Luke24
1ตอนเช้ามืดของวันอาทิตย์ หมู่แมยิงก่เอาเครื่องหอมตีจัดเตรียมไว้มาถึงอุโมงค์2หมู่นางปะว่าก้อนหินกลิ้งออกจากปากอุโมงค์แล้ว3และเตอนเข้าไปเสาะก่บ่าปะพระศพของพระเยซูองค์พระผู้ปิ่นเจ้า4ตอนกำลังฉงนสนเท่ห์เพราะเหตุการณ์หั้น นิก่ะ มีปอจายสองคุนจุกอยู่ฮิมหมู่นาง เครื่องนุ่งห่มแพรวพราวจนพร่าตา5แมยิงหมู่หั้นก่กลัวและซบหน้าลงถึงดิน ปอจายสองคุนหั้นก่อู้ตวยหมู่นางว่า “หมู่ท่านเสาะหาคุนปิ่นในหมู่คนตายจ่ะใด?6[พระองค์บ่าได้อยู่ตีนี่ แต่ปิ่นขึ้นมาแล้ว] จงกึดเติงหากำตีพระองค์อู้ตวยหมู่ท่านตอนตีพระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลี7ว่า ‘ลูกมนุษย์อิต้องหื้อไว้ในมือของหมู่คุนบาป และอิต้องถูกตรึงตีกางเขน และวันตีสามอิปิ่นขึ้นมาใหม่’”8หมู่นางก่กึดเติงพระดำรัสของพระองค์9ตอนปิกจากอุโมงค์แล้ว หมู่นางก่เล่าเหตุการณ์นิตึงหมดหื้อสาวกสิบเอ็ดคุนและคุนอื่นๆ แหม10คุนตีอู็เหตุการณ์หั้นหื้อหมู่อัครทูตคือ มารีย์ชาวมักดาลา โยอันนา มารีย์แมของยากอบ และแมยิงคุนอื่นๆ ตีอยู่ตวยหมู่นาง11แต่หมู่ทูตบ่าเจื่อ หันว่าปิ่นกำอู้ไปเรื่อย12[แต่เปโตรลุกขึ้น โล่นไปตีอุโมงค์ ตอนก้มลงผ่อก่หันกาผ้าป่านตะอั้น ก่ปิกไปด้วยความประหลาดใจในเหตุการณ์ตีเกิดขึ้นหั้น]13ในวันหั้นเองมีสาวกสองคุนเดินทางไปหมู่บ้านจื่อเอมมาอูส ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มประมาณสิบเอ็ดกิโลเมตร14เขาอู้กันถึงเหตุการณ์ตีเกิดขึ้น15ตอนตีกำลังอู้ถามกั๋นอยู่ พระเยซูก่เข้ามาใกล้ดำเนินตวยกัน16แต่ตาเขาบ่าดีไปและจำพระองค์บ่าได้17พระองค์อู้ตวยเขาตึงสองว่า “ระหว่างทางตีเดินมานิท่านอู้กันเรื่องใด?” เขาก่ยั้งยืน หน้าตาโศกเศร้า18คนตี้ชื่อเคลโอปัสอู้ถามพระองค์ว่า “ท่านเป๋นแขกเมืองตี้กรุงเยรูซาเล็มคนเดวหรือตี้บ่าหุ้เหตุการณ์ตี้เกิดขึ้นในช่วงนี้?”19พระองค์อู้ถามหมู่เขาว่า “เหตุการณ์อะหยัง?” เขาเลยอู้ตอบพระองค์ว่า “เหตุการณ์เรื่องเยซูชาวนาซาเร็ธคนอู้เรื่องพระคัมภีร์ตี้มีฤทธิ์เดชในกิจการและกำอู้ต่อหน้าพระเจ้าและต่อหน้าคนตึงหลาย20หมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ผู้นำของเรามอบตัวท่านไว้ให้ถูกลงโทษถึงตาย และตรึงท่านที่กางเขน21แต่เฮามีความหวังว่าท่านจะเป๋นผู้หั้นตี้มาไถ่ชนชาติอิสราเอล ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เป๋นวันตี้สามแล้วตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น22มีแม่ยิงบางคนในหมู่เฮาประหลาดใจ หมู่ไปตี้อุโมงค์เมื่อเวลาเช้ามืด23แต่บ่าปะศพของท่าน เลยมาเล่าว่าหั้นนิมิตเป๋นทูตสวรรค์ และทูตสวรรค์นั้นบอกว่าท่านผู้หั้นยังมีชีวิตอยู่24บางคนในเฮาเลยไปตี้อุโมงค์ และพบเหมือนตี้แมยิงเหล่านั้นบอก แต่เขาบ่าหั้นท่านเยซู”25พระองค์เลยอู้กับสองคนนั้นว่า “โอ คนโง่เขลาและมีใจเฉื่อยช้าในการเชื่อกำอู้ซึ่งหมู่คนอู้เรื่องพระคำภีร์อู้ไว้นั้น26พระคริสต์จำเป๋นต้องทนทุกข์จะอั้นแล้วเลยเข้าในพระสิริของพระองค์บ่าแม่นก่า?”27แล้วพระองค์ได้อู้พระคัมภีร์ตี้เล็งถึงพระองค์กุข้อหือเขาฟัง