อาโมส8
1พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ ให้ข้าพเจ้าเห็นดังนี้ มีตะกร้าผลไม้ฤดูร้อนใบหนึ่ง2พระองค์ถามว่า “อาโมส คุณเห็นอะไร?”
ข้าพเจ้าตอบว่า “ตะกร้าผลไม้ฤดูร้อน”
พระยาห์เวห์จึงบอกข้าพเจ้าว่า“จุดจบมาถึงอิสราเอล ประชาชนของเราแล้วเราจะไม่ละเว้นพวกเขาอีกต่อไป3ในวันนั้น เพลงในพระวิหารจะกลายเป็นเสียงคร่ำครวญ” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“จะมีศพมากมาย ทุกแห่งพวกเขาจะทิ้งศพอย่างเงียบงัน4จงฟังเรื่องนี้ พวกคุณที่อยากกลืนกินคนยากไร้และทำให้คนจนในแผ่นดินล่มจม5พวกคุณพูดว่า ‘เมื่อไรวันเดือนดับจะผ่านไป พวกเราจะได้ขายธัญพืช?เมื่อไรวันสะบาโตจะผ่านไป พวกเราจะได้ค้าข้าวสาลี?ทำเอฟาห์ ให้เล็กลง และทำเชเขล ให้ใหญ่ขึ้นค้าขายอย่างฉ้อฉลด้วยตาชั่งโกง6เพื่อพวกเราจะได้ซื้อคนจนด้วยเงินและซื้อคนยากไร้ด้วยรองเท้าแตะคู่หนึ่งและขายเศษที่กวาดมาไปกับข้าวสาลี’”7พระยาห์เวห์สาบานด้วยความทะนงของยาโคบว่า“เราจะไม่มีวันลืมการกระทำใดของพวกเขาเลย8แผ่นดินจะไม่สั่นสะเทือนเพราะเรื่องนี้หรือและทุกคนที่อาศัยอยู่จะไม่ไว้ทุกข์หรือ?แผ่นดินทั้งหมดจะยกตัวขึ้นเหมือนแม่น้ำปั่นป่วนแล้วลดลงอีก เหมือนแม่น้ำแห่งอียิปต์9ในวันนั้น” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“เราจะทำให้ดวงอาทิตย์ตกในเวลาเที่ยงทำให้แผ่นดินมืดลงในวันฟ้าใส10เราจะเปลี่ยนงานฉลองของพวกคุณเป็นการไว้ทุกข์เปลี่ยนเพลงทั้งหมดเป็นบทคร่ำครวญเราจะให้ทุกคนสวมผ้ากระสอบและทำให้ทุกศีรษะล้านเราจะทำให้เป็นเหมือนการไว้ทุกข์ให้ลูกชายคนเดียวและจบลงเหมือนวันแห่งความขมขื่น11จงใส่ใจ วันนั้นจะมาถึง” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“เราจะส่งความอดอยากมาในแผ่นดินไม่ใช่การขาดขนมปังหรือการกระหายน้ำแต่เป็นการอดฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์12พวกเขาจะเร่ร่อนจากทะเลหนึ่งไปอีกทะเลหนึ่งจากเหนือไปถึงตะวันออกวิ่งไปมาเพื่อแสวงหาถ้อยคำของพระยาห์เวห์แต่จะหาไม่พบ13ในวันนั้น หญิงพรหมจารีที่งดงามและชายหนุ่มจะเป็นลมเพราะกระหายน้ำ14คนที่สาบานด้วยบาปของสะมาเรียและพูดว่า ‘ดาน ขอสาบานด้วยเทพเจ้าของเจ้าผู้มีชีวิตอยู่’และว่า ‘ขอสาบานด้วยทางแห่งเบเออร์เชบาที่มีชีวิตอยู่’จะล้มลงและไม่ลุกขึ้นอีกเลย”
ข้าพเจ้าตอบว่า “ตะกร้าผลไม้ฤดูร้อน”
พระยาห์เวห์จึงบอกข้าพเจ้าว่า“จุดจบมาถึงอิสราเอล ประชาชนของเราแล้วเราจะไม่ละเว้นพวกเขาอีกต่อไป3ในวันนั้น เพลงในพระวิหารจะกลายเป็นเสียงคร่ำครวญ” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“จะมีศพมากมาย ทุกแห่งพวกเขาจะทิ้งศพอย่างเงียบงัน4จงฟังเรื่องนี้ พวกคุณที่อยากกลืนกินคนยากไร้และทำให้คนจนในแผ่นดินล่มจม5พวกคุณพูดว่า ‘เมื่อไรวันเดือนดับจะผ่านไป พวกเราจะได้ขายธัญพืช?เมื่อไรวันสะบาโตจะผ่านไป พวกเราจะได้ค้าข้าวสาลี?ทำเอฟาห์ ให้เล็กลง และทำเชเขล ให้ใหญ่ขึ้นค้าขายอย่างฉ้อฉลด้วยตาชั่งโกง6เพื่อพวกเราจะได้ซื้อคนจนด้วยเงินและซื้อคนยากไร้ด้วยรองเท้าแตะคู่หนึ่งและขายเศษที่กวาดมาไปกับข้าวสาลี’”7พระยาห์เวห์สาบานด้วยความทะนงของยาโคบว่า“เราจะไม่มีวันลืมการกระทำใดของพวกเขาเลย8แผ่นดินจะไม่สั่นสะเทือนเพราะเรื่องนี้หรือและทุกคนที่อาศัยอยู่จะไม่ไว้ทุกข์หรือ?แผ่นดินทั้งหมดจะยกตัวขึ้นเหมือนแม่น้ำปั่นป่วนแล้วลดลงอีก เหมือนแม่น้ำแห่งอียิปต์9ในวันนั้น” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“เราจะทำให้ดวงอาทิตย์ตกในเวลาเที่ยงทำให้แผ่นดินมืดลงในวันฟ้าใส10เราจะเปลี่ยนงานฉลองของพวกคุณเป็นการไว้ทุกข์เปลี่ยนเพลงทั้งหมดเป็นบทคร่ำครวญเราจะให้ทุกคนสวมผ้ากระสอบและทำให้ทุกศีรษะล้านเราจะทำให้เป็นเหมือนการไว้ทุกข์ให้ลูกชายคนเดียวและจบลงเหมือนวันแห่งความขมขื่น11จงใส่ใจ วันนั้นจะมาถึง” พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ กล่าว“เราจะส่งความอดอยากมาในแผ่นดินไม่ใช่การขาดขนมปังหรือการกระหายน้ำแต่เป็นการอดฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์12พวกเขาจะเร่ร่อนจากทะเลหนึ่งไปอีกทะเลหนึ่งจากเหนือไปถึงตะวันออกวิ่งไปมาเพื่อแสวงหาถ้อยคำของพระยาห์เวห์แต่จะหาไม่พบ13ในวันนั้น หญิงพรหมจารีที่งดงามและชายหนุ่มจะเป็นลมเพราะกระหายน้ำ14คนที่สาบานด้วยบาปของสะมาเรียและพูดว่า ‘ดาน ขอสาบานด้วยเทพเจ้าของเจ้าผู้มีชีวิตอยู่’และว่า ‘ขอสาบานด้วยทางแห่งเบเออร์เชบาที่มีชีวิตอยู่’จะล้มลงและไม่ลุกขึ้นอีกเลย”