สดุดี78
(มัสคิล ของอาสาฟ)
1ประชาชนของข้าพเจ้า จงฟังคำสอนของข้าพเจ้าเถิดจงฟังถ้อยคำจากปากข้าพเจ้า2ข้าพเจ้าจะเอื้อนเอ่ยเป็นอุปมาข้าพเจ้าจะเผยสิ่งที่ซ่อนเร้นตั้งแต่โบราณกาล3สิ่งที่เราได้ยินและรับรู้สิ่งที่บรรพบุรุษของเราบอกต่อกันมา4เราจะไม่ซ่อนไว้จากเชื้อสายของพวกเขาเราจะบอกคนรุ่นต่อไปถึงการกระทำอันน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์ถึงฤทธิ์เดชและการอัศจรรย์ที่พระองค์ทำ5พระองค์วางกฎเกณฑ์สำหรับยาโคบและตั้งกฎบัญญัติในอิสราเอลซึ่งพระองค์สั่งบรรพบุรุษของเราไว้ให้สอนลูกหลานของเขา6เพื่อชนรุ่นหลังจะได้รู้แม้แต่ลูกหลานที่ยังไม่เกิดและก็จะถึงคราวที่เขาต้องบอกลูกหลานของตนต่อไป7แล้วพวกเขาจะวางใจในพระเจ้าไม่ลืมสิ่งที่พระองค์กระทำและจะทำตามคำสั่งของพระองค์8พวกเขาจะได้ไม่เป็นเหมือนบรรพบุรุษซึ่งดื้อดึงและชอบกบฏจิตใจไม่จงรักภักดีต่อพระเจ้าจิตวิญญาณไม่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์9แม้ชนเผ่าเอฟราอิมมีธนูเป็นอาวุธครบครันก็ยังหันหลังวิ่งหนีไปในยามสงคราม10เพราะเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้าไม่ยอมดำเนินชีวิตตามกฎบัญญัติของพระองค์11เขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้กระทำลืมการอัศจรรย์ที่แสดงให้เขาเห็น12พระองค์ทำการอัศจรรย์ต่อหน้าต่อตาบรรพบุรุษของเขาในดินแดนอียิปต์ ในเขตแดนโศอัน13พระองค์แยกทะเลและนำพวกเขาเดินข้ามไปพระองค์ทำให้น้ำตั้งขึ้นเหมือนกำแพง14พระองค์นำเขาด้วยเมฆในยามกลางวันและด้วยแสงจากไฟในยามกลางคืน15พระองค์แยกหินออกจากกันในถิ่นทุรกันดารให้น้ำพุ่งขึ้นมากมายเหมือนทะเลให้เขาดื่ม16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกมาจากศิลาและให้น้ำไหลรินดั่งแม่น้ำ17ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังคงทำบาปต่อพระองค์กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในถิ่นทุรกันดาร18พวกเขาจงใจลองดีกับพระเจ้าเรียกร้องอาหารที่อยากกิน19พวกเขาต่อว่าพระเจ้าว่า“พระเจ้าจัดสำรับในถิ่นทุรกันดารได้จริงๆ หรือ20ใช่แล้ว พระองค์ตีหินและน้ำก็พุ่งออกมาลำธารก็มีน้ำไหลล้นแต่พระองค์จะให้ขนมปังพวกเราได้ด้วยหรือพระองค์ให้เนื้อกับคนของพระองค์ได้หรือ”21เมื่อพระยาห์เวห์ได้ยินก็กราดเกรี้ยวเพลิงของพระองค์เผาผลาญยาโคบและความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล22เพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อในพระเจ้าหรือไว้วางใจว่าพระองค์จะช่วยกู้ได้23ถึงกระนั้นพระองค์สั่งฟ้าเบื้องบนและเปิดประตูสวรรค์24พระองค์ให้มานาลงมาเป็นอาหารพระองค์ให้ธัญญาหารจากฟ้าสวรรค์แก่พวกเขา25มนุษย์ได้กินอาหารของทูตสวรรค์พระองค์ให้อาหารแก่พวกเขาจนอิ่มหนำ26พระองค์ให้ลมตะวันออกมาจากฟ้าสวรรค์และโดยฤทธิ์เดชพระองค์ให้ลมใต้พัดมา27พระองค์ให้เนื้อตกลงมามากมายดั่งฝุ่นคือฝูงนกคลาคล่ำดั่งเม็ดทรายที่ชายทะเล28พระองค์ทำให้นกเหล่านั้นลงมาที่ค่ายพักแรมรอบๆ เต็นท์ของพวกเขา29พวกเขากินจนอิ่มหนำพระองค์ให้จนสมอยาก30แต่ก่อนที่พวกเขาจะละจากสิ่งที่อยากกินแม้อาหารยังคาปากอยู่31ความโกรธเกรี้ยวของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นพระองค์ประหารคนกำยำล่ำสันที่สุดในพวกเขาและสังหารคนหนุ่มของอิสราเอล32ทั้งๆ ที่เห็นทั้งหมดนี้แล้ว พวกเขาก็ยังทำบาปต่อไปทั้งๆ ที่เห็นการอัศจรรย์ของพระองค์ เขาก็ยังไม่เชื่อ33ดังนั้นพระองค์จึงจบวันคืนของพวกเขาอย่างสูญเปล่าและปีเดือนของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว34เมื่อใดก็ตามที่พระเจ้าประหารพวกเขา พวกเขาจะแสวงหาพระองค์จะกระตือรือร้นกลับมาหาพระองค์อีกครั้ง35พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าเป็นศิลาระลึกได้ว่าพระเจ้าผู้สูงสุดเป็นพระผู้ไถ่ของพวกเขา36แต่แล้ว