Luke4
1พระเจ้าติ๋มลุ่นไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระเจ้าปิกมาจากแม่น้ำจอร์แดน และพระวิญญาณนำพระเจ้าไปในตี่เปล่าเปลี่ยวแห้งแล้ง2มารร้ายได่มาลองใจ่พระเจ้าถึงสี่สิบวัน สี่สิบคืนในขณะนั้นพระเจ้าไม่ได้กินอะหยังเลย เมื่อครบสี่สิบวันแล้ว พระเจ้าก็หิวขนาดเลย3มารฮ้ายท้ากับพระเจ้าว่า “ถ้าเป็นลูกพระเจ้าแต้ ก็เสกหินก้อนนิหื้อกลายเป็นขนมปังกำ”4แต่พระเจ้าอู้กับมารฮ้ายไป่ว่า “พระคัมภีร์ มีเขียนไว้ว่า‘ชีวิตคุนเฮาที่เที่ยงแท้บะได่ขึ้นอยู่กับกิ๋นขนมปังเพียงอย่างเดียว5แล้วมารร้ายก่อนำพระเจ้า ขึ้นไป่บนตี่สูง แล้วก่หื้อหันตึงบ้านตึงเมืองตึงหมด ในโลกหื้อพระเจ้าหันในขนาดนั้นเลย6แล้วมารฮ้ายอู้กับพระเจ้าว่า “เฮาจะยกอำนาจแล้วมันความมั่งมีตึงหมดนี้หื้อ เพราะได่มอบหื้อกับเฮาแล้ว และเฮาอยากจะหื้อกับไผ่ก็หื้อกับคุนนั้น7ถ้าท่านกราบไหว้บูชาเฮา แผ่นดินตึงหมดนิ ก็จะเป็นของท่าน”8พระเจ้าตอบมารฮ้ายว่า “พระคัมภีร์ได้เขียนไว้ว่า‘หื้อกราบไหว้บูชาองค์พระเจ้าผู้ได่เป่นพระเจ้าของเจ้าและให้ฮับใช้พระเจ้าแต่เพียงองค์เดียว9แล้วมารฮ้ายก็นำพระเยซูไปที่เมืองเยรูซาเล็ม ให้พระองค์ไปจุกบนตี่สูงสุดของวิหาร มารฮ้ายได่อูว่า “ถ้าท่านเป็นลูกพระเจ้าแท้ก็กระโดดลุงไป่เลย10เพราะพระคัมภีร์ได่เขียนไว้ว่า‘พระเจ้าจะสั่งหมู่เทวบุตรเทวดาของพระเจ้ามาผ่อง มาปกป้องสิ่งบะดี๋ท่าน11หมู่เตวบุตรเตวดา ก็จะเอามือมาฮับท่านไว้ เปื่อบะหื้อท่านจุนบะหิน12แล้วพระเจ้าฮูกับมารฮ้ายว่า “พระคัมภีร์ยังบอกว่า ‘อย่าได่ลองดีกับองค์พระเจ้า ผู้เป่นพระเจ้าของเจ้า13เมื่อมารฮ้ายได่ลองใจ่พระเจ้ากุอย่างแล้ว มันก็ละไปเปื่อหาเวลาตี่เหมาะๆแหม14พระเจ้าปิกไปแคว้นกาลิลี พระเจ้าเต็มไปด้วยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณ จื่อเสียงของพระเจ้าได่ขยายไป่ทั่วตี่แถวๆนั้น15พระเจ้าสอนอยู่ตามที่หมู่คุนต่างๆ และทุกคนต่างยกย่องพระเจ้า16แล้วพระเจ้าก่ไปเมืองนาซาเร็ธ เป๋นเมืองที่พระเจ้าเติบใหญ่มา เมื่อถึงวันหยุดตางศาสนา พระเจ้าก่ไปที่ประชุมเหมือนตี่ทำมาตลอด พระเจ้าลุกขึ้นยืนเพื่ออ่านข้อความจากพระคัมภีร์17พระเจ้าได่ฮับม้วนหนังสือมา เป่นหนังสืออิสยาห์ซึ่งเป่นคุนฮู้แทนพระเจ้าคุนนึ่ง แล้วเปิดม้วนหนังสือนั้นออก เพื่อหาข้อความตี่ เขียนไว้ว่า18พระวิญญาณขององค์พระเจ้าอยู่กับเฮาเพราะพระเจ้าแต่งตั้งหื้อเฮา อู้เรื่องข่าวดี้กับคนจน พระเจ้าส่งเฮามาอู้นักโทษ ว่า จะได้เป็นอิสระ อู้กับคนตาบอดว่าจะมองหัน อู้คนที่ถูกกดขี่ข่มเหงว่า จะได้เป็นอิสระ19และบอกว่าถึงเวลาแล้วตี่ พระเจ้าจะมาช่วยคนของพระเจ้า”20แล้วพระเจ้าม้วนหนังสือส่งคืนให้กับ เจ้าหน้าตี่ผู้ดูแล แล้วนั่งลุง แล้วทุกสายตาในต่หันนก็จ้องผองมาที่พระเจ้า21พระเจ้าเริ่มพูดกับพวกเขาว่า “ในวันนี้เรื่องในพระคัมภีร์ที่คุณเพิ่งได้ยินเราอ่านไปนั้นได้เป็นจริงแล้ว”22กุกคนก็ได้พูดยกย่องพระเจ้า แล้วประหลาดใจ่ในคำพูด น่าสนใจตี่ออกมาจากปากพระเจ้า หมู่เขาถามกันว่า “นี่ลูกโยเซฟไม่ใช่หรือ”23แล้วพระเจ้าได่อู่ว่า “หมู่คุณจะต้องยกคำสุภาษิตนิมาอ้างกับเราแน่ ตี่ว่า ‘หมอเอ๋ย รักษาตัวเก่าเหียก่อนเถอะ’ แล้วหมู่คุณคงอยากจะอู่ว่า ‘ทำเรื่องอัศจรรย์ตี่นี่ในบ้านเมืองของเจ้าเตอะ อย่างที่เฮาได่ยินว่าเจ้าเยะ ที่เมืองคาเปอรนาอุม’24แต่เฮาจะอู่หื้อฮู่ว่า บะมีผู้อู้แทนพระเจ้าคุนไดตี่ได้ฮับการยอมฮับในบ้านเมืองของตัวเก่า25เมื่อสมัยของเอลียาห์สิ เมอเกิดฝนแล้งเป่นเวลาถึงสามปีครึ่ง จุนเกิดความอดอยากไปทั่ว มีแม่ม่ายนักขนาดในหมู่ชาวอิสราเอล26แต่พระเจ้าก็บะได่ส่งเอลียาห์ไปหาแม่ม่ายชาวอิสราเอลหมู่นั้น แต่กลับส่งไปหาแม่ม่ายคนหนึ่งตี่บะใช่คนยิวที่เมืองศาเรฟัทในเขตแดนไซดอน27ก็เหมือนกับเมอสมัยของเอลีชา ตี่เป็นผู้อู้แทนพระเจ้า มีคนเป็นโรคผิวหนังร้ายแรงมากมายในอิสราเอล แต่บะมีใผ่ได่รับการล้างหื้อสะอาด ยกเว้นแต่คนตี่ชื่อนาอามานเพียงคนเดียว แล้วเขาเป็นคนซีเรียบะใช่คุนยิว28เมอตุกคนตี่อยู่ในที่ประชุมชาวยิวได้ยินอย่างนั้น ก็โขดมาก29เขาลุกฮือกันขึ้น บังคับหื้อพระเจ้าออกไป่นอกเมือง ไป่ตี่หน้าผาบนเขาตี่เมืองนั้นตั้งอยู่ หวังจะยู้พระเจ้าลุงไป่30แต่พระเจ้าก็ฝ่าวงล้อมของหมู่เขาไปได้31พระเจ้าไปเมืองคาเปอรนาอุมในแคว้นกาลิลี แล้วพระเจ้าได่สอนประชาชนในวันหยุดตางศาสนา32หมู่เขาต่างก็ประหลาดใจ่ในคำสอนของพระเจ้า เพราะพระเจ้าสอนอย่างคนตี่มีสิทธิอำนาจ33ในที่ประชุมนั้นมีปอชายคุนนึงถูกผีชั่วสิงอยู่ร้องตะโกนว่า34อย่ามายุ่งกับเฮา พระเจ้าชาวนาซาเร็ธ มายุ่งกับหมู่เฮาเยะหยัง จะมาเยะบะดีกับหมู่เฮาก๋า เฮาฮู้หนานว่าท่านเป็นใผ่ท่านเป็นพระผู้ศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า”35พระเจ้าจึงด่ามันว่า “หุบปาก ออกไปบะเดียวนิ ” แล้วผีชั่วก็ทำให้ชายคนนั้นล้มลงต่อหน้าคนทั้งปวง แล้วมันก็ออกจากร่างไป บะได้ทำอันตรายอะหยังเขาเลย36ตุกคนประหลาดใจ่ขนาด อู้กับเขาว่า “อันนิเป็นคำสอนแบบไหนกัน เขาสั่งผีฮ้ายด้วยฤทธิ์ของพระเจ้า แล้วมันก็ออกไป37แล้วเรื่องของพระเจ้าก็แพร่ออกไปจนทั่วแถวนั้น38พระเจ้าออกจากที่ประชุมชาวยิว และเข้าไป่ในเฮือนของซีโมน แม่ยายของซีโมนกำลังป่วย มีไข้สูงขนาด หมู่เขาขอร้องให้พระเจ้ามาช่วยฮักษา39พระเจ้ามาจุกอยู่ข้างนาง แล้วสั่งหื้อไข้ออกจากตัวนาง นางก็หายไข้ทันที แล้วลุกขึ้นมาดูแลฮับใช้พระเจ้ากับลูกศิษย์ของพระเจ้า40เมื่อตะวันใกล้จะตกดิน มีหมู่ชาวบ้านจำนวนมาก นำคุนเจ็บไข้ได้ป่วยด้วยโรคต่างๆ มาหาพระเจ้า พระเจ้าได่วางมือ ฮักษาพวกเขาจนหายหมด41หมู่ผีฮ้ายก็ออกจากคุนเหล่านั้น และร้องว่า “ท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า” แต่พระองค์ก็บะได่ห้ามพวกมันอู้ เพราะหมู่มันฮุ้ว่าพระองค์เป็นพระเจ้า42ตอนใกล้แจ้ง พระเจ้าได่ไปในที่ ที่เงียบๆ แต่หมู่ชาวบ้านก็ออกตามหาพระองค์จนพบ และบะยอมให้พระเจ้าไปจากหมู่เขา43แต่พระเจ้าได่อู้ว่า “เฮาจะต้องไปอู้ข่าวดีเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าให้กับเมืองอื่นๆตวย เพราะเฮาถูกส่งมาหื้อเยะการนิ44แล้วพระเจ้าก็อู้สอนในที่ประชุมหลายตี่ในแคว้นยูเดีย
Son Light Foundation