Mark9
1แล้วพระเยซูพูดกับผู้คนและสาวกของพระองค์ว่า “บางคนที่อยู่ที่นี่จะไม่ตาย จนกว่าจะได้เห็นการมาของอาณาจักรของพระเจ้า”2หกวันต่อมา พระเยซูกับเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นไปบนภูเขาสูงเพียงลำพัง แล้วกายของพระองค์ก็เปลี่ยนไปต่อหน้าสาวกของพระองค์3เสื้อผ้าของพระองค์ก็ขาวบริสุทธิ์ชนิดที่ไม่มีช่างฟอกคนใดในโลกสามารถฟอกขาวบริสุทธิ์แบบนี้ได้4แล้วเอลียาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้า และโมเสสก็ปรากฏกายต่อหน้าเหล่าสาวก และสนทนากับพระเยซู5แล้วเปโตรจึงพูดกับพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า ที่นี่เป็นที่ที่น่าอยู่มาก ให้เราสร้างเต็นท์สามหลังกันเถอะ หลังหนึ่งสำหรับพระองค์ หลังหนึ่งสำหรับโมเสส และอีกหลังสำหรับเอลียาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้า6เปโตรไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะพวกเขาต่างตกใจกลัว7ในเวลานั้น มีเมฆก้อนใหญ่ปรากฏขึ้นปกคลุมพวกเขา และมีเสียงออกมาจากเมฆว่า “นี่คือบุตรที่รักของเรา จงฟังสิ่งที่เขาพูด”8แล้วพวกเขาก็หันมองไปรอบ ๆ ทันที และเห็นว่าไม่มีใครอยู่กับพวกเขาเลย นอกจากพระเยซูเท่านั้น9เมื่อพระเยซู เปโตร ยากอบ และยอห์น ลงมาจากภูเขาแล้ว พระเยซูสั่งเปโตร ยากอบ และยอห์นว่าไม่ให้บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาเห็นจนกว่าบุตรมนุษย์จะฟื้นขึ้นจากความตาย10ดังนั้นเปโตร ยากอบ และยอห์นจึงไม่พูดเรื่องเหล่านี้อีก แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่พระองค์พูดเกี่ยวกับการฟื้นขึ้นมาจากความตาย11พวกเขาถามพระองค์ว่า “ทำไมครูสอนธรรมบัญญัติจึงพูดว่าเอลียาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าต้องมาก่อน?12พระเยซูตอบสาวกของพระองค์ว่า “เป็นความจริงที่เอลียาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าจะต้องมาก่อน และจะทำให้ทุกสิ่งกลับสู่สภาพดี และทำไมพระคัมภีร์จึงพูดว่าบุตรมนุษย์ต้องทนทุกข์มาก และถูกปฏิเสธ?13เราบอกท่านว่า “เอลียาห์ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้ามาแล้ว และผู้คนได้ทำกับท่านตามใจชอบของพวกเขาทุกอย่าง ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์เกี่ยวกับท่าน” พระเยซูพูด14เมื่อพระเยซู และสาวกสามคนของพระองค์กลับมาที่ที่สาวกคนอื่น ๆ อยู่ เห็นผู้คนล้อมรอบพวกเขาอยู่ และพวกครูสอนธรรมบัญญัติกำลังโต้เถียงอยู่กับพวกเขา15เมื่อผู้คนทั้งหมดที่รวมตัวกันเห็นพระเยซูก็ดีใจมาก จึงวิ่งไปหาพระองค์ และทักทายพระองค์16พระองค์ถามพวกเขาว่า “พวกท่านโต้เถียงเรื่องอะไรกัน?”17ชายคนหนึ่งในผู้คนพูดว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้าได้พาลูกชายมาหาท่าน เพราะมีผีโสโครกทำให้เขาเป็นใบ้”18เมื่อไหร่ก็ตามที่ผีโสโครกเข้าสิงเขา มันก็ทำให้เขาล้มลงกับพื้น น้ำลายฟูมปาก กัดฟัน และทำให้ตัวแข็งทื่อไปหมด ข้าพเจ้าจึงมาอ้อนวอนให้สาวกของพระองค์ขับผี แต่พวกเขาทำไม่ได้”19แล้วพระเยซูพูดกับสาวกของพระองค์ว่า “เจ้าผู้ไม่มีความเชื่อ เราจะต้องอยู่กับเจ้าอีกนานเท่าใด? เราจะต้องอดทนกับเจ้าอีกนานเท่าใด?จงนำเด็กหนุ่มคนนั้นมาหาเรา20จากนั้นพวกเขาจึงนำเด็กหนุ่มคนนั้นมาหาพระเยซู เมื่อเด็กหนุ่มที่ถูกผีโสโครกเข้าสิงเห็นพระองค์ มันก็ทำให้เด็กหนุ่มนั้นชักดิ้นชักงอ ล้มลงกับพื้น และเกลือกกลิ้งไปมา น้ำลายฟูมปาก21พระเยซูถามพ่อของเด็กหนุ่มคนนั้นว่า “เขาเป็นอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เขาตอบว่า “ตั้งแต่เขายังเล็ก ๆ22ผีโสโครกพยายามจะฆ่าเขาด้วยการโยนเขาลงในไฟ และน้ำ เป็นครั้งคราว ถ้าพระองค์ทำได้ โปรดช่วยเราด้วยความเมตตาด้วยเถิด”23พระเยซูพูดกับพ่อของเด็กนั้นว่า “ท่านเชื่อไหม?ทุกสิ่งเป็นไปได้สำหรับผู้เชื่อ”24พ่อของเด็กหนุ่มก็ร้องออกมาทันที และวิงวอนว่า “ข้าพเจ้าเชื่อ โปรดช่วยให้ข้าพเจ้าเชื่อมากขึ้นด้วย”25เมื่อผู้คนกรูเข้ามาใกล้ พระเยซูสั่งผีโสโครกว่า “เจ้าผีโสโครกที่ทำให้คนหนูหนวก เป็นใบ้ไม่พูด เราสั่งให้เจ้าจงออกจากเด็กหนุ่มคนนี้ และอย่ากลับมาอีก”26แล้วผีโสโครกก็กรีดร้อง และทำให้เด็กหนุ่มล้มชักอย่างรุนแรง และจากไป เด็กหนุ่มก็นอนแน่นิ่งเหมือนคนตาย หลายคนจึงพูดว่า “เขาตายแล้ว”27แต่พระเยซูจับมือเด็กหนุ่ม และพยุงเขาขึ้น เด็กหนุ่มก็ยืนขึ้นเหมือนคนปกติ28หลังจากนั้น เมื่อพระเยซูอยู่ตามลำพังในบ้านกับเหล่าสาวกของพระองค์ พวกเขาถามพระองค์ว่า “ทำไมพวกเราจึงขับผีโสโครกไม่ออก?”29พระองค์พูดว่า “ไม่มีทางใดที่จะขับไล่ผีโสโครกนี้ออกไปได้เว้นแต่จะอธิษฐานเท่านั้น”30จากนั้นพระเยซูออกจากที่นั่นพร้อมกับพวกสาวกของพระองค์ และเดินทางผ่านแคว้นกาลิลี พระองค์ไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าพระองค์อยู่ที่ไหน31เพราะพระองค์ต้องการอยู่กับเหล่าสาวก และเทศนาสั่งสอนให้พวกเขา พระองค์พูดกับสาวกของพระองค์ว่า “บุตรมนุษย์จะถูกมอบไว้ในมือของผู้ที่จะฆ่าพระองค์ และพระองค์จะถูกฆ่า และวันที่สามพระองค์จะฟื้นขึ้นมาจากความตาย”32แต่สาวกของพระองค์ไม่เข้าใจความหมายของถ้อยคำเหล่านี้ แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะถามพระองค์33พระเยซู และสาวกของพระองค์กลับไปยังเมืองคาเปอนาอุม