พวกเขาก็ยกยอพระองค์ด้วยลมปากโกหกพระองค์ด้วยลิ้นของตน37จิตใจเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อพระองค์ไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์38ถึงกระนั้นพระองค์ยังเมตตากรุณาพระองค์อภัยความชั่วช้าของเขาและไม่ทำลายล้างพวกเขาเสียหมดหลายครั้งพระองค์ยับยั้งความโกรธไม่ให้ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นเต็มที่39พระองค์ระลึกว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์เป็นแค่ลมวูบหนึ่ง ผ่านแล้วก็ผ่านไป40พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดารและทำให้พระองค์เศร้าใจในดินแดนร้างบ่อยเหลือเกิน!41พวกเขาลองดีกับพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าพวกยั่วยุองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล42พวกเขาไม่ได้นึกถึงฤทธิ์เดชในวันที่พระองค์ช่วยตนจากคนกดขี่ข่มเหง43ในวันที่พระองค์แสดงบรรดาหมายสำคัญในอียิปต์และปาฏิหาริย์ในดินแดนโศอัน44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำให้เป็นเลือดจนไม่มีใครดื่มจากธารน้ำได้45พระองค์ส่งฝูงเหลือบมาเล่นงานและฝูงกบมาทำลายล้างพวกเขา46พระองค์ยกพืชผลของเขาแก่ตั๊กแตนยกผลิตผลแก่ฝูงตั๊กแตน47พระองค์ให้ลูกเห็บทำลายเถาองุ่นและน้ำค้างแข็งทำลายต้นมะเดื่อของเขา48พระองค์ให้ลูกเห็บจัดการกับฝูงวัวให้ฟ้าผ่าจัดการฝูงปศุสัตว์ของเขา49พระองค์ระบายความเกรี้ยวกราดความโกรธเกรี้ยว ความขุ่นเคือง และความโกรธแค้นส่งเหล่าทูตสวรรค์ผู้ทำลายมาลงโทษเขา50พระองค์เตรียมทางสำหรับความโกรธของพระองค์พระองค์ไม่ไว้ชีวิตพวกเขาแต่มอบเขาแก่โรคระบาด51พระองค์ประหารลูกหัวปีทั้งสิ้นในอียิปต์คือผลแรกแห่งวัยฉกรรจ์ในเต็นท์ของฮาม52แต่พระองค์นำคนของพระองค์ออกมาดั่งฝูงแกะพระองค์นำเขาเหมือนแกะผ่านถิ่นทุรกันดาร53พระองค์นำพวกเขามาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดหวั่นแต่น้ำทะเลซัดท่วมศัตรูของเขา54และพระองค์ก็นำเขามายังเขตแดนบริสุทธิ์ของพระองค์ดินแดนเทือกเขาซึ่งได้มาโดยมือขวาของพระองค์55พระองค์ขับไล่ชนชาติต่างๆ ไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาและแบ่งสรรปันส่วนดินแดนให้เป็นมรดกพระองค์ให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลตั้งถิ่นฐานในบ้านของคนเหล่านั้น56แต่พวกเขาก็ยังลองดีกับพระเจ้าและกบฏต่อองค์ผู้สูงสุดไม่ยอมทำตามกฎเกณฑ์ของพระองค์57เหมือนกับบรรพบุรุษ พวกเขาไม่รักภักดีและไม่ซื่อสัตย์เหมือนคันธนูบิดที่ไว้ใจไม่ได้58พวกเขาทำให้พระองค์โกรธด้วยสถานบูชาบนที่สูงเหล่านั้นยั่วยุให้พระองค์หึงหวงด้วยรูปเคารพต่างๆ59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์กราดเกรี้ยวพระองค์ไม่ยอมรับอิสราเอลเลย60พระองค์ละทิ้งพลับพลาแห่งชิโลห์ที่ซึ่งพระองค์พำนักท่ามกลางมนุษย์61และยินยอมให้หีบพันธสัญญาของพระองค์ถูกยึดไปและหยิบยื่นสง่าราศีของพระองค์ในมือศัตรู62พระองค์ให้คนของพระองค์ตกเป็นเหยื่อคมดาบพระองค์กราดเกรี้ยวคนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์63ไฟเผาผลาญหนุ่มฉกรรจ์ส่วนหญิงสาวไม่มีเพลงสมรส64เหล่าปุโรหิตถูกประหารด้วยดาบและภรรยาม่ายของพวกเขาก็ไม่อาจร้องไห้65แล้วองค์เจ้านายลุกขึ้นดั่งตื่นนอนเหมือนนักรบสร่างจากฤทธิ์เหล้าองุ่น66พระองค์รุกไล่ศัตรูของพระองค์ให้ล่าถอยและส่งไปสู่ความอัปยศนิรันดร์67แล้วพระองค์ปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟพระองค์ไม่ได้เลือกชนเผ่าเอฟราอิม68แต่พระองค์เลือกเผ่ายูดาห์และภูเขาศิโยนที่พระองค์รัก69พระองค์สร้างสถานนมัสการของพระองค์ให้สูงตระหง่านและยืนยงดั่งแผ่นดินโลกที่พระองค์ตั้งไว้เป็นนิตย์70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์และนำเขาออกมาจากคอกแกะ71นำเขาออกจากการเลี้ยงแกะมาเป็นผู้เลี้ยงดูยาโคบ ประชาชนของพระองค์เลี้ยงดูอิสราเอล กรรมสิทธิ์ของพระองค์72และดาวิดเลี้ยงดูคนเหล่านั้นด้วยใจสุจริตนำพวกเขาไปในมืออันเชี่ยวชาญBiblica, Inc.