เยเรมีย์4
1พระยาห์เวห์ประกาศว่า “อิสราเอล หากเจ้าจะกลับมาก็กลับมาหาเราเถิดหากเจ้าเอาเทวรูปน่าชิงชังไปให้พ้นหน้าเราและไม่หลงไปอีก2และหากเจ้าปฏิญาณโดยอ้างว่า ‘พระยาห์เวห์มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด’ด้วยความจริง ความยุติธรรม และความชอบธรรมชนชาติทั้งหลายก็จะขอพรจากเราและพวกเขาจะโอ้อวดเรา”3พระยาห์เวห์พูดกับคนยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า“จงไถพรวนดินแข็งแห่งจิตใจของเจ้าและอย่าหว่านเมล็ดพืชลงกลางดงหนาม4คนยูดาห์และผู้อาศัยในเยรูซาเล็มจงเข้าสุหนัตตัวเองถวายแด่พระยาห์เวห์จงเข้าสุหนัตใจของพวกเจ้ามิฉะนั้นโทสะของเราจะพลุ่งขึ้นและแผดเผาดั่งไฟเผาผลาญโดยไม่มีใครดับได้เนื่องจากความชั่วร้ายที่พวกเจ้าได้ทำ
ภัยพิบัติจากทิศเหนือ
5จงประกาศในยูดาห์ และป่าวร้องในเยรูซาเล็มว่า‘จงเป่าแตรทั่วแผ่นดิน!’จงร้องเสียงดังว่า‘มารวมตัวกัน!ให้เราหนีไปเมืองป้อมปราการต่างๆ กันเถอะ!’6จงส่งสัญญาณให้ไปศิโยน!อย่าชักช้า! จงรีบหนีเอาชีวิตรอดเพราะเรากำลังนำภัยพิบัติมาจากทางเหนือเป็นหายนะร้ายแรง”7ราชสีห์ตัวหนึ่งได้ออกมาจากถ้ำผู้ที่จะทำลายชนชาติต่างๆ ออกมาแล้วเขาออกมาจากที่พักของตนเพื่อทำลายล้างแผ่นดินของเจ้าเมืองต่างๆ ของเจ้าจะพังพินาศปราศจากผู้อยู่อาศัย8ฉะนั้นจงสวมผ้ากระสอบจงร้องไห้คร่ำครวญเพราะความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์ยังไม่หันเหจากเรา9พระยาห์เวห์ประกาศว่า “ในวันนั้นกษัตริย์และบรรดาข้าราชการจะเสียขวัญปุโรหิตจะตกใจกลัวและผู้เผยพระวจนะจะขนลุก”10แล้วข้าพเจ้าพูดว่า “อนิจจา พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต พระองค์หลอกลวงเยรูซาเล็มและชนชาตินี้แน่แล้ว ก็ไหนพระองค์พูดว่า ‘เจ้าจะมีสันติสุข’ แต่นี่ดาบจ่อคอหอยเราแล้ว”11เมื่อถึงเวลานั้น จะมีผู้บอกชนชาตินี้และชาวเยรูซาเล็มว่า “ลมร้อนแผดเผาจากที่สูงเวิ้งว้างในทะเลทรายพัดมาสู่ประชาชนของเรา แต่ไม่ใช่เพื่อฝัดร่อนหรือชะล้าง12เราเป็นผู้ส่งลมแรงนั้นมา บัดนี้เราประกาศพิพากษาลงโทษพวกเขา”13ดูสิ! บุคคลผู้นั้นบุกมาเหมือนเมฆรถม้าศึกของเขามาเหมือนพายุหมุนม้าศึกของเขาไวกว่านกอินทรีวิบัติแก่เรา! เราพินาศวอดวายแล้ว!14เยรูซาเล็ม จงล้างความชั่วร้ายออกจากใจ เพื่อจะได้รับความรอดเจ้าจะเก็บงำความคิดชั่วไว้นานเท่าใด15เสียงป่าวร้องจากดานประกาศภัยพิบัติจากเนินเขาเอฟราอิม16“จงบอกเรื่องนี้แก่ชนชาติทั้งหลายประกาศเกี่ยวกับเยรูซาเล็มว่า‘กองทัพที่ล้อมเมืองกำลังมาจากแดนไกลโห่ร้องออกศึกสู้กับเมืองต่างๆ ของยูดาห์17พวกเขาโอบล้อมเยรูซาเล็มเหมือนคนเฝ้านาเพราะเยรูซาเล็มกบฏต่อเรา’ ”พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น18“การกระทำและความประพฤติของเจ้าเองได้นำให้เหตุการณ์นี้มาให้เจ้านี่คือโทษทัณฑ์ของเจ้ามันช่างขมขื่น!มันช่างเสียดแทงใจ!”19โอย ทุกข์เหลือเกิน ทรมานเหลือเกิน!ข้าพเจ้าทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดโอย หัวใจของข้าพเจ้าร้าวราน!หัวใจของข้าพเจ้าสะท้านอยู่ภายในข้าพเจ้าไม่อาจสงบนิ่งได้เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงแตรได้ยินเสียงโห่ร้องคะนองศึก20หายนะกระหน่ำกันเข้ามาทั้งแผ่นดินเป็นซากปรักหักพังพวกเต็นท์ของข้าพเจ้าถูกทำลายทันทีที่พักของข้าพเจ้าพังลงชั่วพริบตา21ข้าพเจ้าจะต้องทนดูธงรบและฟังเสียงแตรไปนานสักเท่าใด22“ประชาชนของเราโง่เขลาพวกเขาไม่รู้จักเราพวกเขาเป็นเด็กเหลวไหลไม่มีความเข้าใจพวกเขาช่ำชองในการทำชั่วทำดีไม่เป็นเลย”23ข้าพเจ้ามองดูที่แผ่นดินโลกมันไม่มีรูปทรงและว่างเปล่ามองดูที่ฟ้าสวรรค์แสงสว่างลับไปเสียแล้ว24ข้าพเจ้ามองดูภูเขาทั้งหลายเห็นมันสั่นสะท้านเนินเขาทั้งหลายก็โคลงเคลง25ข้าพเจ้ามองดู ไม่มีผู้คนเลยนกในท้องฟ้าบินลับหายไปหมด26ข้าพเจ้ามองดูและเห็นแผ่นดินอันอุดมเป็นทะเลทรายเมืองทั้งหลายเป็นซากปรักหักพังต่อหน้าพระยาห์เวห์และต่อความโกรธเกรี้ยวของพระองค์27พระยาห์เวห์พูดดังนี้ว่า“ทั้งแผ่นดินจะย่อยยับแม้เราจะไม่ทำลายจนหมดสิ้น28ฉะนั้นโลกจะคร่ำครวญและฟ้าสวรรค์เบื้องบนจะหม่นหมองเพราะเราได้ลั่นวาจาไว้ และจะไม่ผ่อนผันเราได้ตัดสินใจแล้ว และจะไม่เปลี่ยนแปลง”29เมื่อได้ยินเสียงพลม้าและพลธนูชาวเมืองทุกแห่งหนีกระเจิดกระเจิงบางคนเข้าไปในพุ่มไม้บางคนปีนป่ายขึ้นไปตามหินผาทุกเมืองถูกทิ้งร้างไม่มีใครอาศัยเลย30เจ้าผู้ถูกทำลาย เจ้ากำลังทำอะไรนั่นทำไมใส่เสื้อผ้าสีแดงเข้มและสวมเครื่องเพชรเครื่องทองเจ้าแต่งหน้าเน้นดวงตาไปทำไมถึงแต่งตัวสวยก็เปล่าประโยชน์คนรักของเจ้าเหยียดหยามเจ้าพวกเขาอยากจะฆ่าเจ้า31ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องเหมือนผู้หญิงคลอดลูกร้องครวญครางเหมือนคลอดลูกคนแรกเป็นเสียงร้องของธิดาศิโยนหายใจหอบเธอยื่นแขนออกมาและพูดว่า“อนิจจา ฉันจะเป็นลมแล้วชีวิตฉันถูกมอบไว้ให้เหล่าฆาตกร”Biblica, Inc.