Luke24
1ยามตอนเช้าของมื้อแรกของสัปดาห์ ซุมแม่ญิ๋งกะนำเครื่องหอมที่เขาแต่งไว้มาฮอดอุโมงค์2ซุมหมู่เขาหินก้อนหินกลิ้งออกพ้นออกจากปากอุโมงค์แล้ว3บัดยามเข้าไปแล่วกะเห็นศพของพระเยซู4บัดยามเขากำลังคึดงงย้อนเหตุการณ์นั้น เบิ่งดุมีพ่อซายสองคนยืนอยู่ใกล้เขา แนวนุ่งห่มกะเลื่อมตายาบ ยาบ5ซุมพวกแม่ญิงกะพากันย้าน มุดหน้าลงฮอดขี้ดิน พ่อซายสองคนนั้นกะเว่ากับซุมเขาว่า ซุมเจ้าซอกหาคนเป็นในซุมคนตายจั่งได๋6พระเยซูบ่ได่อยู่บ้อนนี่ เพิ่นฟื้นคืนมาแล้ว จั่งคึดถึงคำเว่าที่เพิ่นได่เว่ากับซุมหมู่เจ้า ยามพระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลี7ว่า บุตรมนุษย์สิถึกอายัดไว้ในมือของซุมขี้บาป และที่ถึกตรึงเทิงกางเขน บัดยามมื้อที่สามสิฟื้นขึ้นมาใหม่8เขาจั่งคึดซวดถึงคำเว่าของพระองค์9แล้วกะหลบคืนออกไปจากอุโมงค์ แล้วกะบอกเรื่องราวเมิ่ดซุอย่างกับลูกศิษย์สิบเอ็ดคนแล้วกะซุมอื่นพร้อม10คนที่ได่บอกเรื่องราวนั้นกับอัครฑูตกะคือ มารย์ชาวมักดาลา โยอันนา มารีย์แม่ของยากอบ แลพซุมแม่ญิงที่อยู่นำเขา11ซุมอัครฑูตบ่เชื่อ คึดว่าเป็นคำเว่าข่อล่อแข่แล่12เปโตรลุกขึ้น แล้นไปเบิ่งบ้อนอุโมงค์ ก้มลงเบิ่ง กะเห็นแต่ผ้าป่านท้อนั้น แล้วกะหลบคืนไปคึดงึดง้อกับแนวที่เป็นไปบ่ได่13มื้อนั้นมีลูกศิษย์สองคนไปฮอดหมู่บ้านชื่อเอมมาอูส ไกลจากเมืองเยรูซาเล็มราวๆสิบเอ็ดกิโลเมตร14เขาจั่งเว่ากันถึงเรื่องราวซึ่งมันเป็นไปบ่ได่15บัดยามซุมเขากำลังเว่ากันอยู่นั้น พระเยซูกะเข้ามาใกล้แล้วกะย้างไปกับเขา16แต่ตาเขากะมัว จำพระเยซูบ่ได่17พระเยซูจั่งเว่ากับเขาว่า ยามย้างมาซุมเจ้าเว่ากันเรื่องอิหยัง เขากะเซาย้าง ยืนหน้าเศร้า18ผู้หนึ่งซื่อเคลโอปัส จั่งถามพระเยซูว่า เจ้าเป็นแขกมาอาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม แค่ผุเดียวที่บ่รู้เรื่องราวอิหยัง ที่เกิดขึ้นในยามนี้19ผู้หนึ่งซื่อเคลโอปัส จั่งถามพระเยซูว่า เจ้าเป็นแขกมาอาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม แค่ผุเดียวที่บ่รู้เรื่องราวอิหยัง ที่เกิดขึ้นในยามนี้20ซุมปุโรหิตกับซุมขุนนาง ได่จับเพิ่นไว้ลงโทษจนตาย แล้วกะขึงเพิ่นเทิงกางเขน21ซุมปุโรหิตกับซุมขุนนาง ได่จับเพิ่นไว้ลงโทษจนตาย แล้วกะขึงเพิ่นเทิงกางเขน22ยังมีแม่ญิงลางคนในซุมเฮา กะได่เฮ็ดให้เฮาคึดงึดหลาย นางได่ไปบ้อนอุโมงค์ยามมื้อเช้ามืด23แต่บ่พ้อศพของพระเยซู แล้วกะมาเว่าว่านางได่เห็นนิมิตเป็นฑูตสวรรค์ และฑูตนั้นกะบอกว่าพระเยซูยังมีซีวิตอยู่24ลางคนที่อยู่กับเฮากะไปฮอดจนอุโมงค์แล้วกะได่พ้อคือกันซุมแม่ญิงได่บอก แต่เขาบ่เห็นพระเยซู25พระเยซูเว่ากับสองคนนั้นว่า ซุมคนปึก ใจเฉื่อยในการเซื่อคำเว่าหมู่นั้นที่ซุมหมู่ผู้เปิดเผยคำเว่าของพระ26แม่นแล้ว พระเยซูสิต้องทนทุกข์ทรมานจั่งซั่น แล้วจั่งเข้าในความงามของพระองค์บ่แม่นบ่27แม่นแล้ว พระเยซูสิต้องทนทุกข์ทรมานจั่งซั่น