เริ่มต้นตั้งแต่โมเสสและบรรดาตยอู้เรื่องพระคัมภีร์ทั้งหมด28เมื่อมาใกล้หมู่บ้านตี้จะไปหั้น พระองค์ได้เยะทีว่าจะเลยไป29เขาทั้งสองจึงคะยั้นคะยอพระองค์ว่า “เชิญท่านมาพักตวยกันเตอะ เพราะจวนจะค่ำและใกล้จะหมดวันอยู่แล้ว” พระองค์เลยเข้าไปพักอยู่กับเขา30เมื่อยู่ตี้โต๊ะอาหารกับหมู่เขา พระองค์กำขนมปัง ขอพระพร แล้วหักส่งให้เขา31ตาของเขาตึงสองก่เปิดออกและเขาก่จำพระองค์ได้ แล้วพระองค์ก่อันตรธานไปจากเขา32เขาเลอู้กันว่า “ใจเฮารุ่มร้อนภายในเมื่อพระองค์อู้ตามทาง และเมื่ออทิบายพระคัมภีร์หือเฮาฟังบ่าแม่นก่า?”33เขาทั้งสองก่ลุกขึ้นในเวลาหั้น แล้วปิกไปตี้กรุงเยรูซาเล็ม และปะว่าหมู่ลุกศิษย์สิบเอ็ดคนชุมนุมกันอยู่พร้อมกับพรรคหมู่34กำลังอู้กันว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้าได้เป๋นขึ้นมาแล้วแต้ๆ และได้ปรากฏแก่ซีโมน”35สองคนหั้นเลยเล่าเรื่องตี้เกิดขึ้นตามทาง และเรื่องตี้เขารู้จักพระองค์โดยการหักขนมปังนั้น36ระหว่างตี้หมู่เขากำลังอู้เรื่องนี้อยู่ พระองค์ได้มาและทรงยืนอยู่ตางกลางหมู่เขา และอู้กับเขาว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเตอะ”37หมู่เขาต่างตื่นตกใจหวาดกลัวกึดว่าเห็นผี38พระองค์เลยอู้กับหมู่เขาว่า “ท่านทั้งหลายวุ่นวายใจยะหือ? เพราะอะหยังท่านถึงเกิดความกึดสงสัยขึ้นในใจ?39จงดูตี้มือและเท้าของเฮาว่าเป๋นเฮาเอง จงยุ๋บตัวเฮาผ่อ เพราะว่าผีบ่ามีเนื้อและกระดูกเหมือนอย่างตี้หมู่ท่านหั้นว่าเฮามี”40เมื่ออู้อย่างอั้นแล้ว พระองค์สำแดงมือและเท้าหือเขาหั้น41เมื่อหมู่เขายังบ่า่อยเชื่อเพราะเป่นเรื่องตี้น่ายินดีอย่างเหลือเชื่อ และกำลังแปลกใจอยู่หั้น พระเจ้าก่อู้ถามเขาว่า"ตี้นี้มีอะหยังกินผ่องก่"42หมู่เขาก่เอาปลาย่างชิ้นนึงมาหือพระเจ้า43พระเจ้าได้รับมากินต่อหน้าหมู่เขา44พระเจ้าอู้กันเขาว่า"นี้เป๋นถ้อยกำของเฮา ซึ่งเฮาบอกไว้กับท่านตึงหลายตอนตี้เฮายังอยู่กันท่านว่า กำอู้ตึงหมดตี้เขียนไว้ในหมวดธรรมบัญญัติของโมเสส ในหมวดคนอู้พระคัมภีร์ และในหมวดเพลงสดุดีตี้อู้ถึงเฮา จำเป๋นจะต้องแล้ว"45แล้วพระองค์ไดช่วยหือใจของหมู่เขาสว่างเพื่อจะได้เข้าใจพระคัมภีร์46พระองค์อู้กับเขาว่า “มีกำอู้เขียนไว้จะอั้นว่า พระคริสต์จะต้องทนทุกข์และเป๋นขึ้นจากตายในวันตี้สาม47และจะต้องประกาศทั่วทุกประชาชาติในพระนามของพระองค์เรื่องการกลับใจใหม่ เพื่อการยกบาป โดยเริ่มต้นที่กรุงเยรูซาเล็ม48หมู่ท่านเองก่เป๋นพยานถึงสิ่งเหล่านี้49นี่แน่ะ เฮาจะส่งสิ่งตี้พระบิดาของเฮาสัญญาหั้นลงมาเหนือท่าน แต่ท่านทั้งหลายจงคอยอยู่ในกรุง จนกว่าท่านจะสวมด้วยฤทธิ์เดชตี้มาจากเบื้องบน”50พระองค์เลยปาหมู่เขาออกไปจนถึงหมู่บ้านเบธานี และยกมือทั้งสองอวยพรเขา51ขณะตี้ได้งอวยพรอยู่หั้น พระองค์ได้จากหมู่เขาไป [และพระเจ้าได้รับพระองค์ขึ้นสู่สวรรค์]52หมู่เขาจึง [นมัสการพระองค์แล้ว]กลับไปตี้กรุงเยรูซาเล็มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง53และอยู่ในพระวิหารทุกวัน สรรเสริญพระเจ้า
Son Light Foundation