Matthew15
1แล้วพวกนักบวชและพวกครูสอนธรรมบัญญัติบางคนมาจากกรุงเยรูซาเล็มและมาถามพระเยซูว่า2“ทำไมพวกสาวกของท่านจึงละเมิดธรรมเนียมปฎิบัติของผู้ปกครอง? พวกสาวกของท่านกินอาหารโดยไม่ล้างมือ”3พระเยซูตอบพวกนักบวชและพวกครูสอนธรรมบัญญัติว่า “แล้วทำไมพวกท่านจึงละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้าเพราะเห็นแก่ธรรมเนียมปฏิบัติของตนเองเล่า?4เพราะพระเจ้าได้กล่าวไว้ว่า ‘จงให้เกียรติบิดามารดา’ และ ‘ผู้ใดสาปแช่งบิดามารดา ผู้นั้นมีโทษถึงตาย’5แต่พวกท่านกลับบอกว่า หากใครพูดกับบิดามารดาว่า ทรัพย์หรือสิ่งของใด ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อบิดามารดา สิ่งนั้นก็ได้อุทิศถวายแด่พระเจ้าแล้ว บุตรนั้นก็ไม่จำเป็นต้องให้การดูแลพ่อแม่อีกต่อไป6ด้วยเหตุนี้ พวกท่านก็ทำให้ธรรมบัญญัติของพระเจ้าได้ถูกยกเลิกเป็นโมฆะ เพราะธรรมเนียมปฏิบัติของพวกท่านเอง7เจ้าคนหน้าซื่อใจคด! อิสยาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าได้ทำนายถึงพวกท่านไว้อย่างถูกต้องว่า8‘ผู้คนเหล่านี้ให้เกียรติแก่เราด้วยริมฝีปาก แต่ใจของพวกเขาอยู่ห่างไกลจากเรา9การนมัสการของพวกเขานั้นไร้ค่า คำสอนของพวกเขาก็เป็นเพียงกฎเกณฑ์ของมนุษย์เท่านั้น’10แล้วพระเยซูเรียกผู้คนทั้งปวงมาพูดกับผู้คนทั้งปวงว่า “จงฟังและเข้าใจเถอะว่า11สิ่งที่เข้าปากมนุษย์ไม่ได้ทำให้คนนั้นเป็นมลทิน แต่สิ่งที่ออกจากปากต่างหากเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นมลทิน”12พวกสาวกของพระเยซูพูดกับพระองค์ว่า “พระองค์รู้หรือไม่ว่าพวกนักบวชขุ่นเคืองใจมากที่ได้ยินพระองค์พูดเช่นนี้?”13พระเยซูตอบพวกสาวกของพระองค์ว่า “ต้นไม้ทุกต้นที่พระบิดาของเราผู้อยู่ใน นครบริสุทธิ์ ที่ไม่ได้ปลูกไว้ จะต้องถูกถอนทิ้ง14ปล่อยพวกนักบวชไปเถิด พวกเขาเป็นผู้นำที่ตาบอด หากคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งคู่จะตกหลุมไปด้วยกัน”15เปโตรสาวกของพระเยซูจึงพูดกับพระเยซูว่า “โปรดอธิบายเรื่องเปรียบเปรยนี้ให้เราเข้าใจด้วย”16พระเยซูจึงพูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “พวกท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ?17ท่านไม่เห็นหรือว่า สิ่งใดๆ ที่เข้าสู่ปาก ก็ลงสู่ท้อง และถูกขับถ่ายออกไป18แต่สิ่งที่ออกมาจากปากนั้นก็ออกมาจากใจ และสิ่งนั้นแหละที่ทำให้คนนั้นเป็นมลทินที่แท้จริง19เพราะสิ่งที่ชั่วร้ายที่ออกจากใจนั้นล้วนมาจากมารซาตานทั้งการฆาตกรรม การผิดประเวณี การล่วงประเวณี การผิดศีลธรรมทางเพศ การขโมย การโกหก การนินทา20สิ่งเหล่านี้แหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน