ปฐมกาล42
พวกพี่ชายของโยเซฟไปอียิปต์
1เมื่อยาโคบรู้มาว่ามีข้าวที่อียิปต์ จึงพูดกับลูกๆ ว่า “มานั่งมองหน้ากันอยู่ทำไม2พ่อได้ยินว่าที่อียิปต์มีข้าว พวกเจ้าจงลงไปที่นั่นและซื้อข้าวมา พวกเราจะได้ไม่อดตาย”3พี่ชายทั้งสิบคนของโยเซฟจึงลงไปที่อียิปต์เพื่อซื้อข้าว4แต่ยาโคบไม่ให้เบนยามินน้องชายของโยเซฟไปด้วย เพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายกับเขา5ดังนั้นลูกๆ ของอิสราเอลจึงอยู่ในหมู่คนที่ไปซื้อข้าว เพราะเกิดกันดารอาหารในคานาอันเช่นกัน6โยเซฟเป็นผู้ว่าราชการแผ่นดินที่ขายข้าวให้กับประชาชนทุกคน ดังนั้นเมื่อพวกพี่ชายของโยเซฟมาถึง พวกเขาก็กราบโยเซฟลงถึงดิน7เมื่อโยเซฟเห็นพี่ๆ ก็จำได้ทันที แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักและพูดจาหาเรื่องพวกเขา และถามเขาว่า “พวกเจ้ามาจากที่ไหน”พวกเขาตอบว่า “จากดินแดนคานาอันเพื่อซื้อข้าว”8แม้โยเซฟจะจำพี่ชายของตนได้ แต่พวกเขาจำโยเซฟไม่ได้9แล้วโยเซฟก็หวนคิดถึงความฝันในอดีตและพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าเป็นสายลับ! เจ้ามาดูว่าดินแดนของเรามีจุดอ่อนตรงไหน”10พวกเขาตอบว่า “นายท่าน ไม่ใช่อย่างนั้น ผู้รับใช้ของท่านมาเพื่อซื้ออาหาร11เราทุกคนมีพ่อเดียวกัน ผู้รับใช้ของท่านเป็นคนสุจริต ไม่ใช่สายลับ”12โยเซฟยืนกรานว่า “ไม่จริง! พวกเจ้ามาดูว่าดินแดนของเรามีจุดอ่อนตรงไหน”13แต่พวกเขาตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่าน เรามีกันสิบสองคนพี่น้อง มีพ่อคนเดียวกันซึ่งอาศัยอยู่ในดินแดนคานาอัน ตอนนี้น้องคนสุดท้องก็อยู่กับพ่อ ส่วนน้องอีกคนหนึ่งจากไปแล้ว”14โยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “อย่างที่เราบอกนั่นแหละว่า พวกเจ้าเป็นสายลับ!15พวกเจ้าจะถูกทดสอบดังนี้ ฟาโรห์มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด เจ้าจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ฉันนั้น เว้นแต่น้องชายคนสุดท้องของเจ้าจะมาที่นี่16ให้คนหนึ่งในพวกเจ้าไปพาน้องชายมา เราจะกักพวกที่เหลือไว้ในคุก เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเจ้าพูดความจริงหรือไม่ ถ้าไม่จริง ฟาโรห์มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด พวกเจ้าก็เป็นสายลับฉันนั้น!”17แล้วโยเซฟก็ขังพวกเขาทั้งหมดไว้ในคุกสามวัน18ในวันที่สาม โยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “เพราะเรายำเกรงพระเจ้า จงทำตามนี้แล้วเจ้าจะมีชีวิตรอด19หากพวกเจ้าเป็นคนสุจริต ก็ให้พี่น้องของเจ้าคนหนึ่งติดคุกที่นี่ ส่วนที่เหลือนำข้าวกลับไปให้ครอบครัวที่อดอยากของเจ้า20แต่เจ้าต้องพาน้องคนสุดท้องมาหาเรา เพื่อพิสูจน์คำพูดของเจ้าและเจ้าจะไม่ตาย” พวกเขาก็ยอมทำตามนั้น21พวกเขาพูดกันว่า “พวกเราถูกลงโทษเพราะน้องชายของเราแน่ๆ เราเห็นว่าเขาเป็นทุกข์แค่ไหนเมื่อเขาร้องขอชีวิตจากเรา แต่เราไม่ฟัง พวกเราจึงต้องเจอความทุกข์เช่นนี้”22รูเบนตอบว่า “เราบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าทำบาปกับเด็กคนนั้น แต่พวกเจ้าไม่ฟัง! ตอนนี้พวกเราต้องชดใช้สำหรับเลือดของเขาแล้ว”23พวกเขาไม่รู้ว่าโยเซฟฟังออก เพราะโยเซฟพูดกับพวกเขาโดยใช้ล่าม24แล้วโยเซฟก็ออกไปร้องไห้ จากนั้นจึงกลับเข้ามา และสั่งให้มัดสิเมโอนต่อหน้าพวกเขา25โยเซฟสั่งให้ใส่ข้าวในกระสอบของพี่ชายจนเต็ม และคืนเงินใส่ไว้ในกระสอบของแต่ละคนด้วย ทั้งยังเตรียมเสบียงไว้สำหรับเดินทาง เมื่อทั้งหมดนี้เรียบร้อยแล้ว26พวกพี่ชายก็ขนข้าวใส่หลังลาแล้วออกเดินทาง27ที่จุดพักแรมในคืนนั้น มีคนหนึ่งเปิดกระสอบจะเอาข้าวให้ลากิน และเห็นเงินอยู่ที่ปากกระสอบ28เขาบอกพวกพี่น้องว่า “มีคนคืนเงินของข้าใส่ไว้ในกระสอบ”
พวกเขาใจหายวาบ หันเข้าหากันตัวสั่นและพูดว่า “ทำไมพระเจ้าทำกับเราอย่างนี้”29เมื่อพวกเขากลับมาหายาโคบผู้เป็นพ่อในคานาอัน ก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พ่อฟังว่า30“ชายผู้เป็นเจ้านายเหนือแผ่นดินพูดจารุนแรงกับเรา และทำกับเราราวกับว่า พวกเราไปสอดแนมในแผ่นดินนั้น31แต่พวกเราบอกเขาว่า ‘พวกเราเป็นคนสุจริตไม่ใช่สายลับ32เรามีกันสิบสองคนพี่น้องพ่อเดียวกัน คนหนึ่งจากไปแล้ว และคนสุดท้องอยู่กับพ่อในคานาอัน’33ชายผู้เป็นเจ้านายเหนือแผ่นดินพูดกับเราว่า ‘นี่เป็นวิธีที่เราจะรู้ว่าพวกเจ้าซื่อตรง ทิ้งพี่น้องของเจ้าคนหนึ่งไว้ที่นี่ นอกนั้นเอาข้าวกลับไปให้ครอบครัวที่อดอยาก34จงพาน้องชายคนสุดท้องมา เราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ไม่ใช่สายลับ เราจะคืนพี่น้องที่ถูกจับให้ และเจ้าจะติดต่อค้าขาย ในดินแดนนี้ได้’ ”35ขณะที่พวกเขากำลังเทข้าวออกจากกระสอบ ก็พบถุงเงินในกระสอบของแต่ละคน! เมื่อพวกเขากับพ่อเห็นถุงเงินเหล่านั้นก็ตกใจกลัว36ยาโคบพ่อของพวกเขาพูดว่า “พวกเจ้าช่างพรากพ่อพรากลูกเสียจริง โยเซฟจากไปแล้ว สิเมโอนก็จากไป ตอนนี้ยังจะเอาเบนยามินไปอีก ชีวิตพ่อนี่ช่างรันทดเสียจริง!”37รูเบนจึงพูดกับพ่อว่า “ถ้าข้าไม่พาเบนยามินกลับมาให้พ่อ ท่านก็ฆ่าลูกชายทั้งสองของข้าได้เลย มอบให้ข้าดูแลเขาเถิด และข้าจะพาเขากลับมา”38แต่ยาโคบตอบว่า “ลูกของเราจะไม่เดินทางลงไปกับพวกเจ้าเด็ดขาด พี่ชายเขาก็ตายแล้ว เหลือเขาอยู่คนเดียว ถ้าเกิดอันตรายขึ้นกับเขาระหว่างทาง พวกเจ้าจะพาหัวหงอกของพ่อลงไปแดนคนตายด้วยความโศกเศร้า”
Biblica, Inc.