ยอห์น20
อุโมงค์วางศพว่างเปล่า
1เช้ามืดวันแรกของสัปดาห์ขณะยังมืดอยู่ มารีย์ชาวมักดาลาไปที่อุโมงค์วางศพ และเห็นว่าก้อนหินถูกเคลื่อนออกจากปากอุโมงค์แล้ว2ดังนั้นเธอจึงวิ่งมาบอกซีโมนเปโตรกับสาวกคนที่พระเยซูรักว่า “พวกเขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าออกจากอุโมงค์แล้ว และเราไม่รู้ว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน”3ดังนั้นเปโตรกับสาวกคนนั้นจึงรีบไปที่อุโมงค์4ทั้งสองคนวิ่งไป แต่สาวกคนนั้นวิ่งเร็วกว่าเปโตร จึงไปถึงอุโมงค์ก่อน5เขาก้มลงมองและเห็นแถบผ้าลินินวางอยู่ แต่ไม่ได้เข้าไป6จากนั้นซีโมนเปโตรซึ่งตามหลังมา ได้วิ่งตรงเข้าไปในอุโมงค์ เขาเห็นแถบผ้าลินินวางอยู่7และผ้าพันศีรษะของพระเยซูพับวางไว้ต่างหาก8ในที่สุดสาวกคนนั้นซึ่งมาถึงอุโมงค์ก่อนก็เข้ามาข้างในด้วย เขาเห็นและเชื่อ9(พวกเขายังไม่เข้าใจข้อพระคัมภีร์ที่ว่าพระเยซูต้องฟื้นขึ้นจากความตาย)10แล้วสาวกทั้งสองก็กลับไปบ้านของตนพระเยซูปรากฏต่อมารีย์ชาวมักดาลา
11แต่มารีย์ยืนร้องไห้ด้านนอกอุโมงค์ ขณะร้องไห้อยู่ เธอก้มลงมองเข้าไปในอุโมงค์12และเห็นทูตสวรรค์สององค์สวมชุดสีขาวนั่งอยู่ตรงที่ศพของพระเยซูเคยวางไว้ องค์หนึ่งอยู่ตรงด้านศีรษะ อีกองค์อยู่ตรงด้านเท้า13ทูตสวรรค์ทั้งสองถามมารีย์ว่า “หญิงเอ๋ย เจ้าร้องไห้ทำไม”มารีย์ตอบว่า “พวกเขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าไปแล้ว และข้าพเจ้าไม่รู้ว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน”14แล้วมารีย์ก็หันกลับมา และเห็นพระเยซูยืนอยู่ที่นั่น แต่ไม่รู้ว่าเป็นพระเยซู15พระองค์ถามว่า “หญิงเอ๋ย เจ้าร้องไห้ทำไม เจ้ากำลังตามหาใครหรือ”
มารีย์คิดว่าพระองค์เป็นคนสวนจึงตอบว่า “นายท่าน ถ้าท่านเอาพระองค์ไป ขอบอกข้าพเจ้าว่าท่านเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน ข้าพเจ้าจะได้ไปรับพระองค์”16พระเยซูพูดกับเธอว่า “มารีย์”
มารีย์หันกลับมาหาพระองค์ และร้องออกมาเป็นภาษาอารเมคว่า “รับโบนี!” (หมายถึง อาจารย์)17พระเยซูพูดว่า “อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้ เพราะเรายังไม่ได้ถูกรับขึ้นไปหาพระบิดา จงไปหาพวกพี่น้องของเรา และบอกพวกเขาว่า ‘เรากำลังจะถูกรับขึ้นไปหาพระบิดาของเราและพระบิดาของพวกเจ้า ไปหาพระเจ้าของเราและพระเจ้าของพวกเจ้า’ ”18มารีย์ชาวมักดาลาจึงไปบอกข่าวแก่พวกสาวกว่า “ข้าพเจ้าได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว!” และเล่าถึงสิ่งที่พระองค์ได้พูดกับเธอ
พระเยซูปรากฏต่อพวกสาวก
19ตอนเย็นของวันต้นสัปดาห์นั้น เมื่อพวกสาวกมาอยู่ด้วยกัน พวกเขาปิดประตูลงกลอนเพราะกลัวพวกหัวหน้าชาวยิว พระเยซูเข้ามายืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาและพูดว่า “สันติสุขจงอยู่กับพวกเจ้า”20หลังจากพูดจบแล้ว พระองค์ก็ให้พวกเขาดูมือและสีข้างของพระองค์ เมื่อพวกสาวกเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว จึงเต็มไปด้วยความยินดี21พระเยซูพูดอีกว่า “สันติสุขจงอยู่กับพวกเจ้าเถิด เหมือนที่พระบิดาได้ส่งเรามา เราจะส่งพวกเจ้าไป”22เมื่อกล่าวดังนั้นแล้ว พระองค์ระบายลมหายใจเหนือพวกเขาพร้อมกล่าวว่า “จงรับพระวิญญาณบริสุทธิ์เถิด23ถ้าพวกเจ้าอภัยบาปของคนใด ความบาปของเขาก็ได้รับการอภัย ถ้าพวกเจ้าไม่อภัย พวกเขาก็ไม่ได้รับการอภัย”พระเยซูปรากฏต่อโธมัส
24ฝ่ายโธมัส (ที่เรียกกันว่า ดิไดมัส ) หนึ่งในสาวกสิบสองคนซึ่งไม่ได้อยู่ด้วยตอนที่พระเยซูมา25ดังนั้นสาวกคนอื่นๆ จึงบอกเขาว่า “พวกเราได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว!”แต่โธมัสกล่าวกับพวกเขาว่า “ถ้าข้าไม่ได้เห็นรอยตะปูที่มือ ไม่ได้เอานิ้วแยงที่รูตะปู และไม่ได้เอามือแยงที่สีข้างของพระองค์ ข้าก็จะไม่ยอมเชื่อ”26สัปดาห์ต่อมา พวกสาวกอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนั้นอีก โธมัสก็อยู่กับพวกเขา ทั้งๆ ที่ปิดประตูลงกลอนอยู่ แต่พระเยซูก็เข้ามายืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาและพูดว่า “สันติสุขจงอยู่กับพวกเจ้าเถิด”27แล้วพระองค์พูดกับโธมัสว่า “ยื่นนิ้วมาที่นี่ ดูมือของเรา ยื่นมือมาแยงที่สีข้างของเรา หยุดสงสัยและจงเชื่อเถิด”28โธมัสพูดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้าของข้าพเจ้า”29แล้วพระเยซูบอกเขาว่า “เพราะเจ้าได้เห็นเรา เจ้าจึงเชื่อ พระพรเป็นของคนที่ไม่เห็นแต่ก็ยังเชื่อ”
จุดประสงค์ของกิตติคุณยอห์น
30พระเยซูทำหมายสำคัญอื่นๆ อีกมากมายต่อหน้าพวกสาวก ซึ่งไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้31แต่ที่บันทึกเรื่องเหล่านี้ไว้ก็เพื่อพวกท่านจะได้เชื่อว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ พระบุตรของพระเจ้า และโดยความเชื่อ ท่านจะได้มีชีวิตในนามของพระองค์Biblica, Inc.