Luke12
1ในช่วงหั้นมีหมู่คนนับปิ่นปันๆ หมู่คนอีดกันอยู่ พระเยซูทรงเริ่มตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ก่อนว่า “ท่านทั้งหลายจงระวังเชื้อของพวกฟาริสี คือความหน้าซื่อใจคด2กุอย่างตีปิดบังอยู่ก่อิถูกเปิดเผยออก และกุอย่างตีปิ่นความลับก่อิถูกเปิดเผย3ถ้าอั้น กุสิ่งกุอย่างอันตีหมู่ท่านอู้ในตีมืดอิได่ยินในตีแจ้ง และสิ่งตีลักอู้หิมหูตีห่องตั๋วเก่าอิอู้บนดาดฟ้า4จาวหมู่ของเฮา เฮาอู้กับหมู่ท่านว่า บะต่องกลั๋วไผตีฆ่าได้แต่ก๋าย แล้วบ่ามีอะหยังตีจะเยะได่เเหม5แต่หื้อโก๋พระองค์ คุณตีมีอำนาจตีนอกจากอิฆ่าแล้วอิโจ่งลงไปในนรกได่แหมโตย แม่นแล้ว เฮาบอกหื้อโก๋คุณนี้แหละ6ขนาดนกกระจอกห้าตัว ขายได่สองบาท พระเจ้าก่บะเกยลืมหมู่มันสักตัว7ขนาดผมกุเส่นบุนโหคุณ พระองค์ก่นับไว้หมดแล้ว จะไป๋โก๋เลย เพราะคุณมีกานักกว่านกกระจอกตึงหมู่หลายขนาด8เฮาอิอู้หื้อหู้ว่า คุนตียอมฮับเฮาต่อหน้ามนุษย์ บุตรมนุษย์ก่อิยอมฮับเขาต่อหน้าทูตของพระเจ้าเหมือนกั๋น9แต่คุณตีปฏิเสธเฮาต่อหน้ามนุษย์ คนหั้นอิถูกปฏิเสธต่อหน้าทูตสวรรค์ของพระเจ้า10พระเจ้าจอิยกโทษหื้อกับคุณตีใส่ร่ายบุตรมนุษย์ แต่พระเจ้าอิบะยกโทษหื้อคุณตีอู้หมิ่นประมาทต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์11เมื่อเขาตึงหลายปาหมู่ท่านเข้าไป๋อยู่ต่อหน้าธรรมศาลา หรือต่อหน้าเจ้าเมืองและผู้ตีมีอำนาจ อย่ากระวนกระวายว่าจะตอบจะใด หรือจะอู้อะหยัง12เพราะว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์อิทรงสอนท่านในยามหั้นว่าควรอิอู้อะหยังผอง13มีจาวบ้านคุนหนึ่งอู้ว่า “อาจารย์ครับ จวยอู้หื้อปีจายผมแบ่งมรดกหื้อผมตวยครับ”14แต่พระเยซูตอบว่า “ปอหนุ่ม ไผปิ่นคุนตั้งหื้อเฮาปิ่นคุนแบ่งมรดกระหว่างโต๋สองคน15พระเยซูอู้แหมว่า “ระวังความโลภกุอย่าง เพราะชีวิตแต้หั้นบะได่อยู่ตีการมีทรัพย์สมบัติหลาย16แล้วพระองค์อู้เรื่องเปรียบเทียบนิหื้อฟังว่า “มีจายตีร่ำรวยคุนนึง ไร่นาของเขาหื้อพืชผลดีขนาด17เขากึดในใจ๋ว่า ‘ข้าอิเยะใดดี๋ บ่ามีตีอิไว้พืชผลหมู่นิของข้าแล้ว18เขากึดว่า ‘ข้าอิเยะอิ้ คืออิรื้อตีไว้ของนี่ของข้าแล้วอิแป๋งใหม่หื้อใหญ่ขึ้น แล้วข้าอิรวบรวมข้าวและสมบัติตึงหมดของข้าไว้ตีหั้น19แล้วจะอู้กับจิตใจของข้าว่า “จิตใจเอ๋ย เจ้ามีทรัพย์สมบัติมากเก็บไว้พอหลายปี จงอยู่สบาย กิน ดื่ม และรื่นเริงเถิด” ’20แต่พระเจ้าอู้กับเขาว่า ‘โอ คนโง่ ในคืนวันนี้ชีวิตของเจ้าจะต้องเรียกเอาไปจากเจ้า แล้วของที่เจ้ารวบรวมไว้นั้นจะเป็นของใคร?’21คุนตี้สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัว