เพลงคร่ำครวญ4
1ทองคำหมดความสุกปลั่งเสียแล้วหนอทองบริสุทธิ์มัวหมองไปเสียแล้ว!อัญมณีศักดิ์สิทธิ์กระจัดกระจายอยู่ทุกมุมถนน2เหตุใดบรรดาลูกหัวแก้วหัวแหวนแห่งศิโยนซึ่งเคยสูงค่าเทียบทองเนื้อเก้าจึงถูกตีราคาเพียงหม้อดินฝีมือช่างปั้น!3แม้หมาในยังให้นมฟูมฟักลูกของมันแต่ชนชาติของข้าพเจ้าใจไม้ไส้ระกำเหมือนนกกระจอกเทศในทะเลทราย4ทารกลิ้นแห้งคับเพดานปากเพราะความหิวกระหายเด็กๆ ร้องขออาหารแต่ไม่มีใครหยิบยื่นให้5บรรดาผู้ที่เคยกินอาหารชั้นเลิศบัดนี้สิ้นเนื้อประดาตัวอยู่ตามถนนบรรดาผู้ที่เติบโตขึ้นมาใส่ผ้าสีม่วงหรูหราบัดนี้นอนคลุกกองขี้เถ้า6โทษทัณฑ์ของชนชาติของข้าพเจ้าใหญ่หลวงกว่าโทษของโสโดมซึ่งถูกคว่ำทลายในชั่วพริบตาโดยไม่มีใครยื่นมือเข้าไปช่วย7บรรดาเจ้านายของเราผุดผ่องกว่าหิมะขาวยิ่งกว่าน้ำนมร่างกายของพวกเขาเปล่งปลั่งกว่าทับทิมรูปร่างหน้าตาสง่างามดั่งลาพิสลาซูลี8แต่บัดนี้พวกเขาดำยิ่งกว่าเขม่าเขาอยู่ตามถนนโดยไม่มีใครจำได้ผิวหนังเหี่ยวหุ้มกระดูกซูบผอมราวไม้เสียบผี9บรรดาคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบก็ดีกว่าคนที่ตายเพราะความอดอยากทุกข์ทรมานเพราะความหิวโหยตายไปช้าๆ เพราะขาดอาหาร10บรรดาหญิงผู้มีใจอ่อนโยนจับลูกในไส้มาต้มกินในช่วงที่ชนชาติของเราถูกทำลายล้าง11พระยาห์เวห์ระบายความโกรธอันรุนแรงออกมาเต็มที่จุดไฟขึ้นในศิโยนเผาผลาญฐานรากของเมืองนี้จนวอดวาย12ไม่มีกษัตริย์องค์ไหนไม่มีชนชาติใดในโลกนี้เชื่อว่าข้าศึกศัตรูจะสามารถล่วงล้ำผ่านประตูเยรูซาเล็มเข้ามาได้13แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว เพราะบาปของผู้เผยพระวจนะและความชั่วช้าของพวกปุโรหิตซึ่งทำให้โลหิตของคนชอบธรรมไหลนองอยู่กลางเมือง14บัดนี้พวกเขาเดินคลำไปตามถนนราวกับเป็นคนตาบอดเนื้อตัวแปดเปื้อนเลือดจนไม่มีใครกล้าแตะต้องเสื้อผ้าของพวกเขา15ผู้คนตะโกนใส่พวกเขาว่า “ไปให้พ้นนะ! เจ้าคนมีมลทิน!ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่ามาถูกตัวเรา!”เมื่อเขาหนีร่อนเร่ไปผู้คนท่ามกลางชนชาติต่างๆ บอกกันว่า“เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้”16พระยาห์เวห์นี่แหละกระจายพวกเขาไปพระองค์ไม่ดูแลพวกเขาอีกเหล่าปุโรหิตไม่เป็นที่เคารพนับถือเหล่าผู้อาวุโสไม่เป็นที่ชื่นชอบ17ยิ่งกว่านั้นตาของเราอ่อนล้าในการเสาะหาความช่วยเหลืออย่างเปล่าประโยชน์เราเฝ้ามองจากหอคอยหาชนชาติหนึ่งซึ่งช่วยเหลืออะไรเราไม่ได้18ผู้คนสะกดรอยตามเราทุกฝีก้าวจนเราเดินไปตามถนนของเราไม่ได้จุดจบของเราใกล้เข้ามา วันเวลาของเราใกล้จะหมดเพราะจุดจบของเรามาถึงแล้ว19คนที่ตามล่าเราว่องไวยิ่งกว่านกอินทรีในท้องฟ้าพวกเขารุกไล่เราบนภูเขาต่างๆและซุ่มดักเราอยู่ในถิ่นกันดาร20ผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้ผู้เป็นลมหายใจแห่งชีวิตของเราติดอยู่ในกับดักของพวกเขาเราเคยคิดว่าใต้ร่มบารมีของกษัตริย์เราจะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆ21ธิดาแห่งเอโดม ผู้อาศัยในดินแดนอูสกระหยิ่มยิ้มย่องไปเถิดแต่ถ้วยแห่งความโกรธก็จะเวียนไปถึงเจ้าด้วยเจ้าจะเมามายและเปลือยล่อนจ้อน22ธิดาแห่งศิโยน โทษทัณฑ์ของเจ้าจะจบสิ้นพระองค์จะไม่ปล่อยให้เจ้าตกเป็นเชลยต่อไปอีกแต่พระองค์จะลงโทษบาปของเจ้า ธิดาแห่งเอโดมและเปิดโปงความชั่วร้ายของเจ้า
Biblica, Inc.