สุภาษิต7
1ลูกเอ๋ย เก็บถ้อยคำของพ่อไว้สะสมคำบัญชาของพ่อไว้ในใจ2รักษาคำบัญชาแล้วจะมีชีวิตรักษาคำสอนของพ่อไว้เหมือนแก้วตา3ผูกสิ่งเหล่านี้ไว้ที่นิ้วจารึกไว้ในใจ4บอกปัญญาว่า “เราเป็นพี่น้องกัน”และเรียกความเข้าใจว่า “ญาติสนิท”5แล้วทั้งสองจะคอยปกป้องลูกจากหญิงอื่นจากหญิงต่างถิ่นที่ใช้คำหวานล่อลวง6พ่อมองออกไปทางหน้าต่างบ้านมองลอดช่องลูกกรง7เห็นอยู่ท่ามกลางพวกไม่รู้เท่าทันในหมู่คนหนุ่ม พ่อสังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไร้ความเข้าใจ8เขาเดินผ่านถนนใกล้มุมบ้านของนางแล้วมุ่งไปทางบ้านนาง9ตอนพลบค่ำ เมื่อวันใกล้สิ้นกลางคืนท่ามกลางความมืด10แล้วหญิงคนหนึ่งก็มาพบเขา แต่งกายอย่างหญิงโสเภณีใจเต็มไปด้วยเล่ห์กล11นางเสียงดังและดื้อรั้นไม่เคยอยู่ติดบ้าน12เดี๋ยวอยู่ตามถนน เดี๋ยวอยู่ตามลานซุ่มคอยอยู่ทุกหัวมุม13นางคว้าตัวเขาแล้วจูบก่อนพูดกับเขาอย่างไร้ยางอายว่า14“ฉันมีเครื่องบูชาสันติสุขอยู่วันนี้ฉันทำตามคำปฏิญาณแล้ว15ฉันจึงออกมาตามหาเธอตั้งใจมองหาเธอโดยเฉพาะแล้วก็พบจนได้16ฉันปูเตียงด้วยผ้าทอลวดลายด้วยผ้าลายทางที่ทอด้วยด้ายจากอียิปต์17ฉันทำเตียงให้หอมด้วยมดยอบ กฤษณา และอบเชย18มาเถอะ เรามาร่วมรักกันให้เต็มอิ่มจนถึงเช้ามาดื่มด่ำความรักด้วยกัน19สามีฉันไม่อยู่บ้านเขาเดินทางไปไกล20เขาเอาถุงเงินติดตัวไปด้วยกว่าจะกลับก็ตอนพระจันทร์เต็มดวง”21นางใช้คำพูดหว่านล้อมจนเขาหลงตามใช้ริมฝีปากอ่อนหวานล่อลวงเขา22เขาตามนางไปทันทีเหมือนวัวเดินไปถูกฆ่าเหมือนคนโง่ก้าวเข้าไปติดบ่วง23จนลูกธนูปักทะลุตับเหมือนนกรีบบินเข้าไปหาบ่วงไม่รู้เลยว่านั่นต้องแลกด้วยชีวิต24เพราะฉะนั้น ลูกทั้งหลาย ฟังพ่อตั้งใจฟังถ้อยคำของพ่อ25อย่าให้ใจคล้อยไปตามทางของนางอย่าหลงเข้าไปในเส้นทางของนาง26นางทำให้คนบาดเจ็บล้มลงมามากแล้วคนที่นางฆ่ามีมากเป็นกองทัพใหญ่27บ้านของนางเป็นทางไปสู่เชโอล เป็นทางลงสู่ห้องแห่งความตาย