โฮเชยา11
1เมื่ออิสราเอลยังเป็นเด็ก เรารักเขาและเรียกลูกชายของเราออกจากอียิปต์2เมื่อคนเหล่านั้นเรียกพวกเขา พวกเขาจึงจากผู้ที่เรียกไปไปถวายเครื่องบูชาแก่เทพบาอัลทั้งหลายและเผาเครื่องหอมให้รูปเคารพแกะสลัก3แต่เราสอนเอฟราอิมให้เดินจับแขนพวกเขาไว้พวกเขากลับไม่รู้ว่าเราเป็นผู้รักษาพวกเขา4เราจูงพวกเขาด้วยสายใยผูกพันของมนุษย์ ด้วยสายใยรักเราเป็นเหมือนคนที่ยกแอกที่อยู่บนคอพวกเขาขึ้นเราก้มลงหาเขา และให้อาหารเขา5พวกเขาจะไม่กลับไปแผ่นดินอียิปต์แต่ชาวอัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของพวกเขาเพราะพวกเขาไม่ยอมกลับใจ6ดาบจะลงบนเมืองของพวกเขาทำลายดาลประตูเมืองและทำให้แผนการของพวกเขาสิ้นสุดลง7คนของเรามุ่งมั่นหันไปจากเราแม้พวกเขาร้องหาพระเจ้าผู้สูงสุดพระองค์ก็จะไม่ยกพวกเขาขึ้นอย่างแน่นอน8เอฟราอิม เราจะตัดใจจากเจ้าได้อย่างไร?อิสราเอล เราจะมอบเจ้าให้คนอื่นได้อย่างไร?เราจะทำให้เจ้าเป็นเหมือนอัดมาห์ได้อย่างไร?จะทำให้เจ้าเป็นเหมือนเศโบยิมได้อย่างไร?ใจเราเปลี่ยนไปความสงสารของเราพลุ่งขึ้น9เราจะไม่ลงมือด้วยความโกรธอันดุเดือดจะไม่กลับมาทำลายเอฟราอิมเพราะเราเป็นพระเจ้า ไม่ใช่มนุษย์ เป็นองค์ผู้บริสุทธิ์ท่ามกลางพวกเจ้าเราจะไม่มาด้วยความโกรธ10พวกเขาจะเดินตามพระยาห์เวห์พระองค์จะคำรามเหมือนสิงโตเมื่อพระองค์คำราม ลูกทั้งหลายจะตัวสั่นมาจากทิศตะวันตก11พวกเขาจะตัวสั่นมาจากอียิปต์เหมือนนกจะมาจากแผ่นดินอัสซีเรียเหมือนนกเขาเราจะให้พวกเขาตั้งหลักอยู่ในบ้านของตน” พระยาห์เวห์กล่าว12เอฟราอิมล้อมเราด้วยคำเท็จวงศ์วานอิสราเอลล้อมเราด้วยคำหลอกลวงยูดาห์ยังหลงไปจากพระเจ้าและไม่ซื่อสัตย์ต่อองค์ผู้บริสุทธิ์