สดุดี78
บทใคร่ครวญของอาสาฟ
1ประชากรของฉันเอ๋ย จงฟังคำสอนของฉันจงเงี่ยหูฟังถ้อยคำจากปากฉัน2ฉันจะเปิดปากกล่าวเป็นคำอุปมาจะเอ่ยถ้อยคำลึกลับจากสมัยโบราณ3สิ่งที่เราได้ยินและรู้มาสิ่งที่บรรพบุรุษเล่าให้เราฟัง4เราจะไม่ปิดบังสิ่งเหล่านี้จากลูกหลานของพวกเขาแต่จะเล่าให้คนรุ่นต่อไปฟังถึงคำสรรเสริญพระยาห์เวห์ถึงกำลังของพระองค์ และสิ่งอัศจรรย์ที่พระองค์ทำ5พระองค์ตั้งพันธสัญญาไว้ในยาโคบและกำหนดคำสอนไว้ในอิสราเอลพระองค์บัญชาบรรพบุรุษของเราให้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ลูกหลาน6เพื่อคนรุ่นต่อไปจะได้รู้ แม้แต่เด็กๆ ที่ยังจะเกิดมาและเมื่อโตขึ้น พวกเขาจะเล่าต่อให้ลูกของตน7เพื่อให้พวกเขาวางความหวังไว้ในพระเจ้าไม่ลืมสิ่งที่พระเจ้าทำแต่รักษาคำบัญชาของพระองค์8และไม่เป็นเหมือนบรรพบุรุษของตนคนรุ่นที่ดื้อดึงและกบฏคนรุ่นที่ใจไม่ซื่อสัตย์และจิตใจไม่มั่นคงต่อพระเจ้า9ลูกหลานของเอฟราอิมมีอาวุธและถือคันธนูแต่กลับถอยหนีในวันรบ10พวกเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้าและไม่ยอมดำเนินตามบทบัญญัติของพระองค์11พวกเขาลืมสิ่งที่พระองค์ทำลืมสิ่งอัศจรรย์ที่พระองค์เคยให้เห็น12พระองค์ทำสิ่งมหัศจรรย์ต่อหน้าบรรพบุรุษของพวกเขาในแผ่นดินอียิปต์ ที่ทุ่งโศอัน13พระองค์แยกทะเลและพาพวกเขาข้ามไปทำให้น้ำตั้งขึ้นเป็นกอง14กลางวัน พระองค์นำพวกเขาด้วยเมฆตลอดคืนด้วยแสงไฟ15พระองค์ผ่าศิลาในถิ่นกันดารและให้น้ำดื่มอย่างเหลือเฟือ ราวกับมาจากห้วงลึก16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกจากศิลาให้น้ำไหลลงมาเหมือนแม่น้ำ17แต่พวกเขายังทำบาปต่อพระองค์ต่อไปกบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในทะเลทราย18พวกเขาทดสอบพระเจ้าในใจด้วยการเรียกร้องอาหารตามใจอยาก19พวกเขาพูดต่อต้านพระเจ้าว่า “พระเจ้าจะจัดโต๊ะอาหารในถิ่นกันดารได้หรือ20ดูสิ พระองค์ตีศิลา น้ำก็พุ่งออกมาลำธารก็ไหลล้นแล้วพระองค์จะให้ขนมปังได้ด้วยหรือจะจัดหาเนื้อให้ประชากรของพระองค์หรือ”21เมื่อพระยาห์เวห์ได้ยิน พระองค์ก็โกรธไฟลุกโชนขึ้นใส่ยาโคบความโกรธพุ่งขึ้นต่ออิสราเอล22เพราะพวกเขาไม่เชื่อพระเจ้าและไม่วางใจในความรอดของพระองค์23ถึงอย่างนั้น พระองค์บัญชาท้องฟ้าเบื้องบนและเปิดประตูสวรรค์24พระองค์โปรยมานาลงมาให้พวกเขากินและให้อาหารจากฟ้าแก่พวกเขา25มนุษย์ได้กินขนมปังของทูตสวรรค์พระองค์ส่งอาหารมาให้พวกเขาจนอิ่ม26พระองค์ทำให้ลมตะวันออกพัดในท้องฟ้าและใช้ฤทธิ์นำลมใต้มา27พระองค์โปรยเนื้อลงมาเหมือนฝุ่นและนกมีปีกมากมายเหมือนทรายที่ชายทะเล28พระองค์ให้มันตกลงกลางค่ายของพวกเขารอบที่พักของพวกเขา29พวกเขากินจนอิ่มหนำพระองค์ให้สิ่งที่พวกเขาอยากได้30แต่พวกเขายังไม่เลิกความอยากอาหารยังอยู่ในปาก31เมื่อความโกรธของพระเจ้าพุ่งขึ้นต่อพวกเขาพระองค์ฆ่าคนที่แข็งแรงที่สุดบางคนและตีคนหนุ่มของอิสราเอลให้ล้มลง32ถึงอย่างนั้น พวกเขายังทำบาปต่อไปและไม่เชื่อในสิ่งอัศจรรย์ของพระองค์33พระองค์จึงทำให้วันเวลาของพวกเขาสิ้นไปอย่างไร้ค่าและปีชีวิตจบลงด้วยความหวาดกลัว34เมื่อพระองค์ฆ่าพวกเขา พวกเขาจึงหันมาหาพระองค์กลับมาแสวงหาพระเจ้าอย่างจริงจัง35พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าคือศิลาของตนและพระเจ้าผู้สูงสุดคือผู้ไถ่ของตน36แต่ปากของพวกเขาพูดเอาใจพระองค์แต่ลิ้นกลับโกหกพระองค์37ใจของพวกเขาไม่ซื่อตรงต่อพระองค์และไม่ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์38แต่พระองค์มีเมตตา อภัยความชั่วช้า