2 ซามูเอล1
1หลังจากซาอูลสิ้นชีวิต ดาวิดกลับมาจากการสังหารชาวอามาเลข และพักอยู่ที่ศิกลากสองวัน2ในวันที่สาม ปรากฏว่า มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและมีดินบนศีรษะ เมื่อมาถึงดาวิด เขาก็หมอบลงกับพื้นเพื่อแสดงความเคารพ3ดาวิดถามเขาว่า “เจ้ามาจากไหน?”
เขาตอบว่า “ข้าหนีมาจากค่ายของอิสราเอล”4ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้ข้าฟังเถิด”
เขาตอบว่า “ผู้คนหนีจากการรบ และผู้คนจำนวนมากล้มตาย ซาอูลกับโยนาธานบุตรของท่านก็ตายด้วย”5ดาวิดถามชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลกับโยนาธานบุตรของท่านตายแล้ว?”6ชายหนุ่มตอบว่า “ข้าบังเอิญไปถึงภูเขากิลโบอา เห็นซาอูลกำลังพิงหอกอยู่ และรถรบกับพลม้ากำลังไล่ตามท่านมาติด ๆ7เมื่อท่านหันมาเห็นข้า ท่านก็เรียก ข้าจึงตอบว่า ‘ข้าอยู่นี่’8ท่านถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร?’ ข้าตอบว่า ‘ข้าเป็นชาวอามาเลข’9ท่านจึงบอกข้าว่า ‘มายืนข้างข้าแล้วฆ่าข้าเสียเถิด ความทุกข์ทรมานกำลังครอบงำข้า เพราะชีวิตข้ายังไม่สิ้น’10ข้าจึงเข้าไปยืนข้างท่านแล้วฆ่าท่าน เพราะแน่ใจว่าหลังจากท่านล้มลงแล้ว ท่านคงไม่รอด ข้าถอดมงกุฎจากศีรษะและกำไลจากแขนของท่าน แล้วนำมามอบให้นายของข้าที่นี่”11ดาวิดจับเสื้อของตนฉีกออก คนทั้งหลายที่อยู่กับเขาก็ทำเช่นเดียวกัน12พวกเขาไว้ทุกข์ ร้องไห้ และอดอาหารจนถึงเย็นให้แก่ซาอูล โยนาธานบุตรของท่าน ประชาชนของพระยาห์เวห์ และวงศ์วานอิสราเอล เพราะพวกเขาล้มตายด้วยคมดาบ13ดาวิดถามชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้าเป็นคนที่ไหน?”
เขาตอบว่า “ข้าเป็นบุตรของคนต่างถิ่น เป็นชาวอามาเลข”14ดาวิดถามว่า “เจ้าไม่กลัวหรือที่กล้าลงมือทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิม?”15ดาวิดเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งมาสั่งว่า “เข้ามาฆ่าเขาเสีย!” ชายหนุ่มคนนั้นฟันเขาจนตาย16ดาวิดพูดกับเขาว่า “โลหิตของเจ้าจงตกอยู่บนศีรษะของเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าเป็นพยานปรักปรำเจ้าเองว่า ‘ข้าฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้’”17ดาวิดแต่งบทคร่ำครวญนี้ไว้อาลัยให้ซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน18และสั่งให้สอนเพลงธนูนี้แก่ชาวยูดาห์ เพลงนี้บันทึกไว้ในหนังสือยาชาร์19“โอ อิสราเอล เกียรติภูมิของเจ้าถูกสังหารบนที่สูงของเจ้า!เหล่าผู้กล้าล้มลงได้อย่างไร!20อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัทอย่าประกาศตามถนนในเมืองอัชเคโลนมิฉะนั้นบุตรสาวชาวฟีลิสเตียจะยินดีบุตรสาวของพวกที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะโห่ร้องด้วยชัยชนะ21โอ ภูเขากิลโบอาขออย่าให้มีน้ำค้างหรือฝนตกบนเจ้า และอย่าให้มีทุ่งที่ให้ผลเป็นของถวายเพราะที่นั่นโล่ของเหล่าผู้กล้าแปดเปื้อนและถูกทิ้งไว้โล่ของซาอูลมิได้ถูกชโลมด้วยน้ำมัน22จากโลหิตของผู้ถูกสังหารจากไขมันของเหล่าผู้กล้าธนูของโยนาธานไม่เคยถอยกลับดาบของซาอูลก็ไม่เคยกลับมาเปล่า23ซาอูลกับโยนาธานเป็นที่รักและชื่นชมเมื่อยังมีชีวิตแม้ในความตาย ทั้งสองก็ไม่แยกจากกันพวกเขารวดเร็วกว่านกอินทรีแข็งแรงกว่าสิงโต24บุตรสาวอิสราเอลเอ๋ย จงร้องไห้ให้ซาอูลผู้ให้พวกเจ้าสวมเสื้อผ้าสีแดงเข้มอย่างงดงามผู้ประดับเสื้อผ้าของพวกเจ้าด้วยทองคำ25เหล่าผู้กล้าล้มลงกลางสนามรบได้อย่างไร!โยนาธานถูกสังหารบนที่สูงของเจ้า26โยนาธาน พี่น้องของข้า ข้าทุกข์ใจเพราะเจ้าเจ้าเป็นที่ชื่นใจยิ่งสำหรับข้าความรักที่เจ้ามีต่อข้าช่างอัศจรรย์ยิ่งกว่าความรักของสตรี27เหล่าผู้กล้าล้มลงได้อย่างไรอาวุธสงครามสูญสิ้นไปแล้ว!”
เขาตอบว่า “ข้าหนีมาจากค่ายของอิสราเอล”4ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้ข้าฟังเถิด”
เขาตอบว่า “ผู้คนหนีจากการรบ และผู้คนจำนวนมากล้มตาย ซาอูลกับโยนาธานบุตรของท่านก็ตายด้วย”5ดาวิดถามชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลกับโยนาธานบุตรของท่านตายแล้ว?”6ชายหนุ่มตอบว่า “ข้าบังเอิญไปถึงภูเขากิลโบอา เห็นซาอูลกำลังพิงหอกอยู่ และรถรบกับพลม้ากำลังไล่ตามท่านมาติด ๆ7เมื่อท่านหันมาเห็นข้า ท่านก็เรียก ข้าจึงตอบว่า ‘ข้าอยู่นี่’8ท่านถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร?’ ข้าตอบว่า ‘ข้าเป็นชาวอามาเลข’9ท่านจึงบอกข้าว่า ‘มายืนข้างข้าแล้วฆ่าข้าเสียเถิด ความทุกข์ทรมานกำลังครอบงำข้า เพราะชีวิตข้ายังไม่สิ้น’10ข้าจึงเข้าไปยืนข้างท่านแล้วฆ่าท่าน เพราะแน่ใจว่าหลังจากท่านล้มลงแล้ว ท่านคงไม่รอด ข้าถอดมงกุฎจากศีรษะและกำไลจากแขนของท่าน แล้วนำมามอบให้นายของข้าที่นี่”11ดาวิดจับเสื้อของตนฉีกออก คนทั้งหลายที่อยู่กับเขาก็ทำเช่นเดียวกัน12พวกเขาไว้ทุกข์ ร้องไห้ และอดอาหารจนถึงเย็นให้แก่ซาอูล โยนาธานบุตรของท่าน ประชาชนของพระยาห์เวห์ และวงศ์วานอิสราเอล เพราะพวกเขาล้มตายด้วยคมดาบ13ดาวิดถามชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้าเป็นคนที่ไหน?”
เขาตอบว่า “ข้าเป็นบุตรของคนต่างถิ่น เป็นชาวอามาเลข”14ดาวิดถามว่า “เจ้าไม่กลัวหรือที่กล้าลงมือทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิม?”15ดาวิดเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งมาสั่งว่า “เข้ามาฆ่าเขาเสีย!” ชายหนุ่มคนนั้นฟันเขาจนตาย16ดาวิดพูดกับเขาว่า “โลหิตของเจ้าจงตกอยู่บนศีรษะของเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าเป็นพยานปรักปรำเจ้าเองว่า ‘ข้าฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้’”17ดาวิดแต่งบทคร่ำครวญนี้ไว้อาลัยให้ซาอูลและโยนาธานบุตรของท่าน18และสั่งให้สอนเพลงธนูนี้แก่ชาวยูดาห์ เพลงนี้บันทึกไว้ในหนังสือยาชาร์19“โอ อิสราเอล เกียรติภูมิของเจ้าถูกสังหารบนที่สูงของเจ้า!เหล่าผู้กล้าล้มลงได้อย่างไร!20อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัทอย่าประกาศตามถนนในเมืองอัชเคโลนมิฉะนั้นบุตรสาวชาวฟีลิสเตียจะยินดีบุตรสาวของพวกที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะโห่ร้องด้วยชัยชนะ21โอ ภูเขากิลโบอาขออย่าให้มีน้ำค้างหรือฝนตกบนเจ้า และอย่าให้มีทุ่งที่ให้ผลเป็นของถวายเพราะที่นั่นโล่ของเหล่าผู้กล้าแปดเปื้อนและถูกทิ้งไว้โล่ของซาอูลมิได้ถูกชโลมด้วยน้ำมัน22จากโลหิตของผู้ถูกสังหารจากไขมันของเหล่าผู้กล้าธนูของโยนาธานไม่เคยถอยกลับดาบของซาอูลก็ไม่เคยกลับมาเปล่า23ซาอูลกับโยนาธานเป็นที่รักและชื่นชมเมื่อยังมีชีวิตแม้ในความตาย ทั้งสองก็ไม่แยกจากกันพวกเขารวดเร็วกว่านกอินทรีแข็งแรงกว่าสิงโต24บุตรสาวอิสราเอลเอ๋ย จงร้องไห้ให้ซาอูลผู้ให้พวกเจ้าสวมเสื้อผ้าสีแดงเข้มอย่างงดงามผู้ประดับเสื้อผ้าของพวกเจ้าด้วยทองคำ25เหล่าผู้กล้าล้มลงกลางสนามรบได้อย่างไร!โยนาธานถูกสังหารบนที่สูงของเจ้า26โยนาธาน พี่น้องของข้า ข้าทุกข์ใจเพราะเจ้าเจ้าเป็นที่ชื่นใจยิ่งสำหรับข้าความรักที่เจ้ามีต่อข้าช่างอัศจรรย์ยิ่งกว่าความรักของสตรี27เหล่าผู้กล้าล้มลงได้อย่างไรอาวุธสงครามสูญสิ้นไปแล้ว!”