และบ่าได้มั่งมีฝ่ายพระเจ้าก่เป๋นเช่นนั้นแหละ”22พระเยซูอู้กับหมู่ลูกศิษย์ของพระเจ้าว่า “เพราะเหตุนี้เฮาอู้ท่านตึงหลายว่า อย่ากระวนกระวายถึงชีวิตว่าจะเอาอะหยังกิน และอย่ากระวนกระวายถึงร่างกายว่าจะเอาอะไรนุ่งห่ม23เพราะว่าชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอาหาร และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่ม24จงกึดดูอีกา มันบ่าได้หว่านบ่าได้เกี่ยว และบ่าได้มียุ้งหรือฉาง แต่พระเจ้ายังทรงเลี้ยงมันไว้ หมู่ท่านประเสริฐกว่านกมากทีเดียว25มีไผในหมู่ท่านโดยความกระวนกระวายสามารถต่ออายุของตนหือเมินอีกแม่หน่อยนึง?26เพราะจะอั้นถ้าสิ่งเล็กน้อยยังเยะบ่าได้ ท่านยังจะกระวนกระวายถึงสิ่งอื่นเยะหือหละ?27จงกึดดูดอกไม้ว่ามันเติบโตขึ้นจะใด มันบ่าเยะการ มันบ่าปั่นด้าย แต่เฮาอู้หมู่ท่านว่า แม้แต่ราชาซาโลมอนเมื่อบริบูรณ์ด้วยศักดิ์ศรี ก่บ่าได้แต่งพระองค์งามเท่าดอกไม้เหล่านี้สักดอกหนึ่ง28และถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าตี้ทุ่งนาจะอั๋น ซึ่งเป็นอยู่วันนี้และรุ่งขึ้นต้องทิ้งในเตาไฟ โอ้ หมู่ตี้มีความเจื่อน้อย พระเจ้าจะทรงตกแต่งท่านยิ่งกว่านั้นมากนัก29ท่านอย่าเสาะหาว่าจะกินอะหยังดีหรือจะดื่มอะหยัง และอย่ามีใจกังวล30เพราะว่าหมู่ต่างชาติทั่วโลกเสาะหาสิ่งเหล่านี้ตึงหมด แต่ว่าพระบิดาของท่านตึงหลายทราบแล้วว่าท่านต้องการสิ่งหมู่นี้31แต่จงหาแผ่นดินของพระเจ้า แล้วพระเจ้าจะเพิ่มเติมสิ่งหมู่นิหือ32หมู่ฝูงแกะน้อยๆเอ๋ย บะต้องกลัว เพราะพระบิดาของท่านยินดีตี่จะหื้ออาณาจักรแก่ท่าน33หื้อไปขายขายของตี่มีอยู่ เอาตังค์ไปแจกให้กับคุนตุก แล้วจัดหาถุงตังค์ตี่บะมีวันเก่าและขาดหื้อกับตั่วเก่า คือทรัพย์สมบัติบนสวรรค์ตี่บะมีวันหมด ขโมยก็ลักเอาไป่บะได้ แล้วตัวมอดก็ขับกินบะได้ตวย34เพราะว่าทรัพย์สมบัติของหมู่ท่านอยู่ตี้ไหน ใจของท่านก่อยู่ตี้หั่นตวย35หมู่ท่านตางหลาย เตรียมตัวไว้หื้อพร้อม แล้วหื้อตะเกียงของท่านจุดอยู่36เหมือนกับคุนตี่กำลังคอยเจ้านายของตั๋วเก่ากลับมาจากงานแต่งงาน เมื่อเขามาเคาะประตูฮ้อง ก็จะไดเปิดหื้อทันที37ลูกจ้างซึ่ง เจ้านายมาพบว่ากำลังคอยเฝ้าอยู่ก็เป็นสุข เฮาบอกความจริงแก่ท่านตึงหลายว่า เจ้านายผู้นั้นจะเตรียมครัวไว้แล้วหื้อหมู่ลูกจ้างนั่งลุง และท่านจะมาปรนนิบัติ38แล้วนายจ้างมาเวลาสองยามหรือสามยามแล้วพบว่าหมู่ลูกจ้าง กำลังคอยเฝ้าอยู่ หมู่บ่าวก็เป็นสุข39แต่หื้อฮูว่า ถ้าเจ้าของบ้านฮูตัวว่า ขโมยจะมาเวลาไหน เขาคงบะปล่อยให้ขโมยงัดเข้ามาในบ้านแน่นอน40หมู่ท่านก็เหมือนกัน