ยอห์น21
1หลังจากนั้น พระเยซูปรากฏแก่สาวกอีกครั้งที่ทะเลทิเบเรียส พระองค์ปรากฏดังนี้2ซีโมนเปโตร โธมัสซึ่งเรียกว่าดิดิมัส นาธานาเอลชาวคานาในแคว้นกาลิลี บุตรทั้งสองของเศเบดี และสาวกอีกสองคนอยู่ด้วยกัน3ซีโมนเปโตรพูดกับพวกเขาว่า “ผมจะไปจับปลา”
พวกเขาตอบว่า “พวกเราจะไปกับท่านด้วย” แล้วพวกเขาก็ออกไปลงเรือทันที แต่คืนนั้นจับปลาไม่ได้เลย4พอเช้าแล้ว พระเยซูยืนอยู่บนชายฝั่ง แต่สาวกยังไม่รู้ว่าเป็นพระเยซู5พระเยซูจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ลูก ๆ มีอะไรกินบ้างไหม?”
พวกเขาตอบว่า “ไม่มี”6พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “จงทอดอวนลงทางขวาของเรือ แล้วพวกคุณจะได้ปลา”
พวกเขาจึงทอดอวน และคราวนี้ลากอวนขึ้นไม่ไหว เพราะมีปลามากเหลือเกิน7สาวกคนที่พระเยซูรักจึงพูดกับเปโตรว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า!”
เมื่อซีโมนเปโตรได้ยินว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาก็เอาเสื้อคลุมพันตัว เพราะตอนนั้นเขาเปลือยกายอยู่ แล้วกระโดดลงทะเล8ส่วนสาวกคนอื่น ๆ มาด้วยเรือลำเล็ก เพราะพวกเขาอยู่ห่างจากฝั่งเพียงประมาณสองร้อยศอก โดยลากอวนที่เต็มไปด้วยปลามาด้วย9เมื่อขึ้นฝั่งแล้ว พวกเขาเห็นกองไฟจากถ่านอยู่ที่นั่น มีปลาวางอยู่บนไฟ และมีขนมปังด้วย10พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “เอาปลาที่พวกคุณเพิ่งจับได้มาบ้าง”11ซีโมนเปโตรจึงขึ้นไป และลากอวนขึ้นฝั่ง อวนเต็มไปด้วยปลาตัวใหญ่หนึ่งร้อยห้าสิบสามตัว แม้จะมีปลามากขนาดนั้น อวนก็ไม่ขาด12พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “มากินอาหารเช้ากัน!”
ไม่มีสาวกคนไหนกล้าถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นใคร?” เพราะพวกเขารู้ว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า13แล้วพระเยซูก็มาหยิบขนมปังส่งให้พวกเขา และทำเช่นเดียวกันกับปลา14นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่พระเยซูปรากฏให้สาวกเห็น หลังจากพระองค์ฟื้นขึ้นจากความตาย15เมื่อพวกเขากินอาหารเช้าแล้ว พระเยซูกล่าวกับซีโมนเปโตรว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านรักเรามากกว่าพวกนี้หรือ?”
เขาตอบพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงลูกแกะของเรา”16พระองค์กล่าวกับเขาเป็นครั้งที่สองว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านรักเราหรือ?”
เขาตอบพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงดูแลแกะของเรา”17พระองค์กล่าวกับเขาเป็นครั้งที่สามว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านมีใจรักเราหรือ?”
เปโตรรู้สึกเสียใจ เพราะพระองค์ถามเขาเป็นครั้งที่สามว่า “ท่านมีใจรักเราหรือ?”เขาจึงตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ทุกสิ่ง ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงแกะของเรา18เราขอยืนยันกับท่านว่า เมื่อท่านยังหนุ่ม ท่านแต่งตัวเอง และเดินไปที่ไหนก็ได้ตามที่ท่านต้องการ แต่เมื่อท่านแก่ ท่านจะยื่นมือออก และคนอื่นจะแต่งตัวให้ท่าน แล้วพาท่านไปในที่ที่ท่านไม่ต้องการไป”19พระองค์กล่าวอย่างนี้เพื่อบอกให้รู้ว่า เปโตรจะตายแบบใด และทำให้พระเจ้าได้รับพระสิริ เมื่อกล่าวอย่างนั้นแล้ว พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงตามเรามา”20เปโตรหันกลับมา และเห็นสาวกคนที่พระเยซูรักกำลังตามมา สาวกคนนี้คือคนที่เอนตัวอยู่ชิดอกของพระเยซูที่โต๊ะอาหาร และถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ใครคือคนที่จะทรยศท่าน?”21เมื่อเปโตรเห็นเขา จึงถามพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วคนนี้จะเป็นอย่างไร?”22พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “ถ้าเราต้องการให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับท่าน? ท่านจงตามเรามา”23คำพูดนี้จึงแพร่ออกไปในหมู่พี่น้อง ว่าสาวกคนนี้จะไม่ตาย แต่พระเยซูไม่ได้กล่าวว่าเขาจะไม่ตาย พระองค์กล่าวเพียงว่า “ถ้าเราต้องการให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับท่าน?”24สาวกคนนี้แหละคือผู้ที่เป็นพยานยืนยันเรื่องเหล่านี้ และเป็นผู้เขียนสิ่งเหล่านี้ พวกเรารู้ว่าคำพยานของเขาเป็นความจริง25ยังมีอีกหลายสิ่งที่พระเยซูได้ทำ ถ้าจะเขียนไว้ทั้งหมดทีละอย่าง ข้าพเจ้าคิดว่า แม้แต่โลกนี้เองก็คงไม่มีที่พอสำหรับหนังสือที่จะเขียนขึ้น
พวกเขาตอบว่า “พวกเราจะไปกับท่านด้วย” แล้วพวกเขาก็ออกไปลงเรือทันที แต่คืนนั้นจับปลาไม่ได้เลย4พอเช้าแล้ว พระเยซูยืนอยู่บนชายฝั่ง แต่สาวกยังไม่รู้ว่าเป็นพระเยซู5พระเยซูจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ลูก ๆ มีอะไรกินบ้างไหม?”
