ผู้วินิจฉัย19
คนเลวีกับภรรยาน้อย
1สมัยนั้นคนอิสราเอลไม่มีกษัตริย์ปกครองมีชายตระกูลเลวีคนหนึ่ง อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม เขาได้พาหญิงสาวคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย2แต่หญิงนั้นไม่สัตย์ซื่อต่อสามี เธอทิ้งเขากลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ของเธอที่เบธเลเฮมในยูดาห์ หลังจากผ่านไปสี่เดือน3สามีของเธอไปเยี่ยมเธอพร้อมคนใช้ของเขาและลาสองตัว เพื่อชักชวนให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก เธอพาเขาเข้าไปในบ้านของพ่อแม่ เมื่อพ่อของเธอเห็นเขาก็ต้อนรับด้วยความยินดี4พ่อตาจึงชวนลูกเขยให้พักอยู่ด้วย เขาก็กินดื่มและหลับนอนอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามวัน5ในวันที่สี่พวกเขาก็ตื่นแต่เช้าเตรียมออกเดินทาง แต่พ่อของหญิงนั้นกล่าวกับลูกเขยว่า “หาอะไรกินให้ชื่นใจก่อนที่จะไป”6ดังนั้นเขาและพ่อตาจึงนั่งลงกินดื่มด้วยกัน ต่อมาพ่อของหญิงนั้นได้ชักชวนว่า “ขอให้พักผ่อนให้สำราญอีกสักคืนเถิด”7เมื่อชายนั้นลุกขึ้นเตรียมจะไป พ่อตาก็พูดโน้มน้าวอีก ดังนั้นเขาจึงค้างคืนที่นั่น8เช้าวันที่ห้า เมื่อเขาลุกขึ้นจะไป พ่อของหญิงนั้นกล่าวว่า “พักให้สดชื่น คอยจนบ่ายหน่อยแล้วค่อยไป!” แล้วเขากับพ่อตาก็นั่งลงกินด้วยกันอีก9เมื่อชายผู้นั้นกับภรรยาน้อยและคนรับใช้กำลังจะไป พ่อตาก็พูดว่า “นี่ก็จวนจะเย็นแล้ว ค้างอีกสักคืนเถอะ คืนนี้เราจะได้ฉลองอีกครั้ง แล้วพรุ่งนี้ลูกค่อยตื่นแต่เช้าออกเดินทางไป”10แต่ชายผู้นั้นยืนกรานไม่ยอมค้างคืน พวกเขาจึงออกเดินทางมุ่งไปยังเยบุส (คือเยรูซาเล็ม) พร้อมด้วยภรรยาน้อยและลาสองตัวที่มีอาน11เมื่อพวกเขามาเกือบถึงเยบุสก็ใกล้ค่ำแล้ว คนรับใช้นั้นพูดกับนายว่า “ให้เราแวะพักที่เมืองของชาวเยบุส และค้างคืนกันที่นี่เถิด”12นายของเขาตอบว่า “ไม่ได้ เราจะไม่เข้าไปในเมืองใดที่ประชาชนไม่ใช่ชาวอิสราเอล เราจะไปต่อจนถึงกิเบอาห์”13เขากล่าวอีกว่า “ให้เราพยายามไปถึงกิเบอาห์หรือรามาห์ แล้วค่อยค้างคืนที่ใดที่หนึ่ง”14ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางต่อไป ขณะที่เขามาถึงกิเบอาห์ในเขตเบนยามิน ดวงอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า15เขาหยุดเพื่อจะค้างคืนที่นั่น แต่เนื่องจากไม่มีใครเชิญให้พักด้วย พวกเขาจึงไปนั่งอยู่ที่ลานเมือง16เย็นวันนั้นชายชราผู้หนึ่งซึ่งมาจากแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม เขากลับจากทำงานในทุ่งนาเพื่อจะกลับบ้านในกิเบอาห์ (ซึ่งชาวเบนยามินอาศัยอยู่ที่นั่น)17เมื่อเห็นนักเดินทางนั่งอยู่ที่ลานเมือง ชายชราผู้นั้นจึงถามว่า “พวกท่านมาจากที่ไหน และกำลังจะไปที่ไหน”18เขาตอบว่า “พวกเรามาจากเบธเลเฮมในแผ่นดินยูดาห์ กำลังจะกลับไปยังบ้านของเรา ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม ข้าพเจ้าได้ไปเมืองเบธเลเฮมในแผ่นดินยูดาห์ และขณะนี้กำลังจะไปยังบ้านของพระยาห์เวห์ แต่ไม่มีใครเชิญเราเข้าไปในบ้านเพื่อค้างคืน19เรามีทั้งฟางและหญ้าสำหรับลา และขนมปังกับเหล้าองุ่นสำหรับผู้รับใช้ของท่านคือตัวข้าพเจ้า ผู้หญิง และคนหนุ่มที่มาด้วยกันกับเรา พวกเราไม่ขาดสิ่งใด”20ชายชราผู้นั้นจึงกล่าวว่า “เชิญไปพักที่บ้านของข้าพเจ้า ให้ข้าพเจ้าจัดหาสิ่งที่ท่านต้องการ ขอเพียงอย่าพักที่ลานเมืองนี้เลย”21ชายชราจึงพาคนเหล่านั้นไปที่บ้านของเขาและให้อาหารแก่ลา หลังจากที่พวกเขาล้างเท้าแล้ว ก็กินดื่มด้วยกัน22ขณะที่พวกเขากำลังรื่นเริงอยู่นั้น ก็มีกลุ่มคนชั่วของเมืองนั้นมาล้อมบ้านชายชราไว้ แล้วทุบประตู พร้อมทั้งตะโกนใส่ชายชราเจ้าของบ้านว่า “จงนำชายคนนั้นที่มาพักอยู่ในบ้านของเจ้าออกมา เพื่อเราจะได้ร่วมเพศกับเขา”23เจ้าของบ้านผู้นั้นจึงออกไปข้างนอกพูดกับคนเหล่านั้นว่า “ไม่ได้หรอกเพื่อนเอ๋ย อย่าทำสิ่งเลวทรามต่ำช้าเช่นนั้นเลย เพราะว่าเขาเป็นแขกของข้าพเจ้า อย่าอุกอาจทำสิ่งนี้เลย24นี่แน่ะ ข้าพเจ้าจะพาลูกสาวพรหมจารีของข้าพเจ้าและภรรยาน้อยของชายคนนั้นออกมาให้พวกท่านทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่อย่าอุกอาจทำสิ่งนี้กับชายคนนั้นเลย”25แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง ชายตระกูลเลวีจึงผลักภรรยาน้อยออกไป คนเหล่านั้นก็รุมข่มขืนและทำร้ายเธอตลอดคืน แล้วปล่อยตัวเธอมาเมื่อรุ่งสาง26เธอจึงกลับมาที่บ้านที่สามีของเธอพักอยู่ แล้วล้มลงที่หน้าประตูบ้าน นอนอยู่ที่นั่นจนกระทั่งสว่าง27เมื่อสามีของเธอตื่นขึ้นในตอนเช้าและเปิดประตูออกมาเพื่อเดินทางต่อไป ก็พบภรรยาน้อยของตนล้มฟุบนอนอยู่ที่นั่น มือสองข้างพาดธรณีประตู28เขาจึงกล่าวกับเธอว่า “ลุกขึ้นไปกันเถอะ” แต่ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงช้อนร่างของเธอพาดบนหลังลา แล้วพากลับบ้าน29เมื่อถึงบ้านแล้วก็หยิบมีดมาฟันร่างของเธอแยกเป็นสิบสองท่อน ส่งไปยังเผ่าต่างๆ ของคนอิสราเอลเผ่าละท่อน30ทุกคนที่เห็นพูดกันว่า “ตั้งแต่วันที่ชาวอิสราเอลออกมาจากอียิปต์ ไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างนี้เลย ลองนึกดู! เราต้องทำอะไรบางอย่าง! พูดมาว่าจะทำอย่างไร!”
Biblica, Inc.