Luke2
1ในต๋อนนั้น เจ๊าแผ่นดินออกกำสั่งให้มีการฮงทะเบียนประชากรตึงหม้ดในโลก2นี้เป๋นการฮงทะเบียนครั้งหัวตีตี้เกิดขึ้นในสมัยของเจ๊าแผ่นดินออกุสตุส3แต่การฮงทะเบียนครั้งนี้ก็ยังต้องมีการฮงคนจากทุกเมืองในแคว้นยูเดีย4และโยเซฟก็เตียวทางจากเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลีไปยังเมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูเดีย เมืองนี้เป๋นเมืองตี้อยู่ในตระกูลของเปิ้นและเป๋นเฮือนเกิดของดาวิด5เปิ้นจึงต้องฮงทะเบียนกั้บมารีย์เมียของเปิ้นตี้ตั้งท้องอยู่แล้ว6ขณะตี้เปิ้นอยู่ตี้นั่น มารีย์ก็ถึงเวลาตี้จะต้องเกิดละอ่อน7มารีย์จึงเกิดละอ่อนพ่อจายคนหัวตีของเปิ้นและห่อโตยผ้าผืนน้อยๆ วางไว้ในรางหญ้า เพราะในตี้นั้นบ่มีตี้ว่างในเฮือนพัก8ในคืนนั้นมีตุ๊เจ๊าคนหนึ่งตี้อยู่ในทุ่งหญ้า เฝ้าป่อฝูงแกะของหมู่เปิ้น9จู่ๆ เตวดาของพะเจ๊าได้เผยตัวขึ้นข้างๆ หมู่เปิ้นและความสว่างของพะเจ๊าก็ส่องไปทั่วทุ่งหญ้า หมู่เปิ้นโต๊กใจ๋และกั๋วนัก10แต่เตวดาอู้ว่า 'บ่ต้องกั๋วไปดอก เพราะข้าพสูมีข่าวดีตี้จะอู้ให้สูฮู๊ ข่าวดีตี้เยี๊ยะหื้อสูมีความสุขอย่างยิ่งทั้งแก่สูและแก่คนอื่นตึงหม้ดในโลก11วันนี้ในเมืองเบธเลเฮม พะอ๋งแห่งความฮักและเมตตาได้มาเกิดแล้ว พะอ๋งเป๋นพระคริสต์ พระผู้จ้วยให้รอด12สูจะหันไปพบละอ่อนตี้เกิดอยู่ตี้นั่น ห่อโตยผ้าผืนน้อยๆ และวางอยู่ในรางหญ้า13ทันใดนั้นก็มีทัพเตวดาจำนวนนักขนาดจากสวรรค์มาเข้าร่วมกั้บเตวดานั้น14หมู่เปิ้นร้องเพลงสรรเสริญพะเจ๊าและว่า 'สงบสุขบนฟ้าสูงสุด และบนแผ่นดินความดีให้แก่มนุษย์ตี้พะเจ๊าทรงโปรดปราน15เมื่อเตวดาทั้งหลายจากไปแล้วไปสู่สวรรค์ ตุ๊เจ๊าทั้งหลายอู้กั๋นว่า 'เฮาไปยังเบธเลเฮมเถอะ ไปป่อเฮื่องตี้เกิดขึ้น16หมู่เปิ้นรีบไป และได้ป๊ะมารีย์กั้บโยเซฟพร้อมกั้บละอ่อนทารกนอนอยู่ในรางหญ้า17เมื่อหันละอ่อนทารกแล้ว หมู่เปิ้นก็เล่าให้คนตี้อยู่ตี้นั่นฟังว่าเตวดาอู้อะหยังเกี่ยวกั้บละอ่อนคนนี้18เมื่อหมู่เปิ้นได้ยินอย่างนั้น ก็ประหลาดใจ๋นัก19แต่มารีย์ก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ๋และนึกถึงเรื่องนี้อยู่เสมอๆ20เมื่อคนเลี้ยงแกะปิ๊กไปแล้ว