และขณะที่พระองค์อยู่กับสาวกของพระองค์ในบ้าน34พระองค์ถามสาวกของพระองค์ว่า “พวกท่านโต้เถียงกันเรื่องอะไรระหว่างทาง” แต่สาวกของพระองค์ยังคงนิ่งอยู่ เพราะระหว่างทางพวกเขาโต้เถียงกันว่าใครยิ่งใหญ่ที่สุดในพวกเขา35จากนั้นพระองค์นั่งลง และเรียกสาวกสิบสองคนของพระองค์พูดว่า “ผู้ที่ต้องการเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดจะต้องถือว่าตนเป็นผู้รับใช้คนทั้งปวง”36แล้วพระองค์ให้เด็กคนหนึ่งยืนขึ้นท่ามกลางพวกเขา และวางมือบนเด็กคนนั้น37พระองค์พูดกับสาวกของพระองค์ว่า “ผู้ใดต้อนรับเด็กคนนี้ในนามของเราย่อมต้อนรับเรา ผู้ใดต้อนรับเรา ไม่เพียงต้อนรับเราเท่านั้น แต่ยังต้อนรับพระเจ้าผู้ส่งเรามาด้วย”38ยอห์นพูดว่า “พระองค์เจ้าข้า พวกเราเห็นชายคนหนึ่งขับผีโสโครกออกในนามของพระองค์ แต่เขาไม่ใช่พวกเรา พวกเราจึงห้ามเขาไม่ให้ทำ”39พระเยซูจึงพูดว่า “อย่าห้ามเขาเลย ไม่มีใครที่ทำการอัศจรรย์ในนามของเรา และทันทีจะพูดให้ร้ายเราได้40ใครที่ไม่ได้ขัดขวางเราก็อยู่พวกเรา”41ใครก็ตามที่ให้น้ำท่านดื่มถ้วยหนึ่ง เพราะเขาเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์ คนนั้นจะได้รับบำเหน็จในสิ่งที่ทำแน่อน42หากใครทำให้ใครก็ตามผู้ที่เชื่อในเรา สูญเสียความเชื่อ และหันไปทำบาปกรรม/เวรกรรม ก็ควรเราหินก้อนใหญ่ผูกคอแล้วโยนลงทะเลยังดีเสียกว่า43หากมือข้างหนี่งของท่านมีกิเลสตัณหา จงตัดมันทิ้ง เพราะมีมือด้วนข้างเดียวก็ยังดีกว่าต้องมีมือครบทั้งสองข้าง แต่ต้องตกนรกในไฟที่ดับไม่ได้44ทั้งตัวหนอนที่กัดกินร่างกายของทุกคนที่ตกนรกก็ไม่มีวันตาย และไฟที่เผาผลาญผู้คนเหล่านั้นก็ไม่มีวันดับ45เช่นเดียวกัน หากเท้าข้างหนึ่งของท่านมีกิเสลตัณหา จงตัดเท้าข้างนั้นทิ้ง เพราะมีเท้าด้วนข้างเดียว ก็ยังดีกว่าต้องมีเท้าสองข้าง แต่ต้องตกนรก46ทั้งตัวหนอนที่กัดกินร่างกายของทุกคนที่ตกนรกก็ไม่มีวันตาย และไฟที่เผาผลาญผู้คนเหล่านั้นจะไม่มีวันดับ47เช่นเดียวกัน หากดวงตาข้างหนึ่งของท่านมีกิเลสตัณหา จงควักมันออก เพราะเป็นการดีกว่าที่จะเข้าอาณาจักรของพระเจ้าโดยมีตาข้างเดียว แต่ต้องตกนรกโดยมีตาครบสองตา48ที่นั่นหนอนที่กัดกินพวกเขาก็ไม่มีวันตาย และไฟที่เผาผลาญก็ไม่ดับ49เช่นเดียวกับเครื่องถวายบูชาที่ต้องชำระให้บริสุทธิ์ด้วยเกลือ ผู้คนก็จะต้องชำระให้บริสุทธิ์ด้วยไฟ50พระองค์พูดว่า “เกลือเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าสิ้นความเค็มแล้ว จะกลับเค็มอีกได้อย่างไร เกลือทำให้รสชาติอาหารดีขึ้นฉันใด ท่านก็จงทำสิ่งดีเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น และอยู่รวมกันอย่างสันติฉันนั้น”
Son Light Foundation