โยบ37
1“เพราะเรื่องนี้ ใจผมสั่นเคลื่อนจากที่ของมัน2ฟังเถิด ฟังเสียงพระองค์เสียงที่ออกจากปากพระองค์3พระองค์ส่งเสียงไปทั่วใต้ฟ้าส่งสายฟ้าไปจนสุดแผ่นดิน4หลังจากนั้น เสียงก็คำรามพระองค์ให้ฟ้าร้องด้วยเสียงแห่งความยิ่งใหญ่ไม่ยั้งสิ่งใดเมื่อได้ยินเสียงพระองค์5พระเจ้าให้ฟ้าร้องด้วยเสียงอัศจรรย์ทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่เราเข้าใจไม่ได้6พระองค์บอกหิมะว่า ‘จงตกบนแผ่นดิน’บอกสายฝนเช่นกันบอกฝนห่าใหญ่ของพระองค์เช่นกัน7พระองค์ผนึกมือของมนุษย์ทุกคนให้หยุดนิ่งเพื่อทุกคนที่พระองค์สร้างจะได้รู้8สัตว์จึงหาที่กำบังอยู่ในถ้ำของตน9พายุออกมาจากห้องของมันความหนาวออกมาจากทิศเหนือ10ลมหายใจของพระเจ้าทำให้เกิดน้ำแข็งผืนน้ำกว้างจับตัวแข็ง11พระองค์บรรทุกความชื้นไว้ในเมฆหนาแผ่เมฆสายฟ้าของพระองค์ออกไป12เมฆหมุนไปตามการนำของพระองค์เพื่อทำทุกอย่างที่พระองค์สั่งบนผิวโลกที่คนอาศัย13พระองค์ให้มันมา ไม่ว่าเพื่อตีสอน เพื่อแผ่นดินของพระองค์หรือเพื่อแสดงความรักเมตตา14“โยบ ฟังเรื่องนี้ยืนนิ่งและพิจารณางานอัศจรรย์ของพระเจ้า15คุณรู้หรือว่าพระเจ้าควบคุมสิ่งเหล่านี้อย่างไรทำให้สายฟ้าจากเมฆของพระองค์ส่องอย่างไร?16คุณรู้การทำงานของเมฆหรือรู้ถึงงานอัศจรรย์ของผู้มีความรู้สมบูรณ์หรือ?17คุณที่เสื้อผ้าร้อนเมื่อแผ่นดินนิ่งเพราะลมใต้?18คุณจะแผ่ท้องฟ้าร่วมกับพระองค์ได้หรือท้องฟ้าที่แข็งเหมือนกระจกโลหะหล่อ?19สอนเราสิว่าจะบอกพระองค์อย่างไรเพราะความมืดทำให้เราเรียบเรียงคดีไม่ได้20จะมีใครบอกพระองค์ไหมว่าผมอยากพูด?หรือมนุษย์ควรปรารถนาให้ตนถูกกลืนกิน?21ตอนนี้มนุษย์ไม่เห็นแสงที่สว่างบนท้องฟ้าแต่ลมพัดผ่านและทำให้ฟ้าใส22แสงทองสุกใสมาจากทิศเหนือความยิ่งใหญ่น่าเกรงกลัวอยู่กับพระเจ้า23เราเข้าถึงพระผู้ทรงฤทธิ์ไม่ได้พระองค์สูงส่งด้วยอำนาจพระองค์ยุติธรรมและเที่ยงธรรมอย่างยิ่ง จะไม่กดขี่24มนุษย์จึงยำเกรงพระองค์พระองค์ไม่ใส่ใจผู้มีใจเปี่ยมปัญญาคนใด”