หมู่เปิ้นก็ยกย่องสรรเสริญพะเจ๊า สำหฮับสิงตี้หมู่เปิ้นได้ยินและได้หันมา ซึ่งเกิดขึ้นแต๊โตยตี้เตวดาได้บอกไว้21เมื่อละอ่อนเกิดมาครบแปดวัน ก็ได้ฮงพิธีขลิบ และได้จื้อว่า เยซู ซึ่งเป๋นจื้อตี้เตวดาอู้มารีย์ไว้ก่อนตี้เปิ้นจะตั้งท้อง22โตยกฎของโมเสส คนตี้เพิ่งเกิดละอ่อนจะมีเวลา 40 วันสำหฮับชำระตัวให้สะอาดโตยหลักศาสนา เมื่อครบกำหนดนี้แล้ว พวกเปิ้นก็ได้ปาละอ่อนเยซูไปตี้เมืองเยรูซาเล็ม เปื่อถวายละอ่อนให้กั้บพะเจ๊าแห่งจีวิด23เพราะกฎของพะเจ๊าแห่งจีวิดบอกว่า ถ้าละอ่อนคนหัวตีเป๋นพ่อจาย จะต้องยกฮูกคนนั้นให้พะเจ๊าแห่งจีวิด24แล้วพวกเปิ้นก็ถวายเครื่องบูชาโตยกฎของพะเจ๊าแห่งจีวิด คือ นกเปิ้นสองตัวหรือนกพิราบหนุ่มสองตัว25มีพ่อจายคนหนึ่งจื้อต๊ะเมโอนอาศัยอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม เปิ้นเป๋นคนตี้ยะโตยใจ๋พะอ๋งและเคร่งศาสนา เปิ้นรอคอยว่าเมื่อไรพะเจ๊าจะมาให้ความจ้วยเหลือจาวอิสราเอล พะวิญญาณของพะเจ็าอยู่กั้บเปิ้น26พะอ๋งบอกเปิ้นว่า เปิ้นจะได้หันพระคริสต์ของพะเจ๊าก่อนตี้เปิ้นจะต๋าย27พะวิญญาณของพะเจ็าปาเปิ้นมาตี้โบดในวันตี้มารีย์และโยเซฟปาละอ่อนเยซูขนาดะพิธีต่างๆ โตยกฎตี้โมเสสสั่งให้ยะกั้บละอ่อนหัวตีเกิด28ต๊ะเมโอนก็อุ้มละอ่อนน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วสรรเสริญพะเจ๊าอู้ว่า29ข้าแต่พะเจ๊าแห่งจีวิด ตอนนี้ขอให้ปลดปล่อยทาสคนนี้ให้ไปเป๋นสุขได้แล้ว โตยตี้พะอ๋งได้อู้ไว้30เพราะดวงตาของข้าพสูได้หันความรอด31ตี้พะอ๋งเตรียมไว้ให้ชนชาติทั้งหลายได้หัน32พะอ๋งเป๋นแสงสว่างตี้ส่องให้กั้บคนตี้ไม่ใช่ยิวหันทางของพะอ๋งและตี้นำเกียรติอันยิ่งใหญ่มาให้กั้บจาวอิสราเอลชนชาติของพะอ๋ง33โยเซฟกั้บมารีย์งุนงงนักตี้ต๊ะเมโอนอู้อย่างนั้นเกี่ยวกั้บละอ่อนน้อย34แล้วต๊ะเมโอนอวยพรพวกเปิ้น และอู้กั้บเปิ้นมารีย์แม่ของละอ่อนน้อยว่า พะเจ๊ากำหนดไว้แล้วว่าละอ่อนคนนี้จะเป๋นเหตุให้คนอิสราเอลนักขนาดต้องล้มลงหรือขึ้น ละอ่อนคนนี้จะเป๋นสัญญาณเตือนจากพะเจ๊าให้ฮู๊ถึงความต้องการของพะอ๋ง แต่คนจำนวนนักจะต่อต้านเปิ้น35สิงนี้เลยเปิดโปงความคิดในใจ๋ของคนพวกนี้ เรื่องนี้จะเยี๊ยะหื้อสูทุกข์ใจ๋นักเหมือนมีดาบทิ่มเข้าไปในใจ๋ของสู36อันนา ซึ่งเป๋นผู้อู้แทนพะเจ๊าคนหนึ่ง เป๋นฮูกสาวของฟานูเอลจากเผ่าอาเชอร์ เปิ้นแก่นักละ หลังจากอยู่กินกั้บสามีได้เพียงเจ็ดปี37สามีก็ต๋าย และเปิ้นก็อยู่เป๋นม่ายมาจนถึงอายุแปดต๊ะบสี่ปี เปิ้นบ่เคยออกไปจากโบดเลย เปิ้นนมัสการพะเจ๊าทั้งวันทั้งคืนโตยการอธิษฐานและถือศีลอดข้าว38เปิ้นได้เข้ามาหาพวกเปิ้น เริ่มสรรเสริญพะเจ๊า และเล่าเรื่องละอ่อนคนนี้ให้กั้บทุกคนตี้รอคอยเวลาเยรูซาเล็มจะได้ฮับการปลดปล่อยให้เป๋นอิสระ39เมื่อพวกเปิ้นยะกุอย่างโตยกฎของพะเจ๊าแห่งจีวิดแล้ว พวกเปิ้นก็เตียวทางปิ๊กไปเมืองนาซาเร็ธในแคว้นกาลิลี40แล้วละอ่อนน้อยก็ได้เติบโต มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง มีความเฉลียวฉลาดนักขึ้นเรื่อยๆ และพะเจ๊าอวยพรเปิ้น41ทุกๆ ปี พ่อแม่ของละอ่อนเยซูจะไปเมืองเยรูซาเล็มเปื่อร่วมฉลองเทศกาลวันปลดปล่อย42เมื่อพะเยซูอายุต๊ะบสองปี หมู่เปิ้นก็ได้ไปร่วมฉลองเทศกาลเหมือนทุกปี43เมื่อหมดเทศกาลแล้ว หมู่เปิ้นก็ปิ๊กเฮือน แต่ละอ่อนเยซูยังอยู่ในเมืองเยรูซาเล็ม โดยตี้พ่อกั้บแม่บ่ฮู้44เพราะคิดว่าพะอ๋งอยู่กั้บหมู่คนตี้เตียวทางมาโตยกั๋น เมื่อผ่านไปหนึ่งวันแล้ว หมู่เปิ้นเริ่มหาละอ่อนเยซูในหมู่ญาติปี่น้องและเปื่อนฝูง45แต่ก็หาบ่พบ จึงปิ๊กไปโตยหาในเมืองเยรูซาเล็ม46สามวันต่อมา หมู่เปิ้นก็มาเจอพะอ๋งกำลังนั่งอยู่กั้บพวกครูสอนกฎปฏิบัติในโบด พะอ๋งกำลังตั้งกำถามกั้บพวกเปิ้นอยู่47คนตี้ได้ยินพะอ๋งอู้ ก็ทึ่งในความเข้าใจ๋และกำตอบของพะอ๋ง48เมื่อพ่อแม่หันพะอ๋งก็แปลกใจ๋ แม่ของพะอ๋งก็อู้ว่า "ละอ่อน เป่นได๊ยะกั้บพ่อแม่อย่างนี้ พ่อแม่เป๋นห่วงแทบแย่ เตี้ยวโตยหาละอ่อนไปจนทั่วทุกตี้"49พะอ๋งก็ตอบว่า "โตยหาฮูกเป่นได๊คับ แม่บ่ฮู้หรือคับว่าฮูกจะต้องอยู่ในเฮือนพ่อ"50แต่หมู่เปิ้นก็บ่เข้าใจ๋ว่าพะอ๋งอู้เรื่องอะหยัง51พะอ๋งปิ๊กไปเมืองนาซาเร็ธ และอยู่ในโอวาทของพ่อแม่ แม่ของพะอ๋งก็บ่ฮืมเก็บเรื่องตึงหม้ดนี้ไว้ในใจ๋52พะอ๋งเจริญเติบโตขึ้นทางด้านสติปัญญาและร่างกาย ทั้งยังเป๋นตี้ชื่นชอบของพะเจ๊าและต่อคนทั่วไปนักขึ้น
Son Light Foundation