สดุดี137
1ที่ริมแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงที่นั่นและร้องไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน2เราแขวนพิณไว้บนต้นหลิวในแผ่นดินนั้น3เพราะที่นั่น คนที่จับเราเป็นเชลยเรียกร้องให้เราร้องเพลงคนที่ทรมานเราสั่งให้ร้องเพลงแห่งความยินดีว่า“ร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักเพลงสิ!”4เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ในต่างแดนได้อย่างไร?5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากฉันลืมเจ้าขอให้มือขวาของฉันลืมฝีมือ6หากฉันไม่ระลึกถึงเจ้า ขอให้ลิ้นติดเพดานปากหากไม่ยกเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของฉัน7พระยาห์เวห์ โปรดระลึกถึงลูกหลานของเอโดมในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลายพวกเขาร้องว่า “รื้อเสีย!รื้อให้ถึงรากฐาน!”8ธิดาแห่งบาบิโลน ผู้ถูกกำหนดให้พินาศคนที่ตอบแทนเจ้าตามสิ่งที่เจ้าได้ทำกับเรา ย่อมเป็นสุข9คนที่จับลูกเล็กของเจ้าแล้วฟาดกับก้อนหิน ย่อมเป็นสุข