โยบ41
1“เจ้าลากเลวีอาธานด้วยเบ็ดได้หรือเอาเชือกมัดลิ้นมันได้หรือเปล่า2เจ้าเอาเชือกสอดจูงจมูกของมันหรือเอาตะขอเจาะคางมันได้หรือ3มันจะวอนขอความเมตตาจากเจ้าจะพูดกับเจ้าอย่างนุ่มนวลหรือ4มันจะตกลงยินยอมเป็นทาสรับใช้ของเจ้าตลอดชีวิตหรือ5เจ้าจะเลี้ยงมันเหมือนนกหรือผูกให้สาวๆ ในบ้านของเจ้าเล่นได้หรือ6พ่อค้าจะมาต่อราคาซื้อมันและแบ่งขายกันหรือ7เจ้าจะเอาฉมวกแทงผิวหนังของมันหรือเอาหอกแทงหัวของมันได้หรือ8ถ้าเจ้าลงมือจับมันสักครั้งเจ้าจะจดจำการต่อสู้และเข็ดขยาด ไม่กล้าทำอีก!9เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่คิดจะปราบมันแค่เห็นมันก็ใจฝ่อแล้ว10ไม่มีใครดุร้ายพอที่จะไปยั่วมันก็แล้วใครเล่ากล้ายืนขึ้นต่อหน้าเรา11ใครจะมาฟ้องร้องเราซึ่งเราต้องชดใช้ทุกสิ่งภายใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา12เราจะไม่งดกล่าวถึงแข้งขากำลังและเรือนร่างอันสง่างามของเลวีอาธาน13ใครสามารถถลกผิวหนังของมันใครแทงเสื้อเกราะสองชั้น ของมันได้14ใครจะกล้าเปิดปากของมันซึ่งมีฟันน่ากลัวเรียงรายอยู่15หลังของมันมี เกล็ดเหมือนโล่ซ้อนถี่แนบกันเป็นแถว16ผนึกเรียงกันแน่นจนอากาศผ่านเข้าไม่ได้17มันเกาะติดกันสนิทยึดแน่นจนไม่อาจแยกจากกันได้18เวลามันจาม มีแสงแวบวาบออกมาดวงตาของมันดั่งแสงอรุณ19เปลวเพลิงพ่นออกจากปากของมันมีประกายไฟแลบออกมา20ควันพุ่งจากรูจมูกของมันเหมือนไอน้ำจากหม้อเดือดบนฟืนต้นกกลุกไหม้21ลมหายใจของมันจุดถ่านหินให้ลุกโชนและเปลวไฟพุ่งขึ้นมาจากปากของมัน22พละกำลังอยู่ในคอของมันความสยดสยองนำหน้ามันไป23เนื้อของมันเกาะติดกันแน่นแข็งหนาและไม่ขยับเขยื้อน24อกของมันแข็งดั่งศิลาแกร่งดั่งแท่นหินโม่25เมื่อมันลุกขึ้น คนแข็งแรงที่สุดก็ขวัญหนีดีฝ่อพอมันขยับตัว พวกเขาก็ถอยหนี26ดาบ หอก ลูกดอก หรือทวนก็ทำอะไรมันไม่ได้27สำหรับมัน เหล็กก็ไม่ต่างอะไรกับฟางและทองสัมฤทธิ์คือไม้ผุๆ28ลูกธนูทำให้มันหนีไปไม่ได้สำหรับมัน หินสลิงก็เหมือนแกลบ29กระบองก็เป็นเพียงฟางเส้นหนึ่งมันหัวเราะเยาะเสียงหอกพุ่ง30ท้องของมันแหลมเหมือนเศษหม้อแตกทิ้งรอยไว้ในโคลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว31มันทำให้ห้วงลึกปั่นป่วนเหมือนหม้อน้ำเดือดและทำให้ทะเลพลุ่งพล่านเหมือนหม้อน้ำมันเดือด32มันทิ้งประกายแวววับไว้ข้างหลังใครเห็นคงนึกว่าทะเลมีผมสีขาว33ไม่มีอะไรในโลกที่เหมือนมันเป็นสัตว์ซึ่งปราศจากความกลัว34มันดูถูกสัตว์ทั้งปวงที่เย่อหยิ่งเป็นราชาเหนือสรรพสิ่งที่ทรนง”
Biblica, Inc.