Luke2
1ต่อมาจักรพรรดิออกัสตัส สั่งให้จดสำมะโนครัวเบิ๊ดซุหม่อง2เป็นเทื่อแรกที่มีการจดสำมะโนครัว เกิดขึ้นสมัยที่คีรินิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย3ซุผู้ซุคนกะพากันไปจดสำมะโนครัวอยู่เมืองเจ้าของ4โยเซฟกะย่างจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี ไปเมืองของดาวิดซื่อว่าเบธเลเฮมในแคว้นยูเดียนำ ย้อนว่าเขาเป็นลูกหลานเซื้อสายของดาวิด5เขาไปจดสำมะโนครัวกับนางมารีย์คู่หมั้นของลาวที่กำลังท้อง6บัดนั้นซุมเขาทั้งสองอยู่ฮั่นแล้ว กะฮอดเวลาที่มารีย์สิออกลูก7นางจั่งออกลูกผู้แรกเป็นผู้ซาย เอาผ้าอ้อมมาเคียนและปลงไว้ในกะบะหญ้า ย้อนว่าโฮงแฮมเต็ม8แถวนั้นมีซุมคนเลี้ยงแกะอยู่กลางท่ง ทวมเฝ้าแกะของลาวในตอนกลางคืน9มีเทวดาองค์นึ้งของพระเจ้า มาแสดงให้ซุมเขาเห็น ละมีแสงรัศมีของพระเจ้าส่องอ้อมโตเพิ่น ละซุมเลี้ยงแกะกะย่าน10เทวดาองค์นั้นกะเว้ากับซุมนั้นว่า "อย่าย่านเถาะ ย้อนเฮาเอาข่าวดีมาฮอดซุมพวกเจ้า เป็นความซื่นมื่นที่มาฮอดเบิ๊ดซุผู้ซุคนอย่างหลาย"11ย้อนว่าในมื้อนี้ ลูกของพระเจ้า คือพระคริสต์สิมาเกิดในเมืองของดาวิด12อันนี้สิเป็นเรื่องสำคัญสำหรับซุมพวกเจ้า คือซุมท่านสิได้พ้อเดกน้อยที่เคียนผ้าอ้อมนอนอยู่ในกะบะหญ้า13ในตอนนั้น เทวดาอีกจุ้มนึ้งมาแสดงโตอยู่กับเทวดาผู้นั้น ฮ่วนกันกราบบูซาย้องยอพระเจ้าว่า14"สง่าราษีจั่งมีแด่พระเจ้า ส่วนในโลก สันติสุขจั่งมีอยู่ในซุมคนทั้งหลายที่พระเจ้าฮัก"15บัดเทวดาซุมนั้นหลบคืนเมือสวรรค์แล้ว ซุมคนเลี้ยงแกะกะเว้ากันว่า "ให้ซุมเฮาไปเมืองเบธเลเฮม เบิ่งสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ตามที่พระเจ้าบอกกับซุมเฮา"16ซุมเขากะฟ้าวไป แล้วพ้อนางมารีย์กับโยเซฟ ละพ้อเด็กน้อยนอนอยู่ในกะบะหญ้า17บัดซุมพวกเขาเห็นแล้ว จั่งเล่าเรื่องที่ได้ยินเกี่ยวกับเด็กน้อยนี้18ซุมคนซุผู้ซุคนที่ได้ยินกะงึดใจหลายเกี่ยวกับเรื่องที่ซุมคนเลี้ยงแกะบอก19นางมารีย์กะเก็บเรื่องนั้นละเว้าอยู่ในใจ20ซุมคนเลี้ยงแกะจั่งหลาบเมือไปกราบไหว้บูซาพระเจ้า สำหรับเรื่องราวซุอย่างที่ซมเขาได้และได้เห็น21หลังครบแปดมื้อ ซึ่งเป็นมื้อที่เด็กน้อยต้องเข้าพิธีตามความเซื่อ เขาจั่งตั้งซื่อว่า เยซู ตามที่เทวดาบอกไว้22ยามฮอดเวลาเฮ็ดพิธีล้างโตตามบัญญัติของโมเสส พ่อแม่จั่งนำลูกน้อยไปกรุงเยรูซเล็มเพื่อประเคนให้พระเจ้า23ตามที่เขียนไว้ในหนังสือกฏของพระเจ้าว่า "ลูกซายกกซุคนสิต้องเป็นลูกที่ประเคนให้พระเจ้า"24แล้วซุมพวกเขากะประเคนเครื่องบูชาตามที่บอกไว้ในหนังสือกฏของพระเจ้า คือนกเขาคู่นึ้งหรือพิราบสองโต25มีซายผู้นึ้งในกรุงเยรูซาเล็มซื่อสิเมโอน เป็นคนดีและเซื่อฟังพระเจ้า เพิ่นถ่ายามที่อิสราเอลสิได้รับการปลอบโยน และพระเจ้าสิอยู่นำเพิ่น26พระเจ้าสิแสดงให้แก่เจ้าว่าเจ้าสิบ่อตาย จนกว่าสิได้เห็นพระคริสต์ของพระเจ้า27ยามสิเมโอนเข้าไปในหม่องโบสถ์ โดยการนำของพระเจ้า ละตอนที่พ่อกับแม่นำลูกน้อยเยซูเข้าไปเพื่อสิเฮ็ดกับลูกน้อยตามธรรมเนียมนั้น28สิเมโอนเข้าไปอุ้มลูกน้อยและบูซาพระเจ้าว่า29"ข้าแต่พระเจ้า บัดนี้ขอให้ขี้ข้าของพระเจ้า ไปเป็นสุขตามคำสั่งของพระเจ้า30ย้อนว่าตาของข้าน้อย ได้แนมเห็นความรอดของพระเจ้าแล้ว31พระเจ้าได้จัดเตรียมไว้ต่อหน้าเบิ๊ดซุผู้ซุคน32เป็นแสงสว่างที่ส่องแก่ผู้คนต่างซาติและเป็นศักดิศรีของซุมพวกอิสราเอลซนซาติของพระเจ้า33พ่อกับแม่ของลูกน้อยกะงึดใจหลาย ย้อนคำเว้าที่เว้าเถิงลูกน้อย34แล้วสิเมโอนกะอวยพรลาว แล้วเว้ากับนางมารีย์แม่ลูกอ่อนนั้นว่า "เบิ่งดู ลูกน้อยผู้นี้ได้รับเลือกเพื่อให้เป็นเหตุให้ซุมคนในซุใพวกอิสราเอลล้มลงและลุกขึ้น ละสิเป็นคนที่ถึกปฏิเสธ"35เพื่อว่าความคึดในใจของซุมคนทั้งหลายสิปรากฏแจ้งเถิงหัวใจของเจ้าเองกะสิถึกดาบแทงนำ"36มีผู้สอนศาสนาผู้หญิงคนนึ้งซื่ออันนา เป็นลูกสาวของฟานูเอลในเผ่าอาเซอร์ นางเฒ่าหลายแล้ว นางอยู่นำผัวได้แค่เจ็ดปีหลังจากดอง37แล้วกะเป็นหม้ายมาฮอดอายุแปดสิบสี่ปี นางบ่อเคยออกไปจากโบสถ์เลย แต่อยู่นมัสการและถืออดอาหารและอธิษฐานเบิ๊ดมื้อเบิ๊ดคืน38ตอนนั้น แม่หญิงผู้นี้กะเข้ามาขอบคุณพระเจ้าละได้เว้าเถิงเด็กน้อยให้ซุมคนซุผู้ซุคนที่ถ่าการปลดปล่อยกรุงเยรูซาเล็มฟัง39ยามโยเวฟกับนางมารีย์เฮ็ดหลายแนว ตามหนังสือกฏของพระเจ้าจนแล้ว จั่งคืนเมือนาซาเร็ธ แคว้นกาลิลี40เด็กน้อยนั้นกะใหญ่ขึ้น เต็มเปี่ยมด้วยสติปัญญา ละพระเจ้ากะอยู่กับเพิ่น41พ่อแม่นั้เคยขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็มในช่วงเทศกาลปัสกาซุปี42ยามเด็กน้อยอายุได้สิบสองปี ซุมพวกเขากะขึ้นไปฮ่วมงานเทศกาลนั้นตามธรรมเนียม43หลังจากครบกำหนดวันเทศกาลแล้ว ตอนกำลังย่างกลับ เด็กน้อยกะยังนอนค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม แต่พ่อกับแม่บ่อฮู้44ย้อนซุมเขาทั้งสองคึดว่าลูกน้อยอยู่นำซุมคนที่มานำกัน เซุมเขาจั่งย่างต่อไป ได้มื้อนึ้งแล้วกะเริ่มซอกหาลูกน้อยนำหมู่ ญาติพี่น้องและซุมคนฮู้จัก45บัดบ่อพ้อจั่งหลบเมือไปนำหาอยู่กรุงเยรูซาเล็ม46บัดหาได้สามมื้อแล้ว กะพ้อลูกน้อยนั่งอยู่ในโบสถ์ กับซุมพวกอาจารย์ ทวมฟังละซ่อถามอาจารย์ซุมนั้นอยู่47ซุมคนซุผู้ซุคนที่ได้ยินกะงึดในสติปัญญาและคำเว้าคำจาของเด็กน้อยนั้น48ส่วนพ่อกับแม่ บัดเห็นแล้วกะงึดหลาย แม่เว้าว่า "ลูกเอ้ย เป็นหยังคือเฮ็โจั่งซี่ เบิ่งแน พ่อกับแม่ซอกนำหาลูกด้วยความฮ้อนใจ"49พระเยซูจั่งตอว่า "พ่อกับแม่นำหาลูกเฮ็ดหยัง พ่อกับแม่บ่อฮู้บ้อว่าลูกสิต้องอยู่ในโบสถ์ของพระเจ้า"50แต่พ่อแม่บ่อเข้าใจคำเว้าของพระเยซูที่เว้ากับทั้งสองคน51แล้วพระเยซูกะลงไปกับพ่อกับแม่ ไปเมืองนาซาเร็ธ ลแะยอมเซื่อฟังเขาทั้งสอง ส่วนแม่กะเก็บเรื่องทั้งเบิ๊ดไว้ในใจ52พระเยซูใหญ่ขึ้นในด้านความคึดและฮ่างกาย เป็นที่ฮักของพระเจ้าและซุผู้ซุคน
Son Light Foundation