พวกเขาตอบว่า “ไม่มี”6พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “จงทอดอวนลงทางขวาของเรือ แล้วพวกคุณจะได้ปลา”
พวกเขาจึงทอดอวน และคราวนี้ลากอวนขึ้นไม่ไหว เพราะมีปลามากเหลือเกิน7สาวกคนที่พระเยซูรักจึงพูดกับเปโตรว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า!”
เมื่อซีโมนเปโตรได้ยินว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาก็เอาเสื้อคลุมพันตัว เพราะตอนนั้นเขาเปลือยกายอยู่ แล้วกระโดดลงทะเล8ส่วนสาวกคนอื่น ๆ มาด้วยเรือลำเล็ก เพราะพวกเขาอยู่ห่างจากฝั่งเพียงประมาณสองร้อยศอก โดยลากอวนที่เต็มไปด้วยปลามาด้วย9เมื่อขึ้นฝั่งแล้ว พวกเขาเห็นกองไฟจากถ่านอยู่ที่นั่น มีปลาวางอยู่บนไฟ และมีขนมปังด้วย10พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “เอาปลาที่พวกคุณเพิ่งจับได้มาบ้าง”11ซีโมนเปโตรจึงขึ้นไป และลากอวนขึ้นฝั่ง อวนเต็มไปด้วยปลาตัวใหญ่หนึ่งร้อยห้าสิบสามตัว แม้จะมีปลามากขนาดนั้น อวนก็ไม่ขาด12พระเยซูกล่าวกับพวกเขาว่า “มากินอาหารเช้ากัน!”
ไม่มีสาวกคนไหนกล้าถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นใคร?” เพราะพวกเขารู้ว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า13แล้วพระเยซูก็มาหยิบขนมปังส่งให้พวกเขา และทำเช่นเดียวกันกับปลา14นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่พระเยซูปรากฏให้สาวกเห็น หลังจากพระองค์ฟื้นขึ้นจากความตาย15เมื่อพวกเขากินอาหารเช้าแล้ว พระเยซูกล่าวกับซีโมนเปโตรว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านรักเรามากกว่าพวกนี้หรือ?”
เขาตอบพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงลูกแกะของเรา”16พระองค์กล่าวกับเขาเป็นครั้งที่สองว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านรักเราหรือ?”
เขาตอบพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงดูแลแกะของเรา”17พระองค์กล่าวกับเขาเป็นครั้งที่สามว่า “ซีโมน บุตรของโยนาห์ ท่านมีใจรักเราหรือ?”
เปโตรรู้สึกเสียใจ เพราะพระองค์ถามเขาเป็นครั้งที่สามว่า “ท่านมีใจรักเราหรือ?”เขาจึงตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านรู้ทุกสิ่ง ท่านรู้ว่าผมมีใจรักท่าน”
พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “จงเลี้ยงแกะของเรา18เราขอยืนยันกับท่านว่า เมื่อท่านยังหนุ่ม ท่านแต่งตัวเอง และเดินไปที่ไหนก็ได้ตามที่ท่านต้องการ แต่เมื่อท่านแก่ ท่านจะยื่นมือออก และคนอื่นจะแต่งตัวให้ท่าน แล้วพาท่านไปในที่ที่ท่านไม่ต้องการไป”19พระองค์กล่าวอย่างนี้เพื่อบอกให้รู้ว่า เปโตรจะตายแบบใด และทำให้พระเจ้าได้รับพระสิริ เมื่อกล่าวอย่างนั้นแล้ว พระองค์กล่าวกับเขาว่า “จงตามเรามา”20เปโตรหันกลับมา และเห็นสาวกคนที่พระเยซูรักกำลังตามมา สาวกคนนี้คือคนที่เอนตัวอยู่ชิดอกของพระเยซูที่โต๊ะอาหาร และถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ใครคือคนที่จะทรยศท่าน?”21เมื่อเปโตรเห็นเขา จึงถามพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วคนนี้จะเป็นอย่างไร?”22พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “ถ้าเราต้องการให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับท่าน? ท่านจงตามเรามา”23คำพูดนี้จึงแพร่ออกไปในหมู่พี่น้อง ว่าสาวกคนนี้จะไม่ตาย แต่พระเยซูไม่ได้กล่าวว่าเขาจะไม่ตาย พระองค์กล่าวเพียงว่า “ถ้าเราต้องการให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับท่าน?”24สาวกคนนี้แหละคือผู้ที่เป็นพยานยืนยันเรื่องเหล่านี้ และเป็นผู้เขียนสิ่งเหล่านี้ พวกเรารู้ว่าคำพยานของเขาเป็นความจริง25ยังมีอีกหลายสิ่งที่พระเยซูได้ทำ ถ้าจะเขียนไว้ทั้งหมดทีละอย่าง ข้าพเจ้าคิดว่า แม้แต่โลกนี้เองก็คงไม่มีที่พอสำหรับหนังสือที่จะเขียนขึ้น