Mark1
1นี่คือจุดเริ่มต้นของข่าวดีเกี่ยวกับพระเยซูพระผู้ช่วยให้รอดเป็นบุตรของพระเจ้า2เป็นไปตามหนังสือผู้พูดแทนพระเจ้าอิสยาห์ เขียนไว้ว่า “นี่แน่ะ!เราจะใช้ผู้ส่งข่าวของเรานำทางท่านไปก่อน เขาจะเตรียมหนทางให้กับท่าน”3มีเสียงร้องตะโกนของคนหนึ่งในทะเลทรายถิ่นกันดารว่า “จงเตรียมทางให้พร้อมสำหรับการมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำทางให้ตรงสำหรับพระองค์”4ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำได้ปรากฏตัว เดินทางพเนจรไปในทะเลทรายถิ่นกันดารร้องประกาศให้ผู้คนทั้งหลายกลับตัวกลับใจใหม่ และรับพิธีจุ่มน้ำแล้วจะได้รับการอภัยจากบาปกรรม/เวรกรรม5ผู้คนจำนวนมากมาจากกรุงเยรูซาเล็ม และแคว้นยูเดีย มาหายอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำ สารภาพบาปกรรม/เวรกรรมของพวกเขา และรับพิธีจุ่มน้ำ6ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำใส่เสื้อผ้าที่ทำจากขนอูฐใช้หนังสัตว์คาดเอว และกินเพียงตั๊กแตน* กับน้ำผึ้งเป็นอาหาร7ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำพูดกับผู้คนทั้งปวงว่า “จะมีคนหนึ่งมาทีหลังข้าพเจ้า เขายิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้า แม้แต่เชือกรองเท้าของเขาข้าพเจ้าก็ยังไม่มีค่าคู่ควรที่จะแก้ให้8ข้าพเจ้าให้พิธีจุ่มน้ำด้วยน้ำ แต่พระองค์ที่จะมาจะให้ท่านจุ่มด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์*”9ในเวลานั้น พระเยซูเดินทางมาจากเมืองนาซาเร็ธ*ในแคว้นกาลิลี พระองค์รับพิธีจุ่มน้ำจากยอห์นที่แม่น้ำจอร์แดน10ทันทีที่พระเยซูรับพิธีจุ่มน้ำขึ้นมา ท้องฟ้าก็เปิดออก และยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำเห็นพระวิญญาณบริสุทธิ์เหมือนนกพิราบลงมาสถิตย์อยู่กับพระองค์11และมีเสียงจากนครบริสุทธิ์*พูดว่า “เจ้าเป็นลูกที่รักของเรา เราภูมิใจในตัวเจ้ามาก”12ในทันใดนั้นพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้านำพระเยซูเข้าไปสู่ทะเลทรายถิ่นกันดาร13พระเยซูถูกมารทดลองอยู่ในทะเลทรายถิ่นกันดารอยู่สี่สิบวัน ที่นั่นมีทั้งสัตว์ป่าด้วย แต่เหล่าเทวดา*ได้ปกป้องรักษาพระเยซูไว้14หลังจากยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำได้ถูกจับ และถูกขังในคุก พระเยซูไปที่แคว้นกาลิลี และประกาศข่าวดีเรื่องของพระเจ้า15พระองค์พูดกับผู้คนว่า “จงกลับตัวกลับใจใหม่ และเชื่อในข่าวดีของคำสอนนี้* เพราะอาณาจักรของพระเจ้า*มาใกล้แล้ว”16วันหนึ่ง ขณะที่พระเยซูเดินอยู่ริมฝั่งทะเลสาปกาลิลี พระองค์เห็นชาวประมงคือเปโตร และอันดรูว์น้องชายของเขากำลังเหวี่ยงแหเพื่อจับปลา พระเยซูพูดกับอันดรูว์ และน้องชายของเขาว่า17“จงตามเรามาเถิด แล้วเราจะให้พวกท่านจับคนเหมือนจับปลา และสร้างคนเหล่านั้นให้เป็นสาวกของเรา”18เปโตร และอันดรูว์น้องชายของเขาจึงละทิ้งแหจับปลา และตามพระองค์ไป19พระเยซูได้เดินต่อไปอีกหน่อยหนึ่งก็เห็นยากอบลูกของเศเบดีย์กับยอห์นน้องชายของเขากำลังซ่อมแหของเขาอยู่20พระเยซูก็ได้เรียกเขาทั้งสอง พวกเขาก็ตามพระองค์ไปทันที และปล่อยเศเบดีพ่อของเขากับลูกจ้างที่อยู่ในเรือ21พระเยซูไปเมืองคาเปอนาอูมพร้อมกับเหล่าสาวกของพระองค์ และเมื่อถึงวันหยุดทางศาสนาพระองค์ก็เทศนาสั่งสอนผู้คนในธรรมศาลา*ของคนยิว22และพระองค์เทศนาสั่งสอนด้วยสิทธิอำนาจ ไม่เหมือนครูสอนธรรมบัญญัติ ผู้คนจึงประหลาดใจในคำสอนของพระเยซู23ในเวลานั้น มีชายคนหนึ่งถูกผีโสโครกเข้าสิง อยู่ในธรรมศาลา24ร้องตะโกนว่า “พระเยซูชาวนาซาเร็ธองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์มายุ่งกับเราทำไม? พระองค์จะมาทำลายเราหรือ? เรารู้ว่าพระองค์เป็นใคร? พระองค์คือองค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า”25พระเยซูสั่งผีโสโครกว่า “จงเงียบ และออกไปจากเขา”26ผีโสโครกก็ชักดิ้นชักงอ และกรีดร้องตะโกนด้วยเสียงดัง และออกจากร่างของชายคนนั้น27คนทั้งหลายก็ประหลาดใจ และพูดกันว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน นี่เป็นคำสอนใหม่หรือ พระองค์ได้สั่งผีด้วยสิทธิอำนาจ แม้แต่ผีโสโครกก็ยังเชื่อฟัง”28ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นกาลิลีทันที29พระเยซูออกจากธรรมศาลา ก็ไปกับยากอบ และยอห์นทันทีตรงไปที่บ้านของเปโตรกับอันดรูว์30เมื่อพระเยซู กับพวกสาวกของพระองค์มาถึงที่บ้านของเปโตร สาวกของพระองค์ก็แจ้งพระเยซูทันทีว่าแม่ยายของเปโตรนอนป่วยติดเตียงอยู่31พระองค์จึงเข้าไปใกล้แม่ยายของเปโตรแล้วพยุงมือของนาง อาการป่วยของนางก็หายทันที แล้วนางก็ลุกขึ้นมารับใช้พระเยซูกับพวกสาวกของพระองค์32เย็นวันนั้นเมื่อตะวันตกดินแล้วผู้คนต่างพาคนเจ็บไข้ได้ป่วย และคนที่ถูกผีโสโครกสิงมาหาพระเยซู33ผู้คนทั้งเมืองได้มารวมตัวกันอออยู่ที่หน้าประตู34และพระเยซูได้รักษาคนเจ็บไข้ได้ป่วยจำนวนมากให้หายจากโรคต่างๆ และขับไล่ผีโสโครกมากมายให้กับคนเหล่านั้นที่ถูกผีสิง พระองค์ไม่ยอมให้พวกผีโสโครกพูดว่าพระองค์เป็นใคร เพราะพวกมันรู้ว่าพระเยซูนั้นมาจากพระเจ้า35เช้าตรู่ก่อนรุ่งสางพระเยซูไปยังที่สงบ และอธิษฐาน36เปโตรกับพวกที่ไปด้วยไม่พบพระเยซู จึงออกตามหาพระองค์37เมื่อเปโตรกับพวกที่ไปด้วยพบพระเยซูแล้ว จึงพูดกับพระองค์ว่า “ทุกคนกำลังตามหาพระองค์”38พระเยซูจึงพูดกับพวกเขาว่า “ให้พวกเราไปตามเมือง และหมู่บ้านใกล้เคียง เรามาก็เพื่อเทศนา และสั่งสอนคนเหล่านั้น”39แล้วพระเยซูกับเหล่าสาวกของพระองค์จึงเดินทางไปธรรมศาลาทั่วแคว้นกาลิลีเทศนาสั่งสอนผู้คน และขับไล่ผีโสโครกทั้งหลายให้ออกไป40มีคนโรคเรื้อนมาหาพระเยซู และคุกเข่าลงอ้อนวอนว่า “เพียงแต่พระองค์พอพระทัย พระองค์ก็สามารถให้ข้าพระองค์หายจากโรคได้”41พระเยซูรู้สึกสงสารคนโรคเรื้อนยิ่งนัก จึงยื่นมือวางบนคนโรคเรื้อนแล้วพูดว่า “เราต้องการให้ท่านหายจงหายจากโรคเรื้อนเถิด”42ทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หายทันที และเขาหายจากโรคเรื้อนเป็นปกติ43พระเยซูจึงพูดกับเขาว่า “อย่าบอกเรื่องนี้กับใครเลย44แต่จงไปแสดงตัวแก่นักบวช ที่วิหารเพื่อเป็นพยานแก่คนเหล่านั้น และถวายเครื่องบูชาตามที่ธรรมบัญญัติของโมเสส*ได้สั่งไว้ เพื่อคนอื่นจะได้รู้ว่าท่านหายจากโรคเรื้อนแล้ว”45แต่เมื่อเขากลับออกไป เขาก็ป่าวประกาศสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาไปทั่วทุกแห่ง จนพระเยซูไม่สามารถเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยได้ แต่อาศัยอยู่ในที่สงบนอกเมือง ผู้คนจากทุกหนทุกแห่งจึงมาหาพระองค์
Son Light Foundation