โยบ7
1“มนุษย์ไม่ต้องตรากตรำในโลกหรอกหรือชีวิตเขาไม่เหมือนชีวิตลูกจ้างอย่างนั้นหรือ2เหมือนทาสที่รอเวลาเย็นเหมือนลูกจ้างตั้งตารอรับค่าจ้าง3ข้าก็เช่นกัน ส่วนที่ได้รับก็คือปีเดือนอันว่างเปล่าและคืนวันอันทุกข์ลำเค็ญ4เมื่อนอนลง ข้าก็คิดว่า ‘อีกนานไหมกว่าจะถึงเวลาตื่น’ค่ำคืนช่างยาวนาน ข้านอนพลิกไปมาจนรุ่งสาง5ร่างกายข้าคลุมด้วยหนอนและสะเก็ดแผลผิวหนังก็ปริแตกและกลัดหนอง6ชีวิตข้าผ่านไปไวกว่ากระสวยของช่างทอและจบลงอย่างสิ้นหวัง7ข้าแต่พระเจ้า โปรดระลึกว่าชีวิตข้าเป็นเพียงลมหายใจดวงตาข้าจะไม่เห็นความสุขอีก8ตาของคนที่เห็นข้าตอนนี้ ต่อไปจะไม่เห็นข้าอีกแล้วพระองค์จะมองหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว9เหมือนเมฆจางและลับหายไปคนที่ลงไปสู่หลุมฝังศพ ก็ไม่หวนคืนมาอีก10เขาจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกเลยและบ้านของเขาก็จะไม่รู้จักเขาอีก11ฉะนั้นข้าจะไม่นิ่งเงียบข้าจะพูดด้วยความระทมใจข้าจะบ่นด้วยจิตวิญญาณที่ขมขื่น12ข้าเป็นทะเลหรือสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลหรือพระองค์จึงวางยามเฝ้าข้าไว้13เมื่อข้าคิดว่าเตียงจะช่วยให้หลับสบายและฟูกนุ่มๆ จะทำให้ข้าคลายทุกข์ที่พร่ำบ่นอยู่14กระนั้น พระองค์ก็ทำให้ข้ากลัวด้วยความฝันและทำให้ข้าหวาดหวั่นด้วยนิมิต15ดังนั้นให้ข้าถูกรัดคอและตายเสียยังดีกว่าอยู่ในร่างกายนี้ต่อไป16ข้าเบื่อชีวิต ข้าจะไม่อยู่ค้ำฟ้าขอทิ้งข้าไว้ลำพัง เพราะวันเวลาของข้าไม่มีความหมาย17มนุษย์นั้นสำคัญไฉนพระองค์จึงเอาใจใส่ขนาดนั้น18ที่พระองค์ตรวจตราเขาทุกเช้าและทดสอบเขาทุกขณะ19พระองค์จะไม่หันไปทางอื่นหรือให้ข้าอยู่ตามลำพังแม้สักครู่เดียวหรือ20พระองค์ผู้เห็นทุกสิ่งที่เราทำถ้าข้าทำบาป ข้าทำอะไรให้พระองค์เล่าทำไมจึงทำให้ข้าเป็นเป้าหมายของพระองค์ข้ากลายเป็นภาระของพระองค์หรือ 21ทำไมหนอพระองค์ไม่อภัยให้ความผิดพลั้งและยกโทษบาปของข้าเพราะอีกไม่นาน ข้าก็จะนอนลงในดินพระองค์จะเสาะหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว”
Biblica, Inc.