เยเรมีย์46

1คำ​จาก​พระยาห์เวห์​ที่มา​ถึง​เยเรมีย์​ผู้เผยพระวจนะ​เกี่ยว​กับ​ชนชาติ​ทั้ง​หลาย
2เกี่ยว​กับ​อียิปต์ คือ​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​เนโค กษัตริย์​อียิปต์ ที่​อยู่​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรทีส​ใน​คาร์เคมิช ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​บาบิโลน ตี​ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​รัชกาล​เยโฮยาคิม บุตร​โยสิยาห์ กษัตริย์​ยูดาห์3“จง​เตรียม​โล่​เล็ก​และ​โล่​ใหญ่เข้า​สู่​การ​รบ!4จง​เทียม​ม้า พล​ม้า​ทั้ง​หลาย จง​ขึ้น​ม้าสวม​หมวก​เกราะ​และ​ยืน​ประจำ​ที่ขัด​หอก​ให้​เงาสวม​เสื้อ​เกราะ​ถัก5ทำไม​เรา​จึง​เห็น​อย่าง​นี้?พวก​เขา​หวาดหวั่น​และ​หัน​หลัง​กลับนักรบ​ผู้​เก่ง​กล้า​ของ​พวก​เขา​ถูก​ตี​ล้มรีบ​หนี​ไปไม่​มอง​กลับ​มาความ​หวาด​กลัว​อยู่​ทุก​ด้าน”พระยาห์เวห์​กล่าว6“อย่า​ให้​คน​วิ่ง​เร็ว​หนี​ไปหรือ​นักรบ​ผู้​เก่ง​กล้า​รอด​ไป​ได้ทาง​เหนือ​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรทีสพวก​เขา​สะดุด​และ​ล้ม​ลง​แล้ว
7“ใคร​กัน​ที่​เอ่อ​ขึ้น​เหมือน​แม่น้ำ​ไนล์เหมือน​แม่น้ำ​ที่​น้ำ​ซัด​ขึ้น?8อียิปต์​เอ่อ​ขึ้น​เหมือน​แม่น้ำ​ไนล์เหมือน​แม่น้ำ​ที่​น้ำ​ซัด​ขึ้นเขา​พูด​ว่า ‘ฉัน​จะ​เอ่อ​ขึ้น จะ​ท่วม​แผ่นดินจะ​ทำลาย​เมือง​และ​ผู้คน​ที่​อาศัย​อยู่’9ม้า​ทั้ง​หลาย จง​ยก​ขึ้น​ไป!รถ​รบ​ทั้ง​หลาย จง​บุก​อย่าง​ดุ​เดือด!ให้​นักรบ​ผู้​เก่ง​กล้า​ออก​ไปทั้ง​ชาว​คูช​และ​ชาว​พูต​ที่​ใช้​โล่และ​ชาว​ลูดิม​ที่​ใช้​ธนู​และ​น้าว​สาย​ธนู10เพราะ​วัน​นั้น​เป็น​ของ​พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์​แห่งกองทัพเป็น​วัน​แห่ง​การ​แก้​แค้นเพื่อ​พระองค์​จะ​ตอบโต้​ศัตรูดาบ​จะ​กลืนกิน​จน​อิ่มและ​ดื่ม​เลือด​ของ​พวก​เขา​จน​เต็ม​ที่เพราะ​พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์  แห่งกองทัพ มี​เครื่องบูชา​ใน​ดินแดน​ทาง​เหนือ​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรทีส11จง​ขึ้น​ไป​กิเลอาด เอา​ยา​สมาน​แผล​มา ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​อียิปต์เจ้า​ใช้​ยา​มากมาย​อย่าง​ไร้​ผลไม่มี​การ​รักษา​ให้​เจ้า12ชนชาติ​ทั้ง​หลาย​ได้ยิน​ถึง​ความ​อับอาย​ของ​เจ้าแผ่นดิน​เต็ม​ไป​ด้วย​เสียง​ร้อง​ของ​เจ้าเพราะ​นักรบ​ผู้​เก่ง​กล้า​สะดุด​นักรบ​ผู้​เก่ง​กล้าทั้ง​คู่​ล้ม​ลง​ด้วย​กัน”
13คำ​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​กับ​เยเรมีย์​ผู้เผยพระวจนะ เรื่อง​ที่​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​บาบิโลน จะ​มาตี​ดินแดน​อียิปต์14“จง​ประกาศ​ใน​อียิปต์แจ้ง​ให้​รู้​ใน​มิ​กดลแจ้ง​ให้​รู้​ใน​เมมฟิส​และ​ทาปานเหสบอก​ว่า ‘จง​ยืน​ขึ้น​และ​เตรียม​ตัวเพราะ​ดาบ​กลืนกิน​รอบ​ตัว​เจ้า​แล้ว’15ทำไม​ผู้​แข็งแกร่ง​ของ​เจ้า​จึง​ถูก​กวาด​ไป?พวก​เขา​ยืน​อยู่​ไม่​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​ผลัก​พวก​เขา16พระองค์​ทำให้​หลาย​คน​สะดุดจริง​ที​เดียว พวก​เขา​ล้ม​ทับ​กันพวก​เขา​พูด​ว่า ‘ลุก​ขึ้น! ให้​พวกเรา​กลับ​ไป​หา​ชนชาติ​ของ​ตนและ​แผ่นดิน​เกิด​ของ​พวกเราหนี​จาก​ดาบ​ที่​กดขี่’17พวก​เขา​ร้อง​ที่​นั่น​ว่า ‘ฟาโรห์ กษัตริย์​อียิปต์ มี​แต่​เสียง​ดังเขา​ปล่อย​ให้​เวลา​ที่​กำหนด​ผ่าน​ไป’
