Luke10
1ต่อมาพระเจ้าเลือกลูกศิษย์แหมเจ็ดสิบสองคน แล้วส่งหมู่เขาออกไปเป่นกู่ๆล่วงหน้าพระเจ้าไป่ตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆตี้พระเจ้ากำลังอิไป2พระเจ้าอู้กับเขาทั้งหลายว่า “ข้าวที่ต้องเกี่ยวมีนักขนาด แต่คนงานยังหน่อยอยู่ เพราะจะอั้นหมู่เจ้าจงไหว้วอนพระเจ้าผู้ทรงเป่นเจ้าของนาหื่อส่งคุนงานมาเก็บพืชผลของพระเจ้า3ไปเตอะ แต่อย่าลืมว่าเฮากำลังส่งหมู่เจ้า ออกไป่เหมือนหมู่ลูกแกะไปอยู่ตี่กลางหมู่หมาป่า4บะต้องเอาถุงตัง ถุงย่าม หรือเกือบติดตัวไป่ แล้วบะต้องหยุดตักใฝในระหว่างทาง5ถ้าเขาจะเข้าไปบ้านใดหืออู้ก่อนว่า"ขอหือบ้นนั้นมีความสุข"6ถ้ามีคนหักความสุชอยู่ตี้หั้น ความสุขของหมู่เขาจะอยู่กับเขา ถ้าไม่มีความสุขของเขาจะปิกคืนมาอยู่กับหมู่เจ้า7เมื่ออยู่บ้านไหนก็หื้ออยู่บ้านนั้นตลอด อย่าย้ายไปย้ายมา เมื่อเขาเอาอะหยังมาหื้อกินและดื่ม ก็กิ๋นเลย เพราะคนงานก็สมควรจะได้ฮับค่าจ้าง8เมื่อเข้าไป่ในเมืองไหน เขาเลี้ยงอะหยังก็หื้อกินสิ่งนั้น9ฮักษาคนตี่บะสบายในเมืองนั้น และอู้เขาว่า ‘อาณาจักรของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว10แต่ถ้าเมืองไหนไม่ต้อนฮับท่าน ก็หื้อไปจุ๊กอยู่ตี้ถนนแล้วอู้ว่า11แม้แต่ขี้ฝุ่นในเมืองนิตี่ติดตีนเฮา เฮาก่อจะปัดมันออกหื้อหมด’ เพื่อจะเป็นการบอกเตือนหมู่ท่าน หื้อฮู้เอาไว้ว่า ‘อาณาจักรของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว12เฮาอู้หมู่เจ้าว่า โตดของเมืองโสโดมในวันนั้นจะยังเบากว่าโตดของเมืองนั้น13น่าอายแต้ๆเมืองโคราซินและเมืองเบธไซดา เพราะถ้าเรื่องประหลาดตี่เกิดขึ้นในเมืองของเจ้านี้ ไป่เกิดตี่เมืองไทระและเมืองไซดอน แล้วก่ คุนตี่นหั่นก็คงกลับตั๋วกลับใจ ใส่ผ้ากระสอบและเอาขี้เถ้าโรยหัวไปเมินแล้ว14แต่ในวันตัดสินนั้น โทษของเมืองไทระและเมืองไซดอนจะเบากว่าโทษของพวกเจ้า15ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้าจะถูกยกขึ้นเทียมฟ้าก่า?บะใจ่เลย เจ้าจะต้องลงไปถึงแดนคนตายต่างหาก16คุนตี่ยอมฟังหมู่ท่านก็ยอมฟังเฮา คุนตี่บะยอมฮับหมู่ท่านก็บะยอมฮับเฮา คุนตี่บะยอมฮับเฮาก็บะยอมฮับคุนที่ใจ่เฮามา”17ลูกศิษย์ตึงเจ็ดสิบสองคุนปิกมาแจ้งพระเจ้าด้วยความดีใจ่ว่า “อาจารย์ครับ ตอนนิเฮาอ้างชื่อของอาจารย์ แม้แต่หมู่ผีห้าย ก็ยังบะเชื่อฟังเฮาเลย18พระเจ้าอู้กับหมู่เขาว่า “เฮาเห็นซาตานตกจากฟ้าเหมือนฟ้าแมบ19อี้กะ เฮาเฮาหือหมู่ท่านมีสิทธิยํ้างูห้ายและแมงป่อง และหือมีอำนาจยิ่งใหญ่กว่าฤทธ์ของศัตรูนั้น บ่ามีอะหยังตี้จะมาเยะห้ายหมู่ท่านได้20แต่ว่าอย่าจื่นชมยินดีในสิ่งนี้ คือตี้หมู่ผีอยู่ใต้บังคับของท่าน แต่จงชื่นชมยินดีตี้จื่อของท่านจดไว้ในสวรรค์”21ในเวลาหั้น พระเจ้าก่ดีใจในพระวิญญาณบริสุทธิ์ อู้ว่า “ข้าแต่พระบิดาผู้เป่นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ตี้พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากคุนมีกำกึ๊กและคุนหลัก แต่ทรงเปิดเผยหื้อหมู่ละอ่อน