Luke7
1เมื่อพระเยซูสั่งสอนผู้คนเสร็จแล้ว พระองค์ก็ได้เดินทางไปยังเมืองคาเปอนาอุม2ที่นั่นมีทาสรับใช้ของนายร้อยคนหนึ่งป่วยหนักใกล้จะตาย นายร้อยรักทาสรับใช้คนนั้นมาก3เมื่อนายร้อยได้ยินเรื่องราวของพระเยซู และได้ยินว่าพระเยซูเดินทางมาและอยู่ในเมืองคาเปอนาอูม นายร้อยจึงส่งผู้ปกครองชาวยิวบางคนไปหาพระเยซู และขอให้เชิญพระองค์ช่วยมารักษาทาสรับใช้ของนายร้อย4เมื่อพวกผู้ปกครองชาวยิวมาพบพระเยซูจึงอ้อนวอนพระเยซูด้วยความร้อนใจว่า “นายร้อยคนนี้สมควรที่พระองค์จะช่วยเขาอย่างยิ่ง5เพราะนายร้อยคนนี้รักและเมตตาชนชาติยิวของเราและนายร้อยยังช่วยสร้างธรรมศาลาให้กับพวกเราด้วย”6ดังนั้นพระเยซูจึงไปกับพวกเขา และเมื่อใกล้จะถึงบ้านของนายร้อย นายร้อยก็ให้เพื่อน ๆ ให้มาเรียนพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อย่าต้องลำบากพระองค์มาที่บ้านของข้าพระองค์เลย เพราะข้าพระองค์ไม่สมควรที่จะต้อนรับพระองค์ในบ้านของข้าพระองค์7และตัวข้าพระองค์นายร้อยก็ไม่คู่ควรที่จะมาเฝ้าพระองค์ด้วย ขอแค่พระองค์สั่งคำเดียวให้ทาสรับใช้ของข้าพระองค์หายป่วย เขาก็จะหายดี8ที่ข้าพระองค์พูดอย่างนี้ก็เพราะข้าพระองค์เป็นผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาอำนาจสั่งการของหัวหน้าทหาร และข้าพระองค์มีทหารอยู่ใต้อำนาจสั่งการของข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์สั่งการให้ลูกน้องว่า ‘ไป’ เขาก็ไป เมื่อข้าพระองค์บอกให้ลูกน้อง ‘มา’ เขาก็มา แล้วถ้าสั่งให้ทาสของข้าพระองค์ ‘ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”9เมื่อพระเยซูได้ยินเช่นนั้น พระองค์ก็ประหลาดใจมาก พระองค์จึงหันไปพูดกับผู้คนที่ติดตามพระองค์มาว่า “เราบอกพวกท่านให้รู้ว่า เรายังไม่เคยพบใครในอิสราเอลที่มีความเชื่อมั่นในต้วเรามากมายขนาดนี้เลย”10จากนั้นเพื่อนของนายร้อยจึงกลับไปบ้านนายร้อย และเมื่อไปถึงที่นั่น ก็พบว่าทาสรับใช้ที่ป่วยนั้นหายดีแล้ว11ต่อมาไม่นาน พระเยซูเดินทางไปยังเมืองนาอิน พวกสาวกของพระองค์และผู้คนจำนวนมากก็ติดตามพระองค์ไปด้วย12เมื่อพวกเขามาใกล้เกือบถึงประตูเมือง พวกเขาได้เห็นขบวนแห่มีคนหามศพชายหนุ่มคนหนึ่งเพื่อไปฝัง เขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหญิงม่าย มีชาวเมืองมากมายจากเมืองนั้นร่วมขบวนแห่ศพไปกับหญิงม่ายนั้น13เมื่อพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าเห็นหญิงม่ายนั้น พระองค์ก็รู้สึกสงสารหญิงม่าย พระองค์จึงพูดกับหญิงม่ายนั้นว่า “อย่าร้องไห้เลย”14แล้วพระองค์จึงเดินเข้าไปแตะโลงศพ พวกคนหามโลงก็หยุดนิ่ง พระเยซูจึงพูดกับศพในโลงว่า “พ่อหนุ่มเอ๋ย เราสั่งให้ลุกขึ้นมา”15ทันใดนั้นเด็กหนุ่มที่ตายนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง และเริ่มพูดจา พระเยซูจึงพาเด็กหนุ่มคนนั้นมอบคืนให้หญิงม่ายแม่ของเด็กหนุ่ม16ผู้คนทั้งปวงที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นต่างอัศจรรย์ใจและสรรเสริญพระเจ้าว่า “ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้มาอยู่กับเราแล้ว！พระเจ้าได้มาช่วยประชากรของพระองค์แล้ว！”