป็นศัตรูมือขวาของพระองค์พร้อมยิงสังหารทุกคนผู้น่าเจริญตาเจริญใจเหมือนกับเป็นศัตรูพระองค์ระบายความโกรธเกรี้ยวดุจไฟแผดเผาเต็นท์ของธิดาแห่งศิโยน5พระยาห์เวห์เป็นเหมือนศัตรูพระองค์กลืนกินอิสราเอลเสียแล้วกลืนกินปราสาทราชวังและทำลายบรรดาที่มั่นของอิสราเอลพระองค์ทวีความทุกข์โศกและการคร่ำครวญสำหรับธิดาแห่งยูดาห์6พระองค์ทิ้งที่พำนักของพระองค์ดั่งสวนร้างทำลายสถานนมัสการของพระองค์พระยาห์เวห์ทำให้ศิโยนหลงลืมเทศกาลและวันสะบาโตตามกำหนดพระองค์เขี่ยทั้งกษัตริย์และปุโรหิตทิ้งด้วยความโกรธอันรุนแรงของพระองค์7พระยาห์เวห์ปฏิเสธแท่นบูชาและละทิ้งสถานนมัสการของพระองค์พระองค์มอบกำแพงปราสาทราชวังไว้ในมือของศัตรูพวกศัตรูโห่ร้องในบ้านของพระยาห์เวห์ราวกับวันเทศกาลตามกำหนด8พระยาห์เวห์ตั้งใจที่จะทลายกำแพงรอบธิดาแห่งศิโยนพระองค์วัดโทษไว้อย่างถี่ถ้วนและไม่ได้ยั้งมือจากการทำลายทำให้เนินดินและกำแพงคร่ำครวญพังทลายไปด้วยกัน9บรรดาประตูของเยรูซาเล็มทรุดจมดินดาลประตูของมัน พระองค์ก็หักทำลายเสียกษัตริย์และพวกเจ้านายตกเป็นเชลยในชาติต่างๆกฎบัญญัติสูญสิ้นไปแล้วและพวกผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับนิมิตจากพระยาห์เวห์อีกต่อไป10พวกผู้อาวุโสของธิดาศิโยนนั่งซึมอยู่ที่พื้นในความเงียบโปรยฝุ่นธุลีบนศีรษะและนุ่งห่มผ้ากระสอบพวกหญิงสาวแห่งเยรูซาเล็มซบหน้าลงกับพื้นด้วยความอับอาย11นัยน์ตาของข้าหมองช้ำเพราะร่ำไห้ข้าทุกข์ระทมอยู่ภายในดวงใจของข้าแหลกสลายเพราะชนชาติของข้าถูกทำลายเพราะลูกเล็กเด็กแดงเป็นลมอยู่ตามถนนหนทางในเมือง12“แม่จ๋า ไหนล่ะอาหาร”พวกเด็กๆ ถามแม่ขณะหมดแรงเหมือนคนบาดเจ็บกลางถนนในเมืองขณะชีวิตหลุดลอยไปจากอ้อมอกแม่13ธิดาแห่งเยรูซาเล็มเราจะพูดอะไรเพื่อเจ้าได้เราจะเปรียบเจ้ากับอะไรหนอธิดาพรหมจารีแห่งศิโยนเราจะเทียบเจ้ากับสิ่งใดดีเพื่อจะปลอบโยนเจ้าได้บาดแผลของเจ้าลึกดั่งทะเลใครเล่าจะเยียวยารักษาเจ้าได้14นิมิตที่ผู้เผยพระวจนะของเจ้าเห็นล้วนจอมปลอมและไร้ค่าพวกเขาไม่ได้เปิดเผยบาปของเจ้าทำให้เจ้าต้องเป็นเชลยต่อไปคำพยากรณ์ที่พวกเขาให้เจ้าก็จอมปลอมและพาให้หลงผิด15คนทั้งหมดที่ผ่านไปมาตบมือเยาะเย้ยเจ้าพวกเขาถากถางและส่ายหัวสมเพชธิดาแห่งเยรูซาเล็มว่า“นี่น่ะหรือเมืองที่ได้รับการขนานนามว่างามเพียบพร้อมเป็นความชื่นชมยินดีของคนทั้งโลก”16ศัตรูทั้งหมดของเจ้าอ้าปากเย้ยหยันเจ้าส่งเสียงเยาะเย้ย ยิงฟันใส่และกล่าวว่า “ในที่สุดเราก็ทำลายเจ้าลงได้นี่เป็นวันที่เรารอคอยมานานเราอยู่มาจนได้เห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น”17พระยาห์เวห์ทำตามที่วางแผนไว้ทำให้สำเร็จตามถ้อยคำซึ่งพระองค์มีประกาศิตไว้นานมาแล้วพระองค์ล้มเจ้าลงโดยไม่ปรานีพระองค์ยอมให้ศัตรูลิงโลดอยู่เหนือเจ้าพระองค์เชิดชูพลังของศัตรูของเจ้า18จิตใจของพวกเขาร้องเรียกพระยาห์เวห์ปราการของธิดาแห่งศิโยนให้น้ำตาของเจ้าหลั่งไหลดั่งแม่น้ำตลอดทั้งวันทั้งคืนจงอย่าได้หยุดพักอย่าให้ตาของเจ้าได้พักเลย19จงลุกขึ้นร่ำไห้ในยามค่ำคืนตั้งแต่เริ่มมืดจงระบายความในใจของเจ้าออกมาเหมือนสายน้ำต่อหน้าพระยาห์เวห์จงชูมือขึ้นอ้อนวอนพระองค์เพื่อชีวิตลูกเล็กเด็กแดงของเจ้าซึ่งเป็นลมไปเพราะความหิวโหยอยู่ทุกมุมถนน20“พระยาห์เวห์โปรดมองและใคร่ครวญเถิดพระองค์เคยทำเช่นนี้แก่ใครบ้างควรหรือที่ผู้หญิงจะกินลูกของตนลูกในไส้ที่ได้ฟูมฟักเลี้ยงดูมาควรหรือที่ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะจะถูกฆ่าในสถานนมัสการของพระยาห์เวห์21ทั้งคนหนุ่มและคนแก่นอนคลุกฝุ่นอยู่ด้วยกันกลางถนนคนหนุ่มสาวของข้าล้มตายด้วยคมดาบพระองค์ประหารพวกเขาในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวเข่นฆ่าพวกเขาโดยไม่ปรานี22พระองค์ระดมความน่าสะพรึงกลัวจากทุกด้านมาใส่ข้าเหมือนเกณฑ์คนมาวันงานเลี้ยงตามเทศกาลในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์ไม่มีใครหนีรอดหรือรอดชีวิตไปได้เลยแม้สักคนเดียวศัตรูของข้าได้ทำลายล้างบรรดาคนที่ข้าฟูมฟักเลี้ยงดูมา”
Biblica, Inc.