และไม่ทำลายพวกเขาหลายครั้งพระองค์ยับยั้งความโกรธไว้ไม่ปล่อยความกริ้วทั้งหมดให้ปะทุขึ้น39พระองค์ระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนังเป็นเหมือนลมที่ผ่านไปแล้วไม่กลับมา40พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นกันดารกี่ครั้งแล้วทำให้พระองค์โศกเศร้าในทะเลทรายกี่หน41ครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาทดสอบพระเจ้าและยั่วยุพระองค์ผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล42พวกเขาไม่ระลึกถึงมือของพระองค์ไม่ระลึกถึงวันที่พระองค์ไถ่พวกเขาจากศัตรู43วันที่พระองค์ตั้งหมายสำคัญในอียิปต์และทำสิ่งอัศจรรย์ในทุ่งโศอัน44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลือดเปลี่ยนลำธารจนดื่มไม่ได้45พระองค์ส่งฝูงแมลงวันมาท่ามกลางพวกเขาและกัดกินพวกเขาส่งกบมาทำลายพวกเขา46พระองค์ยกผลผลิตของพวกเขาให้หนอนผีเสื้อและยกผลจากแรงงานให้ตั๊กแตน47พระองค์ทำลายเถาองุ่นด้วยลูกเห็บและต้นมะเดื่อไซคามอร์ด้วยน้ำค้างแข็ง48พระองค์มอบปศุสัตว์ของพวกเขาให้ลูกเห็บและฝูงสัตว์ให้สายฟ้าร้อนแรง49พระองค์เทความโกรธอันดุเดือดลงบนพวกเขาทั้งความกริ้ว ความขุ่นเคือง และความทุกข์พร้อมกองทูตสวรรค์แห่งความชั่วร้าย50พระองค์เปิดทางให้ความโกรธของพระองค์พระองค์ไม่ไว้ชีวิตพวกเขาให้พ้นความตายแต่มอบชีวิตพวกเขาให้โรคระบาด51และตีบุตรหัวปีทั้งหมดในอียิปต์คือผู้เป็นยอดกำลังของพวกเขาในเต็นท์ของฮาม52แต่พระองค์นำประชากรของพระองค์ออกมาเหมือนฝูงแกะและนำทางพวกเขาในถิ่นกันดารเหมือนฝูงสัตว์53พระองค์นำพวกเขาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่ต้องกลัวส่วนศัตรูของพวกเขาถูกทะเลท่วมทับ54พระองค์นำพวกเขามาถึงเขตแดนแห่งสถานบริสุทธิ์มาถึงภูเขานี้ที่มือขวาของพระองค์ยึดไว้55พระองค์ขับไล่ชนชาติต่างๆ ออกไปต่อหน้าพวกเขาแบ่งแผ่นดินให้เป็นมรดกด้วยเส้นวัดและให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลอาศัยในเต็นท์ของชนเหล่านั้น56ถึงอย่างนั้น พวกเขายังทดสอบและกบฏต่อพระเจ้าผู้สูงสุดไม่รักษาคำพยานของพระองค์57พวกเขาหันกลับและทรยศเหมือนบรรพบุรุษบิดเบี้ยวเหมือนคันธนูหลอกลวง58พวกเขายั่วยุพระองค์ให้โกรธด้วยสถานบูชาบนที่สูงและทำให้พระองค์หึงหวงด้วยรูปแกะสลัก59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์ก็โกรธและรังเกียจอิสราเอลอย่างยิ่ง60จึงทอดทิ้งพลับพลาที่ชิโลห์เต็นท์ที่พระองค์ตั้งไว้ท่ามกลางมนุษย์61พระองค์มอบกำลังของพระองค์ให้ตกเป็นเชลยและมอบความรุ่งโรจน์ให้ตกอยู่ในมือศัตรู62พระองค์มอบประชากรของพระองค์ให้แก่คมดาบและโกรธต่อมรดกของพระองค์63ไฟเผาผลาญคนหนุ่มของพวกเขาหญิงสาวของพวกเขาไม่มีเพลงวิวาห์64ปุโรหิตของพวกเขาล้มลงด้วยคมดาบและหญิงม่ายของพวกเขาไม่อาจร้องไห้ไว้ทุกข์65แล้วองค์เจ้านายตื่นขึ้นเหมือนคนเพิ่งตื่นจากหลับเหมือนนักรบผู้ร้องตะโกนเพราะฤทธิ์เหล้าองุ่น66พระองค์ตีศัตรูให้ถอยหลังทำให้พวกเขาเป็นที่อับอายตลอดไป67พระองค์ปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟไม่เลือกเผ่าเอฟราอิม68แต่เลือกเผ่ายูดาห์เลือกภูเขาศิโยนที่พระองค์รัก69พระองค์สร้างสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ให้สูงตระหง่านมั่นคงดั่งแผ่นดินที่พระองค์สถาปนาไว้ตลอดไป70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์และนำเขามาจากคอกแกะ71จากการตามดูแลแม่แกะที่มีลูกอ่อนพระองค์นำเขามาเป็นผู้เลี้ยงยาโคบประชากรของพระองค์และอิสราเอลมรดกของพระองค์72ดาวิดจึงเลี้ยงดูพวกเขาด้วยใจซื่อตรงและนำพวกเขาด้วยมือที่ชำนาญ