เยเรมีย์20
1ปาชเฮอร์ บุตรอิมเมอร์ ปุโรหิตผู้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ได้ยินเยเรมีย์พยากรณ์เรื่องเหล่านี้2ปาชเฮอร์จึงตีเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ แล้วจับใส่ขื่อขังที่ประตูเบนยามินด้านบนในพระนิเวศของพระยาห์เวห์3วันต่อมา ปาชเฮอร์ปล่อยเยเรมีย์จากขื่อขัง เยเรมีย์บอกเขาว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้เรียกท่านว่าปาชเฮอร์ แต่เรียกว่ามาโกร์มิสซาบิบ 4เพราะพระยาห์เวห์กล่าวว่า ‘จงฟัง เราจะทำให้เจ้าเป็นความหวาดกลัวต่อตนเองและเพื่อนทุกคน พวกเขาจะล้มตายด้วยดาบศัตรู ตาของเจ้าจะเห็น เราจะมอบยูดาห์ทั้งหมดไว้ในมือกษัตริย์บาบิโลน เขาจะกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลนและฆ่าด้วยดาบ5เราจะมอบความมั่งคั่งทั้งหมดของเมืองนี้ ทรัพย์ที่ได้มาทั้งหมดและของมีค่าทุกอย่าง ทั้งสมบัติทั้งหมดของกษัตริย์ยูดาห์ไว้ในมือศัตรู พวกเขาจะยึด เอาไป และขนไปบาบิโลน6ปาชเฮอร์ เจ้าและทุกคนในบ้านจะไปเป็นเชลย เจ้าจะไปบาบิโลน ตายที่นั่นและถูกฝังที่นั่น ทั้งเจ้าและเพื่อนทั้งหมดที่เจ้าเคยกล่าวคำพยากรณ์เท็จให้ฟัง’”7พระยาห์เวห์ พระองค์ชักจูงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ยอมพระองค์แข็งแกร่งกว่าข้าพเจ้าและเอาชนะได้ข้าพเจ้าตกเป็นที่หัวเราะเยาะทั้งวันทุกคนเยาะเย้ย8ทุกครั้งที่พูด ข้าพเจ้าต้องร้องออกมาร้องว่า “ความรุนแรงและการทำลาย!”เพราะคำของพระยาห์เวห์ทำให้ข้าพเจ้าถูกดูหมิ่นและเยาะเย้ยทั้งวัน9ถ้าข้าพเจ้าพูดว่าจะไม่กล่าวถึงพระองค์หรือพูดในนามพระองค์อีกใจก็เหมือนมีไฟลุกไหม้ ขังอยู่ในกระดูกข้าพเจ้าเหนื่อยกับการกลั้นไว้กลั้นไม่ไหว10เพราะข้าพเจ้าได้ยินหลายคนใส่ร้ายว่า“ความหวาดกลัวทุกด้าน!กล่าวโทษเขาสิ แล้วพวกเราจะกล่าวโทษด้วย!”เพื่อนสนิททั้งหมดของข้าพเจ้าพูดเช่นนี้พวกเขาคอยดูข้าพเจ้าล้ม“บางทีเขาอาจถูกชักจูงได้แล้วพวกเราจะเอาชนะและแก้แค้นเขา”11แต่พระยาห์เวห์อยู่กับข้าพเจ้าเหมือนผู้กล้าแข็งน่าเกรงขามผู้ข่มเหงจึงจะสะดุดเอาชนะไม่ได้พวกเขาจะผิดหวังอย่างที่สุดเพราะไม่ได้ทำอย่างฉลาดจะเสียเกียรติตลอดไป ไม่มีใครลืม12แต่พระยาห์เวห์แห่งกองทัพ ผู้ทดสอบคนเที่ยงธรรมผู้มองเห็นทั้งใจและความคิดโปรดให้ข้าพเจ้าเห็นพระองค์แก้แค้นพวกเขาเพราะข้าพเจ้าแจ้งเรื่องคดีของตนต่อพระองค์แล้ว13จงร้องเพลงให้พระยาห์เวห์!จงสรรเสริญพระยาห์เวห์เพราะพระองค์ช่วยชีวิตคนขัดสนให้พ้นมือคนทำชั่ว14ขอให้วันที่ข้าพเจ้าเกิดถูกสาปแช่งอย่าให้วันที่แม่คลอดข้าพเจ้าได้รับพร15ขอให้คนที่แจ้งข่าวให้พ่อข้าพเจ้าถูกสาปแช่ง เขาพูดว่า“ท่านได้ลูกชายแล้ว” ทำให้พ่อดีใจมาก16ให้คนนั้นเป็นเหมือนเมืองที่พระยาห์เวห์โค่นลงโดยไม่เปลี่ยนใจให้เขาได้ยินเสียงร้องตอนเช้าและเสียงตะโกนตอนเที่ยง17เพราะเขาไม่ได้ฆ่าข้าพเจ้าตั้งแต่ในครรภ์แม่ก็คงเป็นหลุมศพของข้าพเจ้าและแม่ก็คงตั้งครรภ์อยู่ตลอดไป18ข้าพเจ้าออกจากครรภ์มาทำไม ต้องเห็นความเหน็ดเหนื่อยและความเศร้าให้วันเวลาของข้าพเจ้าสิ้นไปกับความอับอาย?