ส่วนการกินอาหารโดยไม่ล้างมือไม่ได้ทำให้เป็นมลทิน”21จากนั้นพระเยซูได้ไปยังบริเวณเมืองไทระและเมืองไซดอน22มีหญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาร้องอ้อนวอนพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า บุตรดาวิด โปรดเมตตา ข้าพระองค์ด้วย! ลูกสาวของข้าพระองค์ถูกผีมารซาตานเล่นงานอย่างหนัก”23แต่พระเยซูมิได้ตอบอะไรนางเลย พวกสาวกของพระเยซูจึงบอกพระองค์ว่า “ไล่นางกลับไปเถิด นางร้องเซ้าซี้พวกเราไม่หยุด”24พระองค์ตอบนางกลับไปว่า “เราถูกส่งมาเพื่อแกะหลงหายของอิสราเอลเท่านั้น…”25แต่นางก็เข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพระองค์และพูดกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดช่วยข้าพระองค์ด้วย!”26พระองค์พูดกับนางว่า “ไม่สมควรที่จะเอาอาหารของลูก ๆ ไปโยนให้สุนัขกิน”27หญิงนั้นตอบพระเยซูว่า “ถูกต้องแล้วองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่สุนัขยังได้กินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของนายมัน”28พระเยซูตอบหญิงนั้นว่า “หญิงเอ๋ย ท่านมีความเชื่อที่ยิ่งใหญ่นัก ให้เป็นไปตามคำขอของท่านเถิด” ทันใดนั้น ลูกสาวของนางก็หายป่วย29พระเยซูออกจากที่นั่น และไปตามชายฝั่งทะเลกาลิลี พระองค์ขึ้นไปบนภูเขาและนั่งอยู่ที่นั่น30มีผู้คนจำนวนมากมาหาพระองค์ นำคนง่อย คนตาบอด คนพิการ คนใบ้ และคนป่วยอื่น ๆ อีกมากมายมาหาพระองค์ ๆก็รักษาผู้คนเหล่านั้นให้หายทุกคน31ผู้คนทั้งปวงประหลาดใจเมื่อเห็นคนใบ้พูดได้ คนพิการหายดี คนง่อยเดินได้ และคนตาบอดมองเห็นได้ ผู้คนเหล่านั้นจึงสรรเสริญพระเจ้าแห่งอิสราเอล32พระเยซูเรียกพวกสาวกของพระองค์มาพูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า พวกท่านคนหน้าซื่อใจคด! “เราสงสารผู้คนทั้งปวงเหล่านี้ ผู้คนเหล่านี้อยู่กับเราได้สามวันแล้วและไม่มีอะไรกิน เราไม่อยากส่งเขากลับไปโดยยังหิวอยู่” พวกสาวกของพระเยซูจึงพูดกับพระองค์ว่า “เราจะหาอาหารมากเพียงพอในที่กันดาร และห่างไกลจากชุมชนเช่นนี้ได้อย่างไร?”34พระเยซูถามพวกสาวกของพระองค์ว่า “พวกท่านมีขนมปังกี่ก้อน?” พวกสาวกของพระองค์ตอบพระองค์ว่า “ขนมปังเจ็ดก้อน และปลาตัวเล็ก ๆ ไม่กี่ตัว”35พระเยซูจึงสั่งให้ผู้คนทั้งปวงให้นั่งลง36พระองค์หยิบขนมปังและปลาขึ้นมา แหงนหน้าขึ้นไปยัง ฟ้าสวรรค์ ขอบพระคุณพระเจ้าและหักขนมปัง แล้วมอบให้พวกสาวกของพระองค์นำไปแจกจ่าย37ทุกคนได้กินจนอิ่มหนำ และพวกสาวกของพระองค์เก็บเศษอาหารที่เหลือได้เจ็ดตระกร้า38นับผู้ชายประมาณสี่พันคนที่ได้กิน ยังไม่นับผู้หญิงและเด็ก39เมื่อพระเยซูให้ผู้คนทั้งปวงกลับบ้านแล้ว จึงลงเรือไปยังเขตเมืองมากาดาน
Son Light Foundation