आयूब14

1हाम्हां मणछे अमर आसा धख ज़ेही अर तेथ बी आसा खास्सी आफ़त।2हाम्हैं बझ़ा फूला ज़िहै झ़ट च़ारै, तेतरी जाआ छ़ैल्‍ली ज़िहै हेरा-हेरी मुक्‍की।3हे परमेशर, तज़ी बी ताह हुंह ई भेटअ परखणां लै? तंऐं किल्है घिशअ हुंह दालता लै ज़ेथ तूह नसाफ करा?4इहअ निं कधि हई ई सकदअ कि हाम्हां मणछा ज़ेही छ़ोतली च़िज़ा का किज़ै शुचअ निखल़े।5हाम्हां मणछे अमर आसा धरती दी पैहलै ई तंऐं आप्पै नापी करै डाही दी कि हाम्हैं केतरै भिन्‍नैं अर केतरै धैल़ै ज़िऊंणै। ज़ुंण रह-तह तंऐं आप्पै किअ, सह हआ अटल़।6तूह हाम्हां कल्ही किल्है निं छ़ाडदअ? तै झ़ाणीं म्हारी ऐहा मज़दूरा ज़ेही कठण ज़िन्दगी दी धख खुशी भेटी जांदी।7“ज़ै डाल़-बूट काटी बी पाए, तेते हआ एही आशा कि तेथ जाणीं भिई टिरा निखल़ी संघा जाणैं तिंयां डाल़-बूट भिई तिहै ई बझ़ी।8च़ाऐ तेते ज़लैल़ै मछैंईं बी जाए अर तेते डुंघ शुक्‍की बी जाए,9पाणीं हई जाआ तिंयां भिई टिर्खुई, संघा लागा तेता का नऊंईं बुटी बझ़दी।10पर ज़ांऊं हाम्हैं मणछ मरा, तेखअ निं तिधा आजू तेऊए ज़िन्दगी आथी! ज़ांऊं मणछा का शाह पोर्ही निखल़ा तेखअ किधी आसा हाम्हैं?11हाम्हैं हआ तेखअ एही शुक्‍की दी गाडा अर शुक्‍कै दै सअरा ज़िहै ज़ेथ पाणींओ टिप्पू बी निं हंदअ।12ज़ांऊं मणछ मौते निंजा सुत्ती गअ, तेखअ निं सह भिई खल़अ उझ़दअ, ज़ेभै तैणीं सरग आसा तेभै तैणीं निं तेखअ तैहा निंजा का खल़अ उझ़दअ।13हे परमेशर, ज़ीबाण, ज़ेभै तैणीं तेरअ रोश्श फांभअ निं होए, तेभै तैणीं डाह तूह मुंह धरती दी उंधै डुघी घोरी दी च़ोरी, तेखअ ज़ुंण धैल़ी तूह काढी डाहे, तेभै करै तूह मेरी आद।14मणछ कै मरी करै भिई ज़िऊंदअ हई सका? पर मुंह रहणअ तैहा घल़ी न्हैल़ै लागी ज़हा घल़ी मेरी आफ़त खतम हणीं।15हे परमेशर, तेभै लाणीं ताह मुल्है हाक्‍का अर मुंह करनअ होए, तूह हणअ तेभै मुल्है राज्ज़ी किल्हैकि हुंह आसा तंऐं आपणैं हाथै बणाअं द।16ताह डाहणअ तेभै मेरी गंईं-गंईं हांढणेओ धैन पर तेभै निं ताह मेरै पाप गणनै आथी।17ताह छ़ाडणीं मुल्है माफी अर मेरै पाप करनै ताह मुखा दूर, ताह धोणैं मेरै सोभै पाप-दोश।18हर गल्‍लो एछा बगत बडै-बडै पर्बत पल़ा ढूल़ी धरनीं, बडी-बडी टोल्हा बी सिक्‍का ओर्ही-पोर्ही,19पाणीं धेल़ा पात्थर बी, बरसात निंयां माट्टअ-गट्टअ बहाऊई, तेही ई करा तूह मणछे आशा बी खतम।20तूह ज़िता मणछा का सदा संघा करा तिन्‍नां सदा लै दूर, तूह दैआ मरदी बारी मणछो मुंह ई बगाल़ी।21मरी करै निं तेखअ तेऊ का थोघ लागदअ कि पिछ़ू तेऊए शोहरूओ लोग अदर करा कि तिंयां गरीबी दी शर्मिंदै हई आसा ज़िऊंदै लागै दै!22दाह-दुख ज़ाण्हिंआं मणछा का सिधअ आपणीं देही दी, शोग बी पल़ा मणछे आपणैं शाह दी।”

Beyond Translation

https://app.library.bible/content/4761dfda0fe61278