ສຸພາສິດ20
1ເຫລົ້າເຮັດໃຫ້ຄົນເວົ້າບໍ່ມ່ວນ ແລະ ເບຍເຮັດໃຫ້ຄົນຜິດຖຽງກັນ;ຜູ້ທີ່ປ່ອຍໃຫ້ຕົນເມົາກໍບໍ່ມີປັນຍາ.2ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງກະສັດເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານດັ່ງໂຕສິງຮ້ອງແຜດສຽງ;ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນໃຈຮ້າຍຈະເສຍຊີວິດຂອງຕົນ.3ຫລີກລ້ຽງຈາກການຜິດຖຽງກັນກໍເປັນກຽດຢ່າງໜຶ່ງ,ແຕ່ມີແຕ່ຄົນໂງ່ຈ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ມັກຜິດຖຽງກັນ.4ຄົນຂີ້ຄ້ານບໍ່ຄາດໄຖດິນຕາມລະດູການ;ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຖິງເວລາເກັບກ່ຽວພວກເຂົາຊອກຫາຜົນລະປູກແຕ່ກໍບໍ່ມີຫຍັງ.5ຄວາມປະສົງໃນໃຈຄົນເປັນເໝືອນນ້ຳເລິກ,ແຕ່ຄົນທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກໍຕັກມັນອອກມາໄດ້.6ມີຫລາຍຄົນອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮັກໝັ້ນຄົງ,ແຕ່ຜູ້ໃດສາມາດຊອກເຫັນຄົນສັດຊື່ໄດ້?7ຄົນຊອບທຳດຳເນີນຊີວິດຢ່າງບໍ່ມີຕຳໜິ;ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະພອນ.8ເມື່ອກະສັດນັ່ງເທິງບັນລັງເພື່ອພິພາກສາເພິ່ນຝັດຮ່ອນຄວາມຊົ່ວທັງໝົດອອກໄປດ້ວຍຕາຂອງເພິ່ນ.9ຜູ້ໃດສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັກສາໃຈຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ;ຂ້າພະເຈົ້າສະອາດ ແລະ ປາສະຈາກບາບ”?10ສອງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກຽດຊັງຄືເຄື່ອງຊັ່ງກັບເຄື່ອງແທກທີ່ບໍ່ທ່ຽງທໍາ.11ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍກໍຮູ້ຈັກໄດ້ຈາກການກະທຳຂອງພວກເຂົາ,ດັ່ງນັ້ນ ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາບໍລິສຸດ ແລະ ຖືກຕ້ອງແທ້ບໍ?12ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສ້າງສອງຢ່າງຄືຫູທີ່ໄດ້ຍິນ ແລະ ຕາທີ່ເບິ່ງເຫັນ.13ຢ່າຮັກການນອນ ເພາະເຈົ້າຈະທຸກຍາກ;ຈົ່ງຕື່ນແລ້ວເຈົ້າຈະມີອາຫານເຫລືອເກັບໄວ້.14ຄົນຊື້ເວົ້າວ່າ, “ສິນຄ້າບໍ່ດີ! ສິນຄ້າບໍ່ດີ!”ແຕ່ພໍອອກໄປ ແລະ ກໍໄປເວົ້າໂອ້ອວດກ່ຽວກັບສິນຄ້າທີ່ຕົນໄດ້ຊື້ມາ.15ມີຄໍາ, ແລະ ເພັດພອຍຢ່າງຫລວງຫລາຍ,ແຕ່ຮິມສົບທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມຮູ້ເປັນເພັດທີ່ຫາຍາກ.16ຈົ່ງຢຶດເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຜູ້ທີ່ຄ້ຳປະກັນໃຫ້ແກ່ຄົນແປກໜ້າ;ຈົ່ງຢຶດໄວ້ເປັນເຄື່ອງມັດຈໍາຖ້າເຮັດການຄ້ຳປະກັນໃຫ້ຄົນພາຍນອກ.17ອາຫານທີ່ໄດ້ມາໂດຍການສໍ້ໂກງກໍມີລົດຫວານດີ,ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນກໍກາຍເປັນຫີນແຮ່ເຕັມປາກ.18ແຜນການຈະສຳເລັດໄດ້ກໍໂດຍການຂໍຄຳປຶກສາ;ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າເຮັດສົງຄາມກໍຕ້ອງຂໍຄໍາແນະນໍາ.19ຄຳນິນທາກໍທໍລະຍົດຄວາມໄວ້ວາງໃຈ;ສະນັ້ນ ຈົ່ງຫລີກໜີຈາກຄົນທີ່ເວົ້າຫລາຍເກີນໄປ.20ຄົນທີ່ສາບແຊ່ງພໍ່ ຫລື ແມ່ຂອງຕົນ,ຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍຈະດັບລົງໃນຂຸມແຫ່ງຄວາມມືດ.21ຊັບສົມບັດທີ່ຫາມາໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວຈະບໍ່ເປັນພຣະພອນໃນບັ້ນປາຍ.22ຢ່າເວົ້າວ່າ “ຂ້ອຍຈະແກ້ແຄ້ນເຈົ້າສຳລັບຄວາມຜິດຄັ້ງນີ້!”ຈົ່ງຄອຍຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ, ແລະ ພຣະອົງຈະແກ້ແຄ້ນແທນເຈົ້າ.23ພຣະເຈົ້າຢາເວກຽດຊັງເຄື່ອງຊັ່ງບໍ່ທ່ຽງທໍາ,ແລະ ພຣະອົງບໍ່ພໍໃຈນໍາຕາຊິງທີ່ບໍ່ສັດຊື່.24ພຣະເຈົ້າຢາເວເປັນຜູ້ກຳນົດບາດກ້າວຂອງມະນຸດແລ້ວຈະມີຜູ້ໃດແດ່ເຂົ້າໃຈທາງຂອງຕົນໄດ້?25ການອຸທິດຖວາຍບາງສິ່ງບາງຢ່າງໂດຍບໍ່ຄິດກໍເປັນບ້ວງແຮ້ວໃສ່ຕົນແລະ ຕໍ່ມາຈຶ່ງຄິດໄດ້ເມື່ອສາບານໄປແລ້ວ.26ກະສັດທີ່ມີປັນຍາຝັດຮ່ອນຄົນຊົ່ວຮ້າຍໃຫ້ອອກມາ;ແລະ ເພິ່ນຂັດສັນພວກເຂົາດ້ວຍລໍ້ນວດເຂົ້າ.27ຈິດວິນຍານ ຂອງມະນຸດເປັນຕະກຽງຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ສ່ອງແຈ້ງໃຫ້ເຫັນເຖິງສ່ວນພາຍໃນທີ່ເລິກທີ່ສຸດຂອງຄົນ.28ຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມສັດຊື່ຮັກສາກະສັດໄວ້ຢ່າງປອດໄພ;ແລະ ບັນລັງຂອງເພິ່ນຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງໂດຍຄວາມຮັກ.29ກຽດສັກສີຂອງຄົນໜຸ່ມແມ່ນກໍາລັງຂອງລາວ,ແຕ່ຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງຜູ້ເຖົ້າແມ່ນຜົມຫງອກ.30ບາດແຜ ແລະ ການຂ້ຽນຕີກຳຈັດຄວາມຊົ່ວອອກໄປ,ແລະ ການຂ້ຽນຕີກໍຊໍາລະສ່ວນທີ່ເລິກທີ່ສຸດ.
Biblica, Inc.