แล้วจั่งเข้าในความงามของพระองค์บ่แม่นบ่28บัดยามเขามาฮอดหมู่บานที่สิไปนั้น พระเยซูกะเฮ็ดคือสิย้างกลายไป29บัดยามเขามาฮอดหมู่บานที่สิไปนั้น พระเยซูกะเฮ็ดคือสิย้างกลายไป30บัดแล้วพระเยซูกินข้าวนำเขา พระเยซูกะหยิบขนมปังเว่าขอบคุณพระเจ้าแล้วกะส่งให้เขา31บัดแล้วพระเยซูกินข้าวนำเขา พระเยซูกะหยิบขนมปังเว่าขอบคุณพระเจ้าแล้วกะส่งให้เขา32เขาจั่งเว่ากันว่า ใจเฮาฮ้อนฮุ้มอยู่ทางในยามเพิ่นเว่ากับเฮานำทางยามเพิ่นแจ้งเริ่องพระคัมภีร์ให้เฮาฟังบ่แม่นบ่33ซุมเขาสองคนกะฟ้าวลุกขึ้นตอนนั้น หลบคืนเมือกรุงเยรูซาเล็ม ซุมหมู่ลุกศิษย์สิบเอ็ดคนกะมาซุมกันทั้งซุมหมู่พวกเขา34กะลังโสกันว่า พระเยซูฟื้นคืนมาแล้วอิหลี และได่ปรากฏกับซีโมน35ซุมสองคนนั้นจั่งเว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหว่างทางและที่เขาจำพระเยซูได่ย้อนการหักขนมปังนั้น36บัดยามที่เขากำลังโสถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้น พระเยซูกะยืนอยู่บ้อนกลาง และเว่ากับเขาว่า ซุมหมู่เจ้าจงเป็นสุขเถิด37ซุมหมู่เขากะตื่นย้านคึดว่าเห็นผี38พระเยซูจั่งเว่ากับเขาว่า ซุมหมู่เจ้าสิยุ้งหยางใจเอ็ดหยัง เป็นหยังความคึดสงสัยจั่งเกิดขึ้นในใจซุมเจ้า39เบิ่งดุ มือของเฮา ตีนของเฮาเป็นเฮาเอง มาคลำเบิ่งโตเฮาดุหนิ ย้อนว่าผีบ่มีเนื้อและดูกคือเจ่าเห็นเฮามีอยุ่นี้40บัดยามเว่าจั่งซั่นแล้ว พระเยซูกะแสดงมือและตีนให้เขาเบิ่ง41ซุมหมู่เขากะบ่อยากสิเชื่อ ย้อนว่าเป็นเรื่องที่น่าดีใจอย่างเหลือเชื่อ ขณะที่เขากำลังงึด พระเยซูกะถามว่า ซุมเจ้ามีอิหยังกินอยู่บ่42เขากะเอาปิ้งปลาต้อนหนึ่งมาให้พระองค์43พระเยซูกะฮับเอากินต่อหน้าซุมหมู่เขา44พระเยซูกะเว่ากับเขาว่า นี่เป็นคำเว่าของเฮา ที่เฮาได่บอกกับซุมหมู่เจ้า บัดยามเฮายังอยู่กับเจ้าว่า ทุกสิ่งคำที่เขียนไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสส และในหมวดผู้เผยพระวจนะ และในหมวดสดุดีเว่าถึงเฮานั้น สิต้องสำเร็จ45ยามนั้นพระเยซูกะดลใจซุมหมู่เขาเกิดความแจ้งขึ้น เพื่อสิได่เข้าใจพระคัมภีร์46พระเยซูเว่ากับเขาว่า มีคำเขียนไว้แนวนี้ว่า พระผู้ช้อยสิต้องถึกทรมาน และสิคืนจากความตายในมื้อที่สาม47และสิต้องฮ้องบอกซุขู้ซุคนในนามของพระองค์ ให้เขากลับใจใหม่ฮับการยกบาป เริ่มต้นอยู่เมืองเยรูซาเล็ม48ซุมหมู่เจ้าเป็นพยานย้อนข้อความเหล่านั้น49ถ่าเบิ่ง เฮาสิส่งซึ่งพ่อของเอาเพิ่นสัยญานั้นมาอยู่เทิงซุมเจ้าแต่ซุมหมู่เจ้าให้ถ่าอยุ่ในเมือง จนกว่าเจ้าสิได้ประกอบด้วยฤทธิ์เดชที่มาจากเทิงฟ้า50พระเยซูจั่งพาเขาออกไปฮอดหมู่บ้านเบธานี แล้วกะยกมืออวยพรเขา51บัดยามอวยพรอยู่นั้น พระเยซูกะเสด็จจากเขา แล้วกะถึกฮับขึ้นไปเทิงเมืองสวรรค์52ซุมหมู่เขากะกราบลงนบไหว้พระองค์ แล้วกะหลบคืนเมือเมืองเยรูซาเล็มมีความม่วนชื่นซักขะโยง53ซุมหมู่เขาอยู่ในพระวิหารสุมื้อ ฮ้องเพลงย้องพระเจ้า
Son Light Foundation