17แล้วกิตติศัพท์เรื่องราวของพระเยซู ก็แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นยูเดีย และดินแดนบริเวณโดยรอบ18ขณะที่ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำถูกจำคุก เหล่าสาวกของยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำมาเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่พระเยซูได้ทำให้ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำฟัง ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำจึงเรียกสาวกของเขาสองคนมา19และส่งสาวกของตนเองไปหาพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ถามพระองค์ว่า “ท่านคือพระคริสต์ที่เรารอคอยที่จะมานั้นหรือ? หรือเรายังต้องรอคอยผู้อื่นอีก?”20แล้วสาวกของยอห์ผู้ให้พิธีจุ่มน้ำก็มาหาพระเยซู สาวกของยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำจึงถามพระเยซูว่า “ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำส่งพวกเรามาถามพระองค์ว่า ‘ท่านคือพระคริสต์ที่เรารอคอยที่จะมานั้น หรือ?หรือเรายังต้องรอคอยผู้อื่นอีก?”21ในเวลานั้น พระเยซูได้รักษาคนที่เจ็บป่วยจากโรคต่างๆหลายคนให้หายจากโรค และขับไล่ผีมารวิญญาณชั่ว และพระเยซูทำให้คนตาบอดหลายคนกลับมามองเห็นได้22พระเยซูจึงพูดกับสาวกของยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำว่า “ท่านได้เห็นและได้ยินสิ่งอัศจรรย์ต่างๆที่เราทำมากมายแล้ว จงกลับไปหายอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำ และบอกยอห์ผู้ให้พิธีจุ่มน้ำว่า คนตาบอดกลับมามองเห็นได้ คนง่อยกลับมาเดินได้ เรารักษาคนโรคเรื้อนให้หายสะอาด คนหูหนวกกลับมาได้ยิน คนตายแล้วฟื้นขึ้นมาจากความตาย เราประการข่าวดีนี้แก่คนยากจน23บอกยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำด้วยว่าพระเจ้าจะอวยพรคนที่เชื่อวางใจในตัวเรา”24พอสาวกทั้งสองของยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำกลับไปแล้ว พระเยซูจึงพูดถึงยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำแก่ผู้คนทั้งปวงฟังว่า “พวกท่านออกไปดูอะไรที่ทะเลทรายถิ่นกันดาร ท่านคงไม่ไปดูต้นอ้อที่พริ้วลู่ตามลม25ถ้าพวกท่านไม่ได้ไปดูต้นอ้อที่พริ้วลู่ตามลมที่นั่น พวกท่านออกไปดูอะไร? ไปดูคนใส่เสื้อผ้าเนื้อดีหรือ? ไม่ใช่เลย เพราะคนที่ใส่เสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพงนั้น และชอบฟุ้งเฟ้อย่อมอยู่ในพระราชวัง26ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกท่านออกไปดูอะไรหรือ?ออกไปดูยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำเพราะเขาเป็นผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าหรือ? ใช่แล้ว เราบอกพวกท่านให้รู้ว่ายอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำยิ่งใหญ่กว่าผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าเสียอีก27เพราะยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำคือคนที่ผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าได้เขียนถึงเมื่อนานมาแล้วว่า ‘พระเจ้าพูดกับพระคริสต์ว่า เราจะส่งผู้ส่งสารของเรานำหน้าพระคริสต์ไปก่อนที่เราจะส่งพระคริสต์ไป เพื่อเตรียมหนทางให้กับพระคริสต์ล่วงหน้า’28เราบอกพวกท่านว่า ในบรรดาคนที่เกิดจากหญิงไม่มีคนไหนยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำนั้น แต่คนที่ต่ำต้อยเล็กน้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้า ก็ยังยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำ”29ผู้คนทั้งปวง แม้แต่คนเก็บภาษี เมื่อได้ยินสิ่งที่พระเยซูพูด พวกเขาก็ยอมรับว่าทางของพระเจ้านั้นยุติธรรม โดยให้ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำนั้นให้พิธีจุ่มน้ำแก่พวกเขา30แต่พวกนักบวช และพวกครูสอนธรรมบัญญัติได้ปฎิเสธไม่ยอมรับพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีสำหรับพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ยอมรับ และให้ยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำทำพิธีจุ่มน้ำให้กับพวกเขา31พระเยซูพูดต่อว่า “เราจะเปรียบเปรยคนรุ่นนี้กับอะไรได้ พวกเขาเหมือนอะไร?32พวกเขาเป็นเหมือนเด็กๆที่นั่งเล่นอยู่ที่ตลาด และร้องตะโกนบอกกัน และกันว่า “พวกเราเล่นดนตรีแต่พวกเธอไม่ยอมเต้นรำ และพวกเราร้องเพลงไว้อาลัย แต่พวกเธอไม่ร้องไห้”33ที่เราพูดเช่นนี้เพราะเมื่อยอห์นผู้ให้พิธีจุ่มน้ำมา เขาเลือกที่จะไม่กินอาหารหรือดื่มน้ำองุ่น แต่พวกท่านกลับพูดว่า ‘เขามีผีมารวิญญาณชั่วสิงอยู่’34เมื่อเราบุตรมนุษย์มา ทั้งเลี้ยงฉลองกินและดื่ม พวกท่านกลับพูดว่า ‘ดูเค้านั่นสิ ทั้งกิน และดื่มมากเกินไป แถมเค้ายังเป็นมิตรกับคนเก็บภาษีและคนมีบาปกรรมเวรกรรมอีกด้วย’35แต่พระปัญญาของพระเจ้านั้นได้ถูกพิสูจน์แล้วว่าถูกต้องเป็นจริง โดยผู้คนทั้งหลายที่ได้ยอมรับ และปฎิบัติตามพระปัญญานั้น”36มีนักบวชคนหนึ่งชื่อซีโมนเชิญพระเยซูไปกินอาหารเย็นที่บ้านของเขา พระเยซูจึงไปที่บ้านของนักบวชคนนั้น และพระองค์นั่งลงกินอาหารที่โต๊ะอาหาร37มีหญิงคนหนึ่งในเมืองนั้นเคยเป็นหญิงชั่วเป็นคนมีบาปกรรมเวรกรรม เมื่อนางได้ยินว่าพระเยซูกำลังกินอาหารอยู่ที่บ้านของนักบวชซีโมน นางก็ไปที่นั่นนำขวดน้ำหอมราคาแพง38เข้าไปยืนอยู่ข้างหลังพระเยซู และร้องไห้ที่เท้าของพระองค์ นางได้ร้องไห้จนทำให้เท้าของพระองค์เต็มเปียกไปด้วยน้ำตา และนางเช็ดเท้าของพระองค์ให้แห้งด้วยผมของนาง นางจูบที่เท้าของพระองค์ และชโลมเท้าของพระองค์ด้วยน้ำมันหอมที่นางนำมานั้น39เมื่อนักบวชซีโมนคนที่เชิญพระเยซูเห็นสิ่งนี้ก็คิดในใจว่า “หากคนนี้เป็นผู้เปิดเผยถ้อยคำของพระเจ้าจริง เขาจะต้องรู้ว่าหญิงคนนี้เป็นใครเป็นผู้หญิงประเภทไหน? เพราะนางเป็นหญิงที่เต็มไปด้วยบาปกรรมเวรกรรม”40พระเยซูพูดกับนักบวชซีโมนว่า “ซีโมน เรามีเรื่องหนึ่งที่จะบอกท่าน”และซีโมนพูดกับพระเยซูว่า “อาจารย์เรื่องอะไร?”41พระเยซูจึงเล่าเรื่องหนึ่งให้นักบวชซีโมนฟังว่า “มีสองคนขอยืมเงินจากเจ้าหนี้ คนแรกเป็นหนี้ห้าร้อยเหรียญเงิน อีกคนหนึ่งเป็นหนี้ห้าสิบเหรียญเงิน42เมื่อพวกเขาไม่สามารถชำระหนี้ได้ เจ้าหนี้จึงยกหนี้ให้ลูกหนี้ทั้งสองคน ใครในสองคนนี้จะรักเจ้าหนี้มากกว่ากัน?”43ซีโมนตอบพระเยซูว่า “ข้าพระองค์คิดว่าผู้ที่ถูกยกหนี้มากกว่าจะรักเจ้าหนี้มากกว่า”พระเยซูจึงตอบนักบวชซีโมนว่า “ท่านพูดถูกแล้ว”44แล้วพระเยซูหันไปมองหญิงคนนั้น และพูดกับนักบวชซีโมนอีกว่า “ท่านสังเกตุเห็นนางไหม? เมื่อเรามาบ้านของท่าน ท่านไม่ได้เอาน้ำมาล้างเท้าเรา แต่นางล้างเท้าของเราด้วยน้ำตาของนาง และเช็ดเท้าของเราจนแห้งด้วยผมของนาง45เมื่อเรามาท่านไม่ได้จูบต้อนรับเรา แต่นางไม่ได้หยุดจูบเท้าของเราเลยตั้งแต่เข้ามา46ท่านไม่ได้เอาน้ำมันหอมชโลมรดศรีษะของเรา แต่นางชโลมน้ำมันหอมราคาแพงลงบนเท้าของเรา47เหตุฉะนั้นเราบอกท่าน บาปกรรมเวรกรรมมากมายของนางได้รับการอภัยแล้ว ตามที่ได้เห็นจากความรักมากมายของนาง เพราะนางรักเรามาก แต่ผู้ที่ได้รับการอภัยน้อยจะแสดงความรักเพียงเล็กน้อย”48พระเยซูจึงพูดกับหญิงนั้นว่า “บาปกรรมเวรกรรมของท่านได้รับการยกโทษแล้ว”49แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ผู้ที่นั่งอยู่กับพระเยซูจึงพูดกันเองว่า“ชายคนนี้เป็นใครหนอ???ที่บอกว่า เขาสามารถอภัยโทษบาปกรรมเวรกรรมได้??”50พระเยซูพูดกับหญิงคนนั้นว่า “เพราะท่านเชื่อในเรา พระเจ้าจึงช่วยท่านให้รอดแล้ว ขอพระเจ้าให้ท่านไปเป็นสุขเถิด”
Son Light Foundation