Зах13
1Сулыкыштым да ару огыл улмыштым мушкын колташ манын, Давид тукым ден Иерусалимыште илыше-влаклан тудо кечын памаш лектеш.2Тудо кечын, – ойла Господь Саваоф, – Мый тиде мландыште шояк юмо-влакын лӱмыштым пытарем, нуным тетла огытат шарналте. Тиде мландыште тыгак шояк пророк-влак ден йырнык шӱлышым пытарем.3А иктаж-кӧ тидын деч варат шояк пророк шомакым ойлаш тӱҥалеш гын, тудым шочыктышо ачаж ден аваже тудлан каласат: ”Тый илышаш отыл, вет тый Господьын лӱмжӧ дене шоякым ойлет”, да пророк шомакым ойлымыжлан шке ачаж ден аваже тудым шуралтен пуштыт.4Тунам тыгай пророк-влак ужмо кончымашыштым увертарыме деч вожылыт да, ондалаш манын, чоштыра межан пророк вургемыштым тетла огыт чий.5Нунын кокла гыч кажныже каласа: ”Мый пророк огыл, а мланде пашаеҥ улам, изи годымак мыйым кулым ыштеныт”.6Тудын деч йодыт: ”Оҥысо сусыр палет-влак кушечын лектыныт?” Тудо вашешта: ”Мыйым йолташем-шамычын пӧртыштышт кыреныт”.7О, керде! – ойла Господь Саваоф. –Мыйын кӱтӱчем, Мыйын лишыл еҥем ӱмбаке нӧлталт.Перен шу кӱтӱчым, тек шорык кӱтӱ шалана,а Мый шке кидем пача-влак ӱмбаке нӧлталам.8Пӱтынь эл мучко, – ойла Господь, –кум ужаш гыч кокытшо колен пыта,лач ик ужашыже илен кодеш.9Тиде ик ужашым Мый тулыш пуртем,ший семын левыктем, шӧртньӧ семын эрыктем.Нуно Мыйын лӱмем ӱжын кумалыт,а Мый нунылан вашештем,тыге каласем: ”Тиде Мыйын калыкем”,а нуно маныт: ”Господь – мыйын Юмем!”»
Institute for Bible Translation, Finland