Mark4
11 แล้วพระองค์ได้สั่งสอนบ้งฝั่งทะเลอีก หมู่ประซาซนเป็นจำนวนมากพากันมาหาพระองค์ เซี๊ยะนั้นพระองค์กะได้ลงไปอยู่ในเรีย ประซาซนกะอยู่บนฝั่ง22 พระองค์สั่งสอนหมู่เขาหลายอย่างเป็นคำเปรียบเปรย การสอนฮั่นพระองค์เว้าหว่า33 “จงฟังเด้อ มีคนหนึ่งออกไปหว่านพืช44 แล้วเมื้อเขาหว่าน เม็ดพืชบางเถี่ยกะตกใส่ตามหนทาง แล้วดกกะได้มาจิกกิน55 บางเถี่ยกะตกใส่พื้นขี้หินที่มีเนี้ยขี้ดินน้อย มันแตกออกมาอย่างไว เพราะหว่าดินบ่ลึก66 พอมีแดดจัด แดดกะได้แผดเผา เพราะหว่าฮากบ่ค่อยมี กะเลยเหี่ยวไป77 บางเถี่ยกะตกใส่กลางต้นหนาม ต้นหนามกะแตกขึ้นปกคลุมเบิ่ด เลยบ่เกิดผล88 บางเถี่ยกะตกใส่ม่งขี้ดินดี แล้วแตกงอกงามขึ้น เกิดผลสามสิบเท่าแด่ หกสิบเท่าแด่ ร้อยเท่าแด่”99 แล้วพระองค์ได้เว้ากับเขาหว่า “ไผมีหู จงฟังเด้อ”1010 พอฝูงหมู่คนไปแล้ว คนที่อยู่ลอบพระองค์พร้อมกับสาวกสิบสองคน ได้ถามพระองค์ถึงคำเปรียบเปรยฮั่น1111 พระองค์ได้เว้ากับเขาหว่า “ข้อความล้ำลึกแห่งแผ่นดินของพระเจ้าฮั่น โปรดให้หมู่เจ้าทั้งหลายฮู้ได้ แต่พวกคนนอกหมู่นั้นบรรดาข้อความเหล่านี้อิแจ้งให้เขาฮู้เป็นคำเปรียบเปรยทุกอย่าง1212 เผื่อหว่าเขาอิได้เบิ่งแล้วเบิ่งอีกแต่บ่เห็น แล้วกะฟังแล้วฟังอีก แต่บ่เข้าใจ บ่งั้นเขาอิหันกลับมาหาพระเจ้า แล้วฮับการให้อภัย”1313 พระองค์เว้ากับเขาหว่า “คำเปรียบเปรยฮั่นพวกเจ้ายังบ่เข้าใจติ ถ้าเซี๊ยะนั้นหมู่เจ้าทั้งหลายอิเข้าใจคำเปรียบเปรยทั้งปวงได้ เซี๊ยะใด”1414 ผู้หว่านฮั่นกะได้หว่านพระคำของพระเจ้า1515 ที่ได้ตกฮิมหนทางฮั่นคือ พระคำของพระเจ้าที่หว่านแล้ว พอคนได้ฟัง ทันใดฮั้นซาตานกะมายาดเอาพระคำของพระเจ้าที่หว่านถืกใจนำเขาไป1616 แล้วที่มันตกในที่มีพื้นขี้หินมีเนี้ยขี้ดินน้อยฮั่น กะทำนองเดวกัน คือคนที่ได้ยินพระคำของพระเจ้า แล้วกะฮับด้วยความยินดี1717 แต่บ่ฝังลึกในโตเขาเลยทนอยู่แค่ซั่วคราว พอเกิดการยากลำบากหรือหว่าการข่มเหงต่างๆ นานา เพราะพระคำของพระเจ้าฮั่น กะเลยเลิกเซี่ยทันที1818 แล้วเม็ดพืชที่หว่านกลางต้นหนามฮั่น คือคนที่ได้ฟังพระคำของพระเจ้า1919 แล้วความกังวลตามธรรมดาของโลก ความลุ่มหลงในทรัพย์สมบัติ แล้วกะความโลภในสิ่งต่างๆ ได้เข้ามาฮัดพระคำของพระเจ้าฮั่นเลยบ่เกิดผล2020 ส่วนเม็ดพืชที่หว่านตกในขี้ดินดีฮั่นคือคนที่ได้ยินพระคำของพระเจ้า แล้วกะฮับไว้ มันได้เกิดผลสามสิบเท่าแด่ หกสิบเท่าแด่ ร้อยเท่าแด่”2121 แล้วพระองค์เว้ากับเขาหว่า “เขาเอาตะเกียงมาสำหรับตั้งไว้ใต้ถัง