ปฐมกาล43
การเดินทางไปอียิปต์ครั้งที่สอง
1ขณะนั้นการกันดารอาหารยังคงรุนแรงมาก2เมื่อพวกเขากินข้าวที่เอามาจากอียิปต์หมดแล้ว พ่อก็พูดกับพวกเขาว่า “จงกลับไปซื้ออาหารมาอีกหน่อย”3แต่ยูดาห์พูดกับพ่อว่า “ชายคนนั้นกำชับพวกเราไว้ว่า ‘เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้มาพบเรา ถ้าไม่พาน้องชายคนเล็กมาด้วย’4ถ้าพ่อยอมให้น้องไปด้วย พวกเราก็จะลงไปซื้ออาหารมาให้พ่อ5แต่ถ้าพ่อไม่ยอมให้น้องไป พวกเราก็จะไม่ไป เพราะเจ้านายคนนั้นสั่งว่า ‘เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้พบเรา ถ้าไม่พาน้องชายคนเล็กมาด้วย’ ”6อิสราเอลผู้เป็นพ่อจึงถามว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงเอาปัญหามาให้พ่อ เจ้าไปบอกเขาทำไมว่ามีน้องชายอีกคนหนึ่ง”7พวกเขาตอบว่า “ก็เขาเจาะจงถามถึงพวกเราและครอบครัวของเรา เขาถามว่า ‘พ่อของเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ เจ้ามีน้องอีกคนหนึ่งไหม’ เราก็ตอบไปตามที่เขาถาม เราจะไปรู้หรือว่าเขาจะสั่งว่า ‘พาน้องชายของเจ้าลงมาที่นี่’ ”8แล้วยูดาห์ก็พูดกับอิสราเอลพ่อเขาว่า “ให้น้องไปกับลูกเถอะ เราจะได้ออกเดินทางทันที เพื่อว่าพวกเรา ตัวพ่อและลูกๆ ของเราจะไม่อดตาย9ตัวลูกจะรับประกันความปลอดภัยของน้องเอง ให้พ่อถือว่าข้าเป็นคนรับผิดชอบชีวิตเขา ถ้าข้าพาน้องกลับมาให้พ่อเห็นหน้าไม่ได้ ข้าก็จะรับผิดไปตลอดชีวิต10ถ้าพวกเราไม่มัวรีรออยู่ ก็คงไปและกลับมาสองครั้งแล้ว”11แล้วอิสราเอลก็พูดกับพวกเขาว่า “ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ทำอย่างนี้ก็แล้วกัน คือจงเอาผลผลิตที่ดีที่สุดในดินแดนของเรา คือ ยางไม้ น้ำผึ้ง เครื่องเทศ มดยอบ ถั่วพิสทาชิโอ และอัลมอนด์ ใส่กระสอบไปเป็นของกำนัลชายคนนั้น12เอาเงินไปสองเท่า แล้วคืนเงินที่ติดมาในกระสอบ นี่อาจจะเป็นเรื่องผิดพลาดก็ได้13จงพาน้องไปด้วย ไปพบชายคนนั้นทันที14ขอพระเจ้าผู้มีฤทธิ์ เมตตาพวกเจ้าเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนั้น เขาจะได้ปล่อยสิเมโอนและเบนยามินกลับมากับพวกเจ้า ส่วนพ่อถ้าจะต้องไว้ทุกข์ก็ต้องยอม”15พวกเขาจึงนำของกำนัลและเงินสองเท่า พร้อมด้วยเบนยามิน รีบลงไปอียิปต์และเข้าพบโยเซฟ16เมื่อโยเซฟเห็นเบนยามินมาด้วย จึงสั่งคนดูแลบ้านว่า “จงพาคนเหล่านี้ไปที่บ้าน ฆ่าสัตว์สักตัวแล้วเตรียมอาหารไว้ พวกเขาจะกินอาหารเที่ยงกับข้า”17เขาก็ทำตามคำสั่ง แล้วพาคนเหล่านั้นไปที่บ้านของโยเซฟ18พวกเขากลัวมากเมื่อถูกพามาที่บ้านของโยเซฟ พวกเขาต่างคิดว่า “เราถูกพามาที่นี่เพราะเงินที่ใส่มาในกระสอบครั้งแรก เขาต้องการใส่ความ เล่นงานเราและจับตัวเราไปเป็นทาส แล้วก็ยึดลาของเราไป”19พวกเขาจึงไปหาคนดูแลบ้านของโยเซฟที่ประตูบ้านและพูดว่า20“ขอโทษขอรับท่าน ครั้งก่อนตอนพวกเราลงมาซื้ออาหารที่นี่21เมื่อพวกเราแวะพักแรม เปิดกระสอบออก ก็เห็นเงินของเราแต่ละคนอยู่ที่ปากกระสอบ เท่ากับจำนวนที่จ่ายไปพอดี ครั้งนี้พวกเราจึงเอามาคืน22พวกเรานำเงินมาเพิ่มอีกเพื่อจะซื้ออาหาร พวกเราไม่รู้ว่าใครที่เอาเงินใส่ไปในกระสอบ”23คนดูแลบ้านตอบว่า “ทำใจให้สงบ อย่ากลัวเลย พระเจ้าของท่าน พระเจ้าของพ่อท่าน ให้ทรัพย์สินในกระสอบกับท่าน ข้าพเจ้าได้รับเงินของพวกท่านเรียบร้อยแล้ว” แล้วคนดูแลบ้านก็พาสิเมโอนออกมาพบพวกเขา24แล้วคนดูแลบ้านพาพวกเขาเข้าไปในบ้านของโยเซฟ เอาน้ำมาให้ล้างเท้า และเอาอาหารให้ลาของพวกเขา25พวกเขาก็เตรียมของกำนัล เพื่อให้กับโยเซฟซึ่งจะมาถึงตอนเที่ยง เพราะพวกเขาได้ยินว่าจะกินอาหารด้วยกันที่นั่น26เมื่อโยเซฟมาถึงบ้าน พวกพี่น้องก็นำของกำนัลมามอบให้ และหมอบกราบลงกับพื้น27โยเซฟถามถึงทุกข์สุขของพวกเขา และว่า “พ่อผู้ชราที่พวกเจ้าบอกเราสบายดีไหม ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”28พวกเขาตอบว่า “พ่อของพวกเรา ผู้รับใช้ของท่าน ยังมีชีวิตอยู่และสบายดี” และหมอบกราบลงกับพื้นตรงหน้าโยเซฟ29เมื่อโยเซฟมองรอบๆ และเห็นเบนยามินน้องชายร่วมมารดา จึงถามว่า “คนนี้หรือคือน้องคนสุดท้องที่เจ้าพูดถึง” แล้วพูดกับเบนยามินว่า “ลูกเอ๋ย ขอพระเจ้าเมตตาเจ้า”30เมื่อโยเซฟได้พบหน้าน้องชายก็ตื้นตันใจจนต้องรีบออกไปหาที่ร้องไห้ เขาเข้าไปในห้องส่วนตัวและร้องไห้31หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาแล้ว เขาก็กลับออกมา พยายามควบคุมอารมณ์ และพูดว่า “ยกอาหารมา”32พวกเขาจัดอาหารให้โยเซฟส่วนตัว โต๊ะของพี่น้องอีกโต๊ะหนึ่ง ส่วนชาวอียิปต์ที่มาด้วยก็อยู่อีกโต๊ะ คนอียิปต์ไม่นั่งร่วมโต๊ะกับคนฮีบรู เพราะเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับคนอียิปต์33โยเซฟจัดที่นั่งให้ชายเหล่านั้น นั่งเรียงกันตามลำดับอายุ ตั้งแต่คนโตสุดจนถึงคนเล็กสุด พวกเขาก็มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ34เมื่ออาหารส่วนของพวกเขาถูกส่งมาจากโต๊ะของโยเซฟ เบนยามินได้อาหารมากกว่าคนอื่นๆ ห้าเท่า พวกเขาก็กินดื่มกับโยเซฟอย่างอิ่มหนำสำราญBiblica, Inc.