เฉลยธรรมบัญญัติ32
1ฟ้าสวรรค์เอ๋ย จงเงี่ยหูฟัง แล้วข้าพเจ้าจะพูดให้แผ่นดินฟังถ้อยคำจากปากข้าพเจ้า2คำสอนของข้าพเจ้าจะหยดลงดั่งสายฝนถ้อยคำของข้าพเจ้าจะพร่างพรมดั่งน้ำค้างดั่งฝนละอองเหนือหญ้าอ่อนดั่งสายฝนบนพืชเขียว3เพราะข้าพเจ้าจะประกาศพระนามของพระยาห์เวห์จงถวายความยิ่งใหญ่แด่พระเจ้าของเรา!4พระองค์คือศิลา งานของพระองค์สมบูรณ์เพราะทางทั้งสิ้นของพระองค์ยุติธรรมพระเจ้าผู้สัตย์ซื่อ ไม่ทรงทำผิดพระองค์ทรงเที่ยงธรรมและซื่อตรง5พวกเขาทำตัวเสื่อมทรามต่อพระองค์เพราะความบกพร่องของตน พวกเขาจึงไม่ใช่ลูกของพระองค์เป็นคนรุ่นคดเคี้ยวและบิดเบี้ยว6ประชาชนโง่เขลาไร้ปัญญาเอ๋ยนี่หรือคือสิ่งที่ตอบแทนพระยาห์เวห์?พระองค์ไม่ใช่พ่อของพวกคุณ ผู้ซื้อพวกคุณไว้หรือ?พระองค์ทรงสร้างและสถาปนาพวกคุณ7จงระลึกถึงวันเก่าก่อนคิดถึงปีแห่งคนหลายชั่วอายุถามพ่อของพวกคุณ แล้วเขาจะบอกถามพวกผู้ใหญ่ แล้วพวกเขาจะเล่าให้ฟัง8เมื่อองค์ผู้สูงสุดประทานมรดกแก่ชนชาติต่าง ๆเมื่อพระองค์ทรงแยกลูกหลานมนุษย์ออกจากกันพระองค์ทรงกำหนดเขตแดนของชนชาติตามจำนวนลูกหลานอิสราเอล9เพราะส่วนของพระยาห์เวห์คือประชากรของพระองค์ยาโคบคือส่วนมรดกที่พระองค์ได้รับ10พระองค์ทรงพบเขาในแผ่นดินกันดารในถิ่นร้างที่มีเสียงโหยหวนพระองค์ทรงโอบล้อมเขาทรงดูแลเขาทรงรักษาเขาดั่งแก้วตาดวงใจ11ดั่งนกอินทรีกวนรังของมันโผบินอยู่เหนือลูกอ่อนพระองค์ทรงกางปีกรับพวกเขาขึ้นมาและแบกไว้บนขนปีก12พระยาห์เวห์เพียงพระองค์เดียวทรงนำเขาไม่มีพระต่างด้าวองค์ใดอยู่กับเขา13พระองค์ทรงให้เขาขี่บนที่สูงของแผ่นดินเขาได้กินผลผลิตจากท้องทุ่งพระองค์ทรงให้เขาดูดน้ำผึ้งจากศิลาและน้ำมันจากหินเหล็กไฟ14เนยจากฝูงวัว น้ำนมจากฝูงแกะพร้อมไขมันลูกแกะแกะผู้พันธุ์บาชานและแพะพร้อมข้าวสาลีชั้นเลิศเจ้าดื่มเหล้าองุ่นจากเลือดขององุ่น15แต่เยชูรุนอ้วนพีแล้วเตะถีบอย่างพยศเจ้าอ้วนขึ้นตัวหนาขึ้นผิวพรรณเปล่งปลั่งแล้วเขาก็ทอดทิ้งพระเจ้าผู้ทรงสร้างเขาและดูหมิ่นศิลาแห่งความรอดของตน16พวกเขาทำให้พระองค์หึงหวงด้วยพระต่างด้าวยั่วพระองค์ให้กริ้วด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียน17พวกเขาถวายเครื่องบูชาแก่พวกปีศาจ ไม่ใช่แด่พระเจ้าแก่เทพเจ้าที่พวกเขาไม่เคยรู้จักเทพเจ้าใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานซึ่งบรรพบุรุษไม่เคยหวาดเกรง18เจ้าไม่ใส่ใจศิลาผู้ให้กำเนิดเจ้าและลืมพระเจ้าผู้ทรงให้กำเนิดเจ้า19พระยาห์เวห์ทรงเห็นแล้วทรงรังเกียจเพราะลูกชายลูกสาวของพระองค์ยั่วพระองค์20พระองค์ตรัสว่า “เราจะซ่อนหน้าจากพวกเขาแล้วดูว่าปลายทางของพวกเขาจะเป็นอย่างไรเพราะพวกเขาเป็นคนรุ่นคดเคี้ยวยิ่งนักเป็นลูกที่ไม่มีความสัตย์ซื่อ21พวกเขาทำให้เราหึงหวงด้วยสิ่งที่ไม่ใช่พระเจ้ายั่วเราให้กริ้วด้วยสิ่งไร้ค่าเราจะทำให้พวกเขาหึงหวงด้วยชนที่ไม่เป็นชนชาติจะยั่วพวกเขาให้กริ้วด้วยชนชาติไร้ปัญญา22เพราะไฟลุกขึ้นจากความกริ้วของเรามันเผาผลาญลงไปถึงแดนคนตายเบื้องล่างสุด เผาแผ่นดินและผลผลิตของมันจุดไฟเผารากฐานของภูเขา23“เราจะกองความชั่วร้ายทับพวกเขาจะใช้ลูกธนูของเรากับพวกเขาจนหมด24พวกเขาจะผ่ายผอมเพราะความหิวถูกเผาผลาญด้วยความร้อนแรงและภัยพิบัติอันขมขื่นเราจะให้เขี้ยวสัตว์ร้ายกัดกินพวกเขาพร้อมพิษงูที่เลื้อยอยู่ในฝุ่น25ข้างนอก ดาบจะพรากคนที่รักไปส่วนในห้องความหวาดผวาจะครอบงำทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวพรหมจารีทั้งทารกยังดูดนมและคนผมหงอก26เราเคยคิดว่า ‘จะกระจายพวกเขาไปไกลจะทำให้ความทรงจำถึงพวกเขาสูญสิ้นจากหมู่มนุษย์’27หากเราไม่เกรงการยั่วยุจากศัตรูเกรงว่าฝ่ายตรงข้ามจะเข้าใจผิดเกรงว่าพวกเขาจะพูดว่า ‘มือของเรายิ่งใหญ่พระยาห์เวห์ไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้เลย’”28เพราะพวกเขาเป็นชนชาติที่ไม่รู้จักคิดอ่านไม่มีความเข้าใจอยู่ในพวกเขา29โอ้ ถ้าพวกเขามีปัญญาและเข้าใจเรื่องนี้ถ้าพวกเขาคิดถึงบั้นปลายของตน!30คนเดียวจะไล่พันคนได้อย่างไรสองคนจะทำให้หมื่นคนหนีได้อย่างไรถ้าศิลาของพวกเขาไม่ได้ขายพวกเขาเสียและพระยาห์เวห์ไม่ได้มอบพวกเขาไว้?31เพราะศิลาของพวกเขาไม่เหมือนศิลาของเราแม้ศัตรูของเรายังยอมรับเช่นนั้น32เพราะเถาองุ่นของพวกเขามาจากเถาแห่งโสโดมจากไร่ของโกโมราห์องุ่นของพวกเขาเป็นองุ่นพิษพวงองุ่นขมขื่น33เหล้าองุ่นของพวกเขาคือพิษงูคือพิษร้ายของงูเห่า34“สิ่งนี้ไม่ได้เก็บไว้กับเราหรือไม่ได้ผนึกไว้ในคลังของเราหรือ?35การแก้แค้นและการตอบแทนเป็นของเราเมื่อเท้าของพวกเขาลื่นไถลเพราะวันแห่งหายนะของพวกเขาใกล้เข้ามาหายนะของพวกเขากำลังโถมเข้ามา”36เพราะพระยาห์เวห์จะทรงพิพากษาประชากรของพระองค์และทรงสงสารผู้รับใช้ของพระองค์เมื่อทรงเห็นว่ากำลังของพวกเขาหมดสิ้นไม่มีใครเหลือ ไม่ว่าถูกกักไว้หรือเป็นอิสระ37พระองค์จะตรัสว่า “ไหนเล่าเทพเจ้าของพวกเขาศิลาที่พวกเขาใช้เป็นที่ลี้ภัย38ผู้กินไขมันจากเครื่องบูชาของพวกเขาและดื่มเหล้าองุ่นจากเครื่องดื่มบูชา?