ถูกแล้ว ข้าแต่พระบิดา พระองค์ปอใจ๋จะอั้น22“พระบิดาของเฮาขอมอบสิ่งตึงหลายหือแก่เฮา บ่ามีไผหู้ว่าพระบุตรเป็นไผนอกจากพระเจ้า แล้วบ่ามีไผว่าพระบิดาเป่นไผนอกจากพระบุตร แล้วผู้ตี้พระบุตรต้องการจะเปิดเผยหือหู้”23พระเจ้าก่หันมาหาหมู่ลูกศิษย์อู้กับเขาเป็นการส่วนตัวว่า “คนใดตี้ได้หั้นสิ่งตี้หมู่ท่านหั้นก้เป็นสุข24เพราะเฮาอู้หมู่ท่านว่า คนอู้เรื่องพระคัมภีร์หลายคุนและราชาหลายองค์ใคร้ หือเห็นสิ่งตี้ท่านเห็นอยู่ แต่เขาตึงหลายบ่าเกยหั้น แล้วบ่าเกยได้ยินสิ่งตี้หมู่ท่านได้ยินแต่เขาบ่าเกยได้ยิน"25มีคุนตี้เก่งพระคัมภีร์ คุนนึงจุกขึ้นลองถามพระเจ้า อู้ว่า ท่านอาจารย์ เฮาจะเยะจะใดตีจะได่อยู่กับพระเจ้าตลอดไป่26พระเจ้าได้อู้ว่า"กฏเขียนไว้ว่าจะใด?"27เขาก่อู้ว่า “หือฮักองค์เจ้าจีวิตพระเจ้าของเจ้า โด้ยสุดใจ สุดจิต สุดกำหัง และสุดกำกึด และหือฮักเปื่อนบ้านเหมือนฮักตั่วเก่า”28พระเจ้าอู้ว่า “แม่นแล้ว แล้วไป่เยะจะอั้นเตอะ แล้วเฮาจะมีจีวิตอยู่กับพระเจ้าตลอดไป่”29แต่เขาไคอวดว่า เขาเยะถูกแล้วตี้ถามจะอี้ เขาเลยถามต่อว่า “แล้วไผเป่นเปือนบ้านของเฮาหละ”30พระเจ้าอู้ว่า “มีป่อจายคนนึงเตวทางจากเมืองเยรูซาเล็มไปเมืองเยริโค ในระหว่างตางเขาถูกโจนปล้นและทห้าย หมู่โจรถอดเอาเสื้อผ้าเขาไป่ ตุบตีเขาแล้วหนีไป่ ทิ้งเขาหือนอนบาดเจ็บใกล้ตายอยู่ตี้ฮั้น31บังเอินมีนักบวดคุนนึงเตวผ่านมาทางนั้นปอดี แต่ปอเขาเห็นจายคุนนั้นเขาก่หลบไปเตวแหม่ผากนึง32คุนจ่วยตางในวิหารคนนึงก่เหมือนกัน เมอเตวมาปะปอจายคุนนั้น เขาก็หลบไปเตวแหม่ผาก33แต่มีจาวสะมาเรียคุนนึงเตวผ่านมา เมื่อเห็นปอจายคุนนั้น เขาก่อินดู๋34จึงฝังเข้าไปจวย เอาเหล้าองุ่นและน้ำมันมะกอก เทลงบนบาดแผล และพันผ้าไว้ แล้วก็ยกขึ้นหลังลาของเขา ปาไปที่โรงแรม ดูแลพยาบาลเขา35วันต่อมาจาวสะมาเรียคุนนี้ก่หือตังสองเหรียญกับเจ้าของโรงแรมและบอกว่า ‘ช่วยดูแลเขาหือดีตวยเน่อส่วนตี้เกินจากนี้ จะปิกจ่ายคืนหือเมื่อปิกมา’”36“เจ้ากึดว่า ในสามคุนนี้ ไผเยะตั๋วเป่นเปือนบ้านของป่อจายตี้ถูกโจนปล้น”37คุนตี้เก่งกฎของโมเสสคุนนี้ก่อู้ว่า “เป่นคุนนั้นแหละแสดงความเมตตากับเขาว่า”พระเจ้าก่อู้กับเขาว่า “เจ้าก่เยะอย่างเขาผ่องล่อ”38เมื่อพระเจ้ากับหมู่ลูกศิษย์เตวทางไป พระเจ้าก่เข้าไป่ในหมู่บ้านตี้หนึ่ง และมีแม่ยิงคุนนึงจื่อมารธาต้อนหับพระเจ้าเข้าไป่นอนตี้บ้านของเขา39มารธามีน้องแม่ยิงจื่อมารีย์ และมารีย์ก่นั่งอยู่ใกล้เท้าของพระเจ้าคอยฟังกำของพระเจ้า40แล้วมารธาก่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมต่างๆ นางก็่มาอู้กับพระเจ้าว่า “อาจารย์ บ่าสนใจเลยก่าตี้น้องแม่ยิงปล่อยหือดิเฮาเยะการอยู่คนเดว บอกหือน้องแม่ยิงมาจ่วยหน่อยได้ก่”41แต่อุงเจ้าจีวิตอู้นางไปว่า “มารธา มารธาเอ๋ย เจ้าหนักใจและวุ่นวายกับหลายเรื่องนัก42แต่มีสิ่งเดวตะอี้ที่จำเป่น และมารีย์ก่เลือกเอาสิ่งนั้นตี้ดีกว่าไว้แล้ว แล้วจะบ่ามีไผลู่ไป่จากเจ้า”
Son Light Foundation