เยเรมีย์8
1พระยาห์เวห์ประกาศว่า “เมื่อถึงเวลานั้นกระดูกของกษัตริย์และขุนนางของยูดาห์ กระดูกของปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะ และกระดูกของชาวเยรูซาเล็มจะถูกขุดออกมาจากหลุมฝังศพ2และถูกทิ้งกระจายไว้ภายใต้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดาวแห่งฟ้าสวรรค์ซึ่งพวกเขารักและปรนนิบัติ ติดตามขอคำปรึกษาและนมัสการ กระดูกของพวกเขาจะไม่ถูกเก็บรวบรวมหรือฝังไว้ แต่จะเป็นเหมือนมูลทิ้งไว้บนพื้นดิน3และคนที่เหลือรอดอยู่ในชนชาติชั่วร้ายนี้ จะเรียกหาความตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ในที่ซึ่งเราจะเนรเทศเขาไป” พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนี้
บาปและโทษทัณฑ์
4“จงไปบอกพวกเขาว่า พระยาห์เวห์พูดดังนี้‘เมื่อคนล้มลง พวกเขาจะไม่ลุกขึ้นหรือเมื่อคนไปผิดทาง พวกเขาจะไม่ย้อนกลับมาหรือ5แล้วทำไมคนเหล่านี้หันไปทางอื่นเหตุใดเยรูซาเล็มจึงหันไปทางอื่นเสมอพวกเขายึดติดกับความหลอกลวงพวกเขาไม่ยอมหันกลับมา6เราตั้งใจฟังแต่พวกเขาไม่พูดสิ่งที่ถูกต้องไม่มีใครในพวกเขากลับใจจากความชั่วของตน’และพูดว่า ‘ข้าได้ทำอะไรลงไป’แต่ละคนไปตามทางของตนเองเหมือนม้าทะยานออกศึก7แม้แต่นกกระสาในท้องฟ้ายังรู้กำหนดฤดูกาลนกพิราบ นกกระเรียน และนกนางแอ่นยังสังเกตว่าได้เวลาอพยพแต่ประชาชนของเราไม่รู้ข้อกำหนดของพระยาห์เวห์8เจ้าพูดออกมาได้อย่างไรว่า ‘เราเฉลียวฉลาดเพราะเรามีกฎบัญญัติของพระยาห์เวห์’ในเมื่อปากกามุสาของพวกอาลักษณ์ได้บิดเบือนกฎบัญญัตินั้น9คนฉลาดเหล่านั้นจะต้องอับอายพวกเขาจะหวาดกลัวและติดกับเนื่องจากได้ปฏิเสธพระวจนะของพระยาห์เวห์เขามีสติปัญญาประเภทไหนกัน10ดังนั้นเราจะยกภรรยาของพวกเขาให้ชายอื่นและยกที่นาของเขาให้เจ้าของคนใหม่ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดล้วนโลภมุ่งกำไรพวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตก็ไม่ต่างกันล้วนโกหกหลอกลวง11พวกเขาทำแผลให้คนของเราราวกับว่าไม่ร้ายแรงเท่าไรพวกเขาพูดว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ทั้งที่ไม่มีสันติสุข12พวกเขาละอายใจในพฤติกรรมน่ารังเกียจของตนบ้างไหมไม่เลย พวกเขาไม่ละอายสักนิดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอายเป็นอย่างไรฉะนั้นพวกเขาจะล้มลงในหมู่ผู้ที่ล้มลงจะตกต่ำลงเมื่อเราลงโทษเขา”พระยาห์เวห์พูดดังนั้น13พระยาห์เวห์ประกาศว่า“เราจะริบผลิตผลของเขาไปจะไม่มีผลองุ่นติดอยู่บนเถาไม่มีมะเดื่อบนต้นใบของมันจะเหี่ยวเฉาไปอะไรที่เราให้พวกเขาไว้จะถูกยึดไป 14เราจะมานั่งอยู่ที่นี่ทำไมมาเถิด ไปด้วยกัน!ให้เราหนีไปที่หัวเมืองป้อมปราการต่างๆไปตายเสียที่นั่น!เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรากำหนดให้เราพินาศและยื่นยาพิษให้เราดื่มเพราะเราได้ทำบาปต่อพระองค์15เรามุ่งหวังสันติสุขแต่ไม่มีสิ่งดีเกิดขึ้นเรามุ่งหวังเวลาแห่งการเยียวยาแต่ก็มีเพียงความสยดสยอง16เสียงหายใจฟืดฟาดของม้าฝ่ายศัตรูได้ยินมาจากเมืองดานทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยเสียงม้าศึกศัตรูกำลังมาเขมือบแผ่นดินนี้และทุกสิ่งที่นี่ทั้งนครและคนที่อาศัยอยู่ในนั้น17ดูสิ เราจะส่งงูพิษมาในหมู่พวกเจ้างูพิษซึ่งไม่มีใครสะกดได้จะมาฉกเจ้า”พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น18พระองค์ผู้ปลอบโยน ข้าพเจ้าในยามโศกเศร้าใจของข้าพเจ้าอ่อนล้าอยู่ภายใน19ฟังเสียงร่ำไห้ของชนชาติของข้าพเจ้าจากแดนไกลโพ้นเถิดพวกเขาถามว่า “พระยาห์เวห์ไม่อยู่ในศิโยนหรือองค์กษัตริย์แห่งศิโยนไม่อยู่ที่นั่นแล้วหรือทำไมพวกเขาจึงกระตุ้นให้เราโกรธด้วยรูปเคารพและด้วยเทวรูปต่างชาติอันไร้ค่า20ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไปฤดูร้อนก็สิ้นสุดแล้วและเราก็ยังไม่ได้รับความรอด21เพราะชนชาติของข้าพเจ้าถูกบดขยี้ ข้าพเจ้าจึงแหลกสลายไปด้วยข้าพเจ้าโศกเศร้า และความสยดสยองเกาะกุมข้าพเจ้า22ในกิเลอาดไม่มียาทาหรือที่นั่นไม่มีแพทย์เลยหรือทำไมจึงไม่มีการรักษาบาดแผลให้ชนชาติของข้าพเจ้า”Biblica, Inc.