ให้เทพเหล่านั้นลุกขึ้นมาช่วยพวกคุณสิ!ให้พวกมันเป็นที่คุ้มภัยของพวกคุณสิ!39“จงดูเถิด บัดนี้ เรานี่แหละคือผู้นั้นไม่มีพระเจ้าอื่นอยู่กับเราเราฆ่า และเราทำให้มีชีวิตเราทำให้บาดเจ็บ และเรารักษาไม่มีใครช่วยให้พ้นจากมือของเราได้40เพราะเรายกมือขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์และประกาศว่า‘เรามีชีวิตอยู่เป็นนิตย์’41หากเราลับดาบแวววาวให้คมและมือของเราจับดาบเพื่อพิพากษาเราจะแก้แค้นศัตรูของเราและตอบแทนผู้ที่เกลียดเรา42เราจะทำให้ลูกธนูเมามายด้วยเลือดดาบของเราจะกินเนื้อด้วยเลือดของผู้ถูกฆ่าและเชลยรวมทั้งศีรษะของผู้นำฝ่ายศัตรู”43ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงชื่นชมยินดีกับประชากรของพระองค์เพราะพระองค์จะทรงแก้แค้นแทนเลือดของผู้รับใช้จะทรงแก้แค้นศัตรูของพระองค์และทรงลบล้างบาปให้แผ่นดินกับประชากรของพระองค์ 44โมเสสกับโยชูวาบุตรนูนมากล่าวถ้อยคำทั้งหมดของบทเพลงนี้ให้ประชาชนฟัง45เมื่อโมเสสกล่าวถ้อยคำทั้งหมดนี้แก่อิสราเอลจนจบ46เขาพูดกับพวกเขาว่า “จงใส่ใจถ้อยคำทั้งหมดที่ผมใช้เป็นพยานเตือนพวกคุณในวันนี้ พวกคุณต้องสั่งลูกหลานให้ระมัดระวังทำตามถ้อยคำทั้งหมดของธรรมบัญญัตินี้47เพราะถ้อยคำนี้ไม่ใช่เรื่องไร้สาระสำหรับพวกคุณ แต่คือชีวิตของพวกคุณ และด้วยถ้อยคำนี้พวกคุณจะมีอายุยืนในแผ่นดินที่กำลังข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปครอบครอง”48วันเดียวกันนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า49“จงขึ้นไปบนภูเขาอาบาริมนี้ คือภูเขาเนโบ ซึ่งอยู่ในแผ่นดินโมอับตรงข้ามเมืองเยรีโค และมองดูแผ่นดินคานาอันซึ่งเราประทานแก่ลูกหลานอิสราเอลให้ครอบครอง50เจ้าจะตายบนภูเขาที่เจ้าขึ้นไป และถูกรวมไว้กับประชากรของเจ้า เหมือนอาโรนพี่ชายของเจ้าตายบนภูเขาโฮร์และถูกรวมไว้กับประชากรของเขา51เพราะพวกเจ้าได้ทำผิดต่อเราท่ามกลางลูกหลานอิสราเอล ที่น้ำเมรีบาห์แห่งคาเดช ในถิ่นทุรกันดารศิน เพราะพวกเจ้าไม่ได้แสดงให้ลูกหลานอิสราเอลเห็นว่าเราบริสุทธิ์52เจ้าจะมองเห็นแผ่นดินนั้นได้จากระยะไกล แต่จะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินที่เราประทานแก่ลูกหลานอิสราเอล”