Luke22
1เทศกาลกินขนมปังบ่ามีเชื้อตีฮ้องว่าปัสกามาใกล้แล้ว2หมู่หัวหน้าปุโรหิตตวยหมู่ธรรมาจารย์กำลังหาช่องทางว่าอิฆ่าพระเยซูจะใด เพราะหมู่เขากลัวประชาชน3ซาตานเข้าดลใจยูดาสตีฮ้องว่าอิสคาริโอทซึ่งปิ่นนึงในสาวกสิบสองคน4ยูดาสไปปรึกษาตวยหมู่หัวหน้าปุโรหิตและพวกนายทหารรักษาพระวิหารว่าจะมอบพระองค์ให้กับพวกเขาด้วยวิธีใด5หมู่เขาดีใจและสัญญาตวยยูดาสว่าอิหื้อตัง6ยูดาสจึงยอมตกลง และกอยหาช่องตีอิจี้พระองค์หื้อแก่เขาเมื่อว่างคน7ตอนถึงวันกิ๋นขนมปังบ่ามีเจื้อ เมื่อเขาต้องฆ่าลูกแกะสำหรับปัสกา8พระองค์ทรงใจ้เปโตรและยอห์นไป สั่งเขาว่า “จงไปจัดเตรียมปัสกาหื้อหมู่เฮากิ๋น”9หมู่เขาทูลถามพระองค์ว่า “อิหื้อหมู่ข้าพระองค์จัดเตรียมตีไหน?”10พระองค์อู้ตอบเขาว่า “นี่ก่ะตอนเข้าไปในกรุงแล้ว อิมีจายคนนึงยกหม้อน้ำไว้บุนโหมาป้ะคุนหั้นอิเข้าไปในบ้านไหน ก่จงตามเข้าไปในบ้านหั้น11และจงอู้ตวยเจ้าของบ้านว่า ‘พระอาจารย์หื้อถามท่านว่า “ห้องตีเฮาอิกิ๋นปัสกาตวยหมู่สาวกของเอาหั้นมีตีไหน?” ’12เจ้าของบ้านอิจี้หื้อหันห้องใหญ่จั้นบุนตีตกแต่งไว้แล้ว ตีหั้นแหละจงจัดเตรียมไว้เถิด”13เขาตึงสองตึงอิไปและป้ะเหมือนกำตีพระองค์ได้อู้หื้อเขา แล้วได้จัดเตรียมปัสกาไว้พร้อม14ตอนถึงเวลา พระองค์ลงมาและกิ๋นพร้อมตวยหมุ่อัครทูต15พระองค์อู้ตวยเขาตึงหลายว่า “เฮามีความปรารถนาอย่างยิ่งตีอิ กิ๋นปัสกานิตวยท่านก่อนตีเฮาอิต้องทนทุกข์16เฮาอู้ท่านตึงหลายว่า เฮาอิบ่ากิ๋นปัสกานีแหมจุ๋นกว่าอิสำเร็จความหมายของปัสกาหั้นในแผ่นดินของพระเจ้า”17พระองค์หยิบถ้วย ตอนขอบพระคุณแล้วอู้ว่า “จงฮับถ้วยนิไป ปั๋นกั๋นกิ๋น18เฮาอู้ท่านตึงหลายว่า เราอิบ่าดื่มจากผลของเถาองุ่นแหมต่อไปจุ๋นกว่าแผ่นดินของพระเจ้าอิมา”19พระองค์หยิบขนมปัง ตอนขอบพระคุณแล้วก่หักส่งหื้อหมู่เขา อู้ว่า “นิปิ่นกายของเรา [ตึงหื้อไว้สำหรับท่านตึงหลาย จงเยะอี้เพื่อปิ่นตีระลึกถึงเฮา”20ตอนกิ๋นแล้ว จึงหยิบถ้วยและทำอย่างเดี๋ยวกั๋นอู้ว่า “ถ้วยนิตีถอกขว้างเพื่อท่านตึงหลาย ปิ่นพันธสัญญาใหม่โดยเลือดของเรา]21แต่มือของผู้ตีอิทรยศเฮาก่อยู่ตวยเฮาบนโต๊ะนิ22เพราะลูกมนุษย์อิไปเหมือนตีทรงดำริไว้แต่ก่อนแล้ว แต่วิบัติแก่คุนหั้นตีทรยศท่าน”23หมู่เขาจึงเริ่มถามกันและกันว่าคุนใดในหมู่เขาตีอิเยะจ่ะอิ้24มีการโต้เถียงกันในพวกสาวกว่าไผในหมู่เขาตีนับว่าปิ่นใหญ่25พระองค์จึงอู้ตวยหมู่เขาว่า “กษัตริย์ของคนต่างชาติย่อมปิ่นเจ้านายเหนือเขาตึงหลาย และผู้ตีมีอำนาจเหนือเขาหั้นฮ้องตัวเก่าว่าเจ้าบุญนายคุณ26แต่หมู่ท่านอิบ่าปิ่นจ่ะอั้น ในหมู่ท่านคุนตีปิ่นใหญ่ต้องปิ่นนเหมือนเด็ก และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ27โดยว่าไผปิ่นใหญ่กว่า ผู้ตีนั่งโต๊ะหรือผู้เดินโต๊ะ ผู้ตีนั่งโต๊ะบ่าใจ่อิ้แต่ว่าเฮาอยู่ท่ามกลางท่านตึงหลายเหมือนผู้ฮับใจ้28ท่านตึงหลายปิ่นคุนตีอยู่ตวยเฮาในตอนตีเฮาโดนทดลอง29พระบิดาทรงจัดเตรียมและมอบอาณาจักรหื้อแก่เราจ่ะใด เฮาก่จัดเตรียมและมอบหื้อแก่ท่านเหมือนกัน30คือท่านตึงหลาย อิกิ๋นและดื่มตีโต๊ะของเฮาในแผ่นดินของเฮา และท่านตึงหลายอินั่งบนตีนั่งพิพากษาหมู่อิสราเอลสิบสองเผ่า31“ซีโมน ซีโมนเอ๋ย นี่ก่ะ ซาตานขอหมู่ท่านไว้ เพื่ออิฝัดร่อนเหมือนฝัดข้าวสาลี32แต่เฮาอธิษฐานเผื่อตัวท่าน เพื่อความเจื่อของท่านอิบ่าได้ขาด และเมื่อท่านหันปิกแล้ว จงชูกำลังพี่น้องตึงหลายของท่าน”33เปโตรจึงอู้พระองค์ว่า “องค์พระผู้ปิ่นเจ้า ข้าพระองค์พร้อมแล้วตีอิไปตวยพระองค์ ถึงอิต้องติดคุกหรือตายก่ดี”34พระองค์อู้ว่า “เปโตรเอ๋ย เอาอู้ท่านว่าวันนิก่อนไก่ขัน ท่านอิปฏิเสธว่าบ่าหุ้จักเราถึงสามเตือ”35พระองค์อู้ถามหมู่สาวกว่า “ตอนเฮาใจ้หมู่ท่านออกไปโดยบ่ามีถุงตังหรือย่ามหรือรองเท้าหั้น ท่านขาดอะหยังแหมก่?” หมู่เขาอู้ตอบว่า “บ่าขาดเลย”36พระองค์อู้ตวยเขาว่า “แต่ตอนนิไผมีถุงตัวหื้อเอาไปตวย มีย่ามก่หื้อเอาไปเหมือนกัน และคุนตีบ่ามีดาบก่ใหื้อขายเสื้อคลุมของตนไปซื้อดาบ37เฮาอู้ท่านตึงหลายว่า สิ่งตีจดไว้แล้วอิต้องสำเร็จในเฮา คือตีว่า ‘ท่านถูกนับเข้ากับคุนอธรรม’ เพราะว่าสิ่งตีเล็งถึงเฮาหั้นกำลังอิ สำเร็จแล้ว”38หมู่เขาตอบว่า “องค์พระผู้ปิ่นเจ้า นีก่ะ มีดาบสองเล่ม” พระองค์อู้ตวยเขาว่า “ปอล่ะ”39พระองค์ออกไปตีดอยบะกอกเทศตามเคย และหมู่สาวกของพระองค์ก่โตยพระองค์ไป40เมื่อไปถึงตีหั้นแล้ว พระองค์อู้ตวยหมู่เขาว่า “จงอธิษฐานเพื่ออิได้บ่าตกอยู่ในการทดลอง”41แล้วพระองค์ก่ไปจากเขาไกลประมาณขว้างหินตก และคุกเข่าลงอธิษฐาน42ว่า “ข้าแต่พระบิดา ถ้าพระองค์ปอพระทัย ขอหื้อถ้วยนิเลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์ แต่จ่ะใดก่ดี อย่าหื้อปิ่นไปตามใจข้าพระองค์ แต่หื้อปิ่นไปตามพระทัยของพระองค์”43[ทูตสวรรค์องค์นึงมาโผล่แก่พระองค์ จ่วยชูกำลังพระองค์44เมื่อพระองค์ปิ่นทุกข์ พระองค์ก่ยิ่งอธิษฐานอย่างจริงจัง เหงื่อของพระองค์ปิ่นเหมือนเลือดเม็ดใหญ่ไหลหยดลงถึงดิน]45ตอนลุกขึ้นจากการอธิษฐานแล้ว พระองค์มาหาหมู่สาวก ปะว่าหมู่เขาหลับไปโตยความทุกข์โศกเศร้า46พระองค์จึงอู้ตวยเขาว่า “หลับอยู่เยะใด? จงลุกขึ้นอธิษฐาน เพื่อท่านอิบ่าตกอยู่ในการทดลอง”47พระองค์อู้บ่าตันแล้ว นีก่ะ มีคุนหลายและคุนตีจื่อยูดาสซึ่งปิ่นคุนนึงในสาวกสิบสองคุนหั้นนำหน้าหมู่เขามา ยูดาสเข้ามาใกล้พระเยซูเพื่อจูบพระองค์48แต่พระเยซูถามเขาว่า “ยูดาส ท่านอิมอบลูกมนุษย์โดยการจูบอิ้?”49เมื่อหมู่สาวกของพระองค์หันว่ากำลังอิเกิดอะหยังขึ้น หมู่เขาจึงถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้ปิ่นเจ้า หื้อหมู่ข้าพระองค์เอาดาบสู้ก่?”50คุนนึงในหมุ่สาวกฟันทาสคุนนึงของมหาปุโรหิตถูกหูข้างขวาปุด51แต่พระเยซูอู้ว่า “ยั้งเตอะ” แล้วพระองค์แตะต้องใบหูของคุนหั้นและรักษาเขา52พระเยซูอู้ตวยหมู่หัวหน้าปุโรหิต หมู่นายทหารรักษาพระวิหาร และหมู่คุนใหญ่ตีออกมาจับพระองค์หั้นว่า “หมู่ท่านหันเฮาปิ่นโจรอิ้ ถึงได้ก๋ำดาบก๋ำตะบองออกมา?53ตอนตีเฮาอยู่ตวยหมู่ท่านในบริเวณพระวิหารกุวัน ท่านบ่ายอมยื่นมือออกมายุบเฮา จ่ะใดก่ตาม นิปิ่นเวลาของหมู่ท่าน และปิ่นอำนาจของความมืด”54หมู่เขาก่ยุบพระองค์ปาเข้าไปในบ้านของมหาปุโรหิต เปโตรไปตวยพระองค์ห่างๆ55ตอนหมู่เขาดังไฟตีกลางลานบ้านและนั่งลงตวยกันแล้ว เปโตรก่นั่งอยู่ตวยหมู่เขา56มีสาวใจ้คุนนึงหันเปโตรนั่งอยู่ในแสงไฟ จึงจ้องผ่อแล้วอู้ว่า “คุนนิอยู่ตวยเขาตวย”57แต่เปโตรปฏิเสธว่า “แมยิงเอ๋ย คุนหั้นข้าบ่าหุ้จัก”58สักครู่หนึ่งมีอีกคนหนึ่งเห็นเปโตร จึงพูดว่า “เจ้าเป็นคนของพวกนั้นด้วย” เปโตรจึงกล่าวว่า “พ่อหนุ่มเอ๋ย ข้าไม่ได้เป็น”59ต่อมาประมาณแหมนึงชั่วโมง มีแหมคุนนึงยืนยันอย่างมั่นใจว่า “แม่นแล้ว คุนนิอยู่ตวยเขาตวย เพราะปิ่นชาวกาลิลี”60แต่เปโตรอู้ว่า “ปอหนุ่มเอ๋ย ตีท่านอู้หั้นข้าเรื่อง” เมื่อเปโตรกำลังอู้ยังบ่าตันแล้ว ละตอนหั้นไก่ก่ขัน61องค์พระผู้ปิ่นเจ้าหันผ่อเปโตร แล้วเปโตรก่นึกถึงคำขององค์พระผู้ปิ่นเจ้าตีอู้ตวยเขาว่า “วันนิก่อนไก่ขันท่านอิปฏิเสธเฮาสามเตือ”62แล้วเปโตรก่ออกไปตางนอกร้องไห้โดยความทุกข์ใจ63หมู่ตีคุมพระเยซูก่เยาะเย้ยตีพระองค์64และตอนหมู่เขาเอาผ้าผูกปิดตาของพระองค์แล้ว หมู่เขาก่ถามว่า “ทำนายลอว่าไผตบเจ้า”65แล้วหมู่เขายังอู้คำหยาบช้าต่อพระองค์แหมหลายอย่าง66พอตอนเช้าหมู่คุนใหญ่ของประชาชนตวยหมู่หัวหน้าปุโรหิตและหมู่ธรรมาจารย์ก่มาประชุมกัน เขาปาพระองค์เข้าไปในสภาของหมู่เขาและอู้ว่า67“ถ้าเจ้าปิ่นพระคริสต์ ก่จงบอกเฮา” แต่พระองค์ตอบเขาว่า “ถึงเฮาบอกหมู่ท่าน ท่านก่บ่าเจื่อ68และถึงเฮาถามท่าน ท่านก่บ่าตอบเฮา69จ่ะใดก่ตาม ตั้งแต่บ่าเดี่ยวนิไป ลูกมนุษย์อินั่งตางขวาของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ”70หมู่เขากุคุนจึงถามว่า “เจ้าปิ่นลูกของพระเจ้าก่?” พระองค์อู้ตวยหมู่เขาว่า “ก่ท่านอู้แล้วว่าเฮาปิ่น”71หมู่เขาจึงอู้ว่า “เฮาไค้ได้พยานอะหยังแหม? เพราะว่าเฮาได้ยินจากปากของเขาเองแล้ว”
Son Light Foundation