หื้อเตรียมพร้อมอยู่เสมอ เพราะบุตรมนุษย์จะมาตอนตี่ท่านกึดบะถึง”41เปโตรได้ถามว่า “อาจารย์ เรื่องเปรียบเทียบนิ อาจารย์บอกหื้อ แต่หมู่เฮาฟังตะอั้น หรือเล่าหื้อกับตุกคนฟัง”42องค์พระเจ้าตอบว่า “ใผเป่นพ่อบ้านตี่ซื่อสัตย์และฉลาด ที่เจ้านายตั้งหื้อดูแลและจัดหาอาหารให้กับลูกจ้างคุนอื่นๆตามเวลา43เมื่อนายจ้างมาพบเขาทำอย่างนั้น บ่าวคนนั้นก็จะเป็นสุข44เฮาบอกความจริงแก่ท่านตั้งหลายว่า เจ้านายจะตั้งเขาไว้หื้อดูแลข้าวของตึงหมดของท่าน45แต่ถ้าลูกจ้างคนนั้นคิดในใจ่ว่า ‘เจ้านายของเฮาคงจะมาช้า’ แล้วเริ่มต้นโบยตีบรรดาบ่าวชายหญิงและกินดื่มเมามาย46นายจ้างของลูกจ้างคนนั้นจะมาในวันตี่เขาไม่ได่กึด ในเวลาตี่เขาไม่รู้ แล้วจะลงโทษเขาขนดหนัก แล้วจะขับไล่หื้อไปอยู่ในตี่ของพวกคุนตี่บะเชื่อฟัง47ลูกจ้างคุนตี่ฮูใจ่นายจ้างแล้วบะได้เตรียมตัวไว้ บะได้ทำตามใจนายจ้าง จะต้องถูกเฆี่ยนอย่างหนัก48แต่ถ้าลูกจ้างบะฮูว่าเจ้านายหื้อเยะอะหยังก็จะถูกเฆี่ยนน้อยหน่อย เมื่อทำผิด พระเจ้าหื้อพรกับไผนัก คุนนั้นก็ต้องคืนนัก พระเจ้าฝากความรับผิดชอบให้กับไผนัก พระองค์ก็จะคาดหวังมากจากคนนั้น”49เฮามาเพื่อจะหื้อไฟเกิดขึ้นตี่แผ่นดินโลก เฮาอยากหื้อไฟนั้นลุกขึ้นแล้ว50แต่เฮาต้องได้ฮับสินจุ่มไป่ในความทุกข์เสียก่อน เฮาเองก็รู้สึกทุกข์ใจนักขนาดจนกว่ามันจะสำเร็จ51อย่ากึดว่าเฮามาเพื่อนำความสงบสุขมาหื้อกับโลกนิ แต่เฮามาเพื่อทำให้เกิดการแตกแยกต่างหาก52ต่อไปนี้ครอบครัวตี่มีห้าคนจะแตกแยกกันเป่นสองฝ่าย สามต่อสอง แล้วสองต่อสาม53พ่อจะแตกแยกกับลูกชาย แล้วลูกชายจะแตกแยกกับพ่อ แม่กับลูกสาว แล้วลูกสาวกับแม่ แม่ผัวกับลูกสะใภ้ แล้วลูกสะใภ้กับแม่ผัว”54พระเจ้าอู้กับหมู่คุนตึงหลายอีกว่า “เมื่อท่านทั้งหลายหั้นเมฆก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันตก ท่านก่อู้ทันทีว่า ‘ฝนจะตก’ แล้วก่เป่นจะอั้นแต้55เมื่อหั้นลมทิศใต้ปัดมา ท่านก่อู้ว่า ‘จะร้อนจัด’ และก่เป่นจะอั้นแต้56โอ คนหน้าซื่อใจคด หมุ่ท่านหู้จักวิจัยความเป่นไปของแผ่นดินและท้องฟ้า เพราะอะหยังท่านถึงวิจัยความเป็นไปของยุคนี้บ่าได้?57“ยะหือหมู่ท่านบ่าตัดสินเอาเองว่าสิ่งใดเป่นสิ่งตี้ถูก?58เพราะในตอนตี้ท่านกับโจทก์ปากันไปหาตุลาการ จงอุตส่าห์หาช่องตี้จะปรองดองกับเขาเมื่อยังอยู่ระหว่างตาง เกรงว่าเขาจะฉุดลากท่านเข้าไปถึงตัวผู้พิพากษา และผู้พิพากษาจะมอบท่านหือกับผู้คุม และผู้คุมจะขังท่านไว้ในคุก59เฮาอู้ท่านว่า ท่านจะออกจากตี้หั่นบ่าไดจนกว่าจะใช้หนี้ครบทุกบาททุกสตางค์”
Son Light Foundation