18“เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด” กษัตริย์​กล่าวผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​แห่งกองทัพ“เขา​จะ​มา​แน่ เหมือน​ทาโบร์​ท่ามกลาง​ภูเขาและ​เหมือน​คาร์เมล​ริม​ทะเลเขา​จะ​มา​เช่น​นั้น19ธิดา​ผู้​พำนัก​ใน​อียิปต์จง​จัด​ของ​เตรียม​ไป​เป็น​เชลยเพราะ​เมมฟิส​จะ​รกร้างจะ​ถูก​เผา​หมดไม่มี​คน​อาศัย
20“อียิปต์​เป็น​วัว​สาว​ที่​งดงาม​ยิ่งแต่​ความ​พินาศ​จาก​ทาง​เหนือ​มา​แล้วมา​แล้ว21คน​รับจ้าง​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เธอ​ก็​เหมือน​ลูกวัว​ใน​คอกเพราะ​พวก​เขา​ก็​หัน​หลัง​กลับหนี​ไป​ด้วย​กันพวก​เขา​ยืน​อยู่​ไม่​ได้เพราะ​วัน​แห่ง​หายนะ​มา​ถึง​พวก​เขา​แล้วเป็น​เวลา​ที่​พวก​เขา​จะ​ถูก​ลงโทษ22เสียง​ของ​เธอ​จะ​เคลื่อน​ไป​เหมือน​งูเพราะ​พวก​เขา​จะ​เดิน​ทัพ​มาและ​ถือ​ขวาน​มา​ต่อสู้​กับ​เธอ​เหมือน​คน​ตัด​ไม้23พวก​เขา​จะ​โค่น​ป่า​ของ​เธอ” พระยาห์เวห์​กล่าว“แม้​ป่า​นั้น​จะ​สำรวจ​ไม่​ทั่วเพราะ​พวก​เขา​มากกว่า​ตั๊กแตนนับ​ไม่​ถ้วน24ธิดา​แห่ง​อียิปต์​จะ​ผิด​หวังเธอ​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ชนชาติ​ทาง​เหนือ”
25พระยาห์เวห์​แห่งกองทัพ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล กล่าว​ดังนี้ “จง​ฟัง เรา​จะ​ลงโทษ​อาโมนแห่งโน ฟาโรห์ และ​อียิปต์ พร้อม​กับ​เทพเจ้า​ทั้ง​หลาย​และ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ของ​เธอ คือ​ฟาโรห์​และ​ผู้​ที่​ไว้​วางใจ​เขา26เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ผู้​ที่​มุ่ง​เอา​ชีวิต​พวก​เขา ใน​มือ​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​บาบิโลน และ​ใน​มือ​ข้าราชบริพาร​ของ​เขา หลัง​จาก​นั้น​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​เหมือน​สมัย​ก่อน” พระยาห์เวห์​กล่าว27“แต่​ยาโคบ ผู้รับใช้​ของ​เรา อย่า​กลัว​เลยอิสราเอล อย่า​หวาดหวั่นเพราะ​ดูเถิด เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​ที่​ห่าง​ไกลและ​ช่วย​ลูก​หลาน​เจ้า​จาก​ดินแดน​ที่​พวก​เขา​เป็น​เชลยยาโคบ​จะ​กลับ​มาจะ​สงบ​และ​อยู่​อย่าง​สบายไม่มี​ใคร​ทำให้​เขา​กลัว28ยาโคบ ผู้รับใช้​ของ​เรา อย่า​กลัว​เลย” พระยาห์เวห์​กล่าว“เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้าเรา​จะ​ทำให้​ทุก​ชนชาติ​ที่​เรา​ขับ​ไล่​เจ้า​ไป​อยู่​สูญ​สิ้นแต่​เรา​จะ​ไม่​ทำให้​เจ้า​สูญ​สิ้นเรา​จะ​ลงโทษ​แก้ไข​เจ้า​ตาม​สมควรและ​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เจ้า​พ้น​โทษ​เป็น​อัน​ขาด”