ใต้เตียงนอนกันบ่ละ บ่แม่นเอาตั้งไว้เซิงตะเกียงติ2222 เพราะหว่าบ่มีหยังที่เสี่ยงไว้ที่บ่ต้องถืกเปิดโปง แล้วกะบ่มีหยังที่ปิดบังไว้แล้วบ่ต้องถืกเปิดเผย2323 ถ้าไผมีหู จงฟังเด้อ”2424 พระองค์เว้ากับเขาหว่า “จงเอาใจจดจ่อกับกับสิ่งที่ฟังให้ดีดี เจ้าอิตวงให้เขาด้วยทะนานอันใด กะอิทรงตวงให้ด้วยทะนนน อันฮั้น ทั้งอิทรงเติมให้อีก2525 คือหว่าผู้ใดที่มีอยู่แล้วกะอิทรงเติมให้ผู้ฮั่นอีก แต่ผู้ใดบ่มี แม้หว่าเขามีอยู่ฮั่นกะอิทรงเอาไปจากเขา”2626 พระองค์เว้าหว่า “แผ่นดินของพระเจ้าเปรียบคือคนหนึ่งหว่านเม็ดพืชลงในขี้ดิน2727 แล้วตอนมื้อคืนกะนอนหลับ มื้อเวนกะตื่นขึ้น พืชฮั่นอิแตกงอกขึ้นเซี๊ยะใดเขากะบ่ฮู้2828 เพราะผืนแผ่นดินเฮ็ดให้พืชแตกงอกใหญ่เป็นลำต้นก่อน หลังจากฮั่นถึงออกฮวงแล้วถึงมีเม็ดข้าวเต็มฮวง2929 ครั้นพอสุกแล้วเขากะใซ้คนไปเกี่ยวเก็บทีเดว เพราะหว่าฮอดฤดูเกี่ยวแล้ว"3030 พระองค์เว้าอีกหว่า “แผ่นดินของพระเจ้า อิเปรียบเทียบกับหยังดี อิแสดงเป็นคำเปรียบเปรยเซี้ยะใด3131 กะเปรียบเปรยเหมือนเม็ดพืชเม็ดหนึ่ง เวลาเพาะลงไปขี้ดินฮั่น กะเม็ดน้อยกว่าเม็ดพืชอย่างอื่นเบิ่ดท้่วทั้งแผ่นดิน3232 แต่พอเวลามันแตกงอกออกมาแล้วมันงามใหญ่กว่าผักทั้งเบิ่ด แล้วกะแตกกิ่งก้านใหญ่พอให้ดกในอากาศมาเฮ็ดฮางอาศัยอยู่ในห่มฮั่นได้”3333 พระองค์ได้เว้ากับเขาถึงข่าวฮั่น เป็นคำอุปมาเซี๊ยะนั้นหลายประการตามที่เขาอิสามารถฟังแล้วกะเข้าใจได้3434 นอกจากคำเปรียบเปรยพระองค์กะบ่ได้เว้าหยังกับเขาเลย แต่พอหมู่ผู้คนไปแล้ว พระองค์กะได้อธิบายสิ่งสารพัดฮั่นแก่บรรดาเหล่าสาวก3535 มื้อแลงมื้อฮั่นพระองค์กะได้เว้ากับหมู่เหล่าสาวกทั้งหลายหว่า “ให้หมู่เฮาข้ามไปอีกฝั่งฟากทางโพ้นกันเถอะ”3636 พอได้ลาประซาซนแล้ว เขากะได้เซิญพระองค์ไปในเรียที่พระองค์เคยอยู่ฮั่นแล้วมีเรียลำอื่นหลายลำไปนำพร้อม3737 แล้วมีพายุใหญ่เกิดขึ้น คลื่นกะซัดเข้าไปในเรียจนเกียบเต็ม3838 ฝ่ายพระองค์นอนหลับหมุนหมอนอยู่ท้ายเรีย หมู่สาวกเลยมาปลุกพระองค์บอกหว่า “อาจารย์ พวกหมู่ข้าน้อยกำลังอิจมอยู่แล้ว ท่านบ่เป็นห่วงเลยติ”3939 พระองค์กะได้ตื่นขึ้นแล้วห้ามลม แล้วเว้ากับทะเลหว่า “จงสงบเงียบ” แล้วลมได้หยุด คลื่นกะสงบเงียบลง4040 พระองค์เลยเว้ากับเขาหว่า “เป็นหยังเจ้าถึงย้าน เจ้าบ่มีความเซี่ยอื๋อ”4141 ฝ่ายเขากะย้านอย่างหนัก แล้วเว้ากันหว่า “ท่านผู้นี้เป็ผู้ใดน้อ จนซั้นลมแล้วกะทะเลกะเซี่ยฟังท่าน”
